Olé Olé Olé

Thierry Gouvenou, parcoursbouwer van de Tour, had vuurwerk ingepland ter ere van de Franse nationale feestdag. Een rit van slechts 101 kilometer met drie klimmen van de eerste categorie. Twee Fransen vertrokken op kilometer 0: Thomas Voeckler en Warren Barguil. Ze werden teruggepakt, maar Barguil legde zich daar niet bij neer. Zondag ontglipte de zege in de koninginnenrit hem in de laatste millimeters en daarom was hij nu extra gebrand op een overwinning.

Het vuurwerk tussen Saint-Girons en Foix knetterde zo hard dat het wel illegaal en geïmporteerd moet zijn geweest. Grote namen trokken ten aanval. Philippe Gilbert, Sylvain Chavanel en Alessandro De Marchi vormden een groepje dat uiteenspatte op de eerste beklimming. De Marchi bleef over en kreeg gezelschap van nóg grotere namen: Alberto Contador, Mikel Landa en Barguil. De opdracht van Landa was drieledig en simpel: eten, drinken en volgen.

Op de Col d’Agnes trok Contador, die nog vol pleisters en korsten zat van al zijn valpartijen van de afgelopen weken, ten aanval. Alleen Landa kon volgen. Gezamenlijk brachten ze een ode aan de wieleresthetiek, die in tijden van Chris Froome en Fabio Aru nogal wat te lijden heeft. Landa in de klim stug trappend met zijn stille lijf, Contador dansend op het ritme van zijn pedaalslagen. Landa met een gele helm, Contador met een rode – je ging vanzelf ‘olé, olé, olé!’ roepen. Die twee mannen op kop te zien rijden –– het was van een oogverblindende schoonheid. En ze hadden een plan. Dat plan was niet Froome aan het geel helpen.

Even leek het geel-rode duo om de ritzege te gaan strijden, maar op 27 kilometer van Foix kregen ze gezelschap van Nairo Quintana en de verbeten Barguil. In de aanloop naar de finish zette Landa zich op kop van het groepje en keek niet meer om. Een paar kilometer achter hem deed zijn kopman precies hetzelfde.

Barguil versloeg Quintana, Contador en Landa in de sprint en won in Foix – de mooiste vuurpijl was voor Frankrijk.

Tekst: Lidewey van Noord