10 verhalen uit het ABC van de Tour de France: #8 - Reclamekaravaan

In mei van dit jaar verscheen het boek het ABC van de Tour de France van Bicycling-auteur Roy Schriemer bij uitgeverij Edicola.nl. We publiceren een selectie van deze verhalen op de website, nu de Tour-koorts toeneemt. Een voorproefje, voor wie niet genoeg krijgt van de truien, de bergen, de hoofdrolspelers en alle randzaken uit de historie van de bekendste wielerwedstrijd ter wereld. In deze editie: Reclamekaravaan.

>>> Winactie! Lezers van Bicycling.nl kunnen het boek winnen: laat hier weten wat jouw favorieten Tourmoment was en waarom jij de allergrootste Tourfan bent. De 10 leukste antwoorden winnen een boek.

Iconische beelden

Voor veel wielerliefhebbers is het een leuk intermezzo bij het wachten op de echte hoofdrolspelers van de Tour de France, maar voor anderen is dit het echte hoogtepunt van de dag: de reclamekaravaan. Een bonte stoet van auto’s die de producten van de sponsors van de Tour de France onder de aandacht brengen of van merken die een plek in deze karavaan kopen. Luide muziek, felle kleuren, jonge mensen die uit de rustig passerende auto’s hangen en vooral veel cadeaus die richting het publiek gaan. De ‘buit’ van zo’n dag: een pet, een zak met worstjes, een opblaasbaar kussen, wuifhandjes en veel, veel meer. De karavaan rijdt ongeveer twee uur voor het peloton uit en in het toerboek van de organisatie en op de website zijn ook van deze stoet de doorkomsttijden apart vermeld. 

Groeien, groeien, groeien

De karavaan zoals we die nu kennen, vindt haar oorsprong in 1930, volgens La Croix. De Tourorganisatie voerde dat jaar de landenteams in. Om de merken te compenseren voor minder zichtbaarheid op de shirts van hun renners werd hen de kans geboden om een (betaalde) plek in de reclamekaravaan in te nemen.  Niet alleen de fiets- of bandenfabrikanten zagen daar wel heil in, ook merken als La Vache qui rit (bekend van de kaasjes) zagen een unieke kans om mee te liften op het succes van de Tour de France en zo door heel Frankrijk in contact te komen met potentiële klanten. Cochonou met de bekende worstjes haakte later aan.  En toen de merkenteams terugkeerden, bleef de reclamekaravaan.  Artiesten traden op en reden deels mee met de karavaan. Het meest iconisch werd echter het optreden van Yvette Horner, die eerst namens merken maar later gewoon voor de organisatie van de Tour de France de officiële accordeonist  van de ronde was in de jaren vijftig en het begin van de jaren zestig. Dat allemaal zittend op het dak van een omgebouwde Citroën Traction, In een boekwerk over de Tour rekende Sandrine Viollet voor dat er in 1935 25 merken vertegenwoordigd waren in de Tour. In 1975 waren er 155 voertuigen in 2006 was dat uitgegroeid tot 219.

Karavaan populairder dan Tour zelf

De Tourorganisatie besloot in 2013 het aantal in te perken tot maximaal 180. Personen die cadeaus uitdelen staande vanuit een auto moeten veilig bevestigd zijn. Helaas komt het ook voor dat er ongelukken gebeuren in de karavaan. De combinatie van cadeaus die op straat vallen, grabbelende kinderen én volwassenen en auto’s die dezelfde weg gebruiken is geen gelukkige. Daarom proberen de merken de producten zo ver mogelijk van zich af te gooien, waardoor er achter de rijen met mensen heel wat producten geraapt kunnen worden. Uit een onderzoek uit 2013 onder toeschouwers van de Tour de France bleek dat 47 procent van de 10 tot 12 miljoen bezoekers voornamelijk kwam om de reclamekaravaan te zien , geen wonder dat de organisatie tot een kwart miljoen per merk durft te vragen voor een plek in de stoet. Een punt van kritiek op de reclamekaravaan was dat deze niet milieuvriendelijk zou zijn. De voertuigen moeten nu hybride of elektrisch zijn. Er mag geen plastic gebruikt worden en er wordt naar gestreefd nuttige producten uit te delen. De Tour zelf schat dat de reclamekaravaan zich soms tot een lengte van tien kilometer uitstrekt en minimaal een half uur vermaak biedt.