Gummibeertjes

Als je Marcel Kittel in de sprint niet kunt verslaan, dan maar in een tijdrit, moet Maciej Bodnar hebben gedacht. Wat alle niet-sprintersploegen in de eerdere vlakke ritten niet lukte, deed Bodnar in zijn eentje: hij maakte koers en daagde de sprintersploegen serieus uit.

Bodnar zat in de vroege vlucht met Marco Marcato en Frederik Backaert maar had geen zin om zich zonder strijd te laten terugpakken door het jagende peloton. Dus op 27 kilometer van Pau besloot hij van de anderen weg te rijden. Overmoed misschien, maar het gebrek aan overmoed is precies wat de vlakke etappes in deze Tour zo geestdodend heeft gemaakt, dus Bodnars hybris viel slechts toe te juichen. Bovendien, als één renner de afgelopen jaren heeft bewezen dat aanvallend koersen kan lonen, is het Bodnars goede vriend Peter Sagan wel.

Misschien waande Bodnar zich wel heel even Sagan, of droomde hij van een koud biertje dat in Pau op hem stond te wachten als hij won. Wat het ook was dat Bodnar motiveerde, het werkte: hij hield verrassend lang stand. Op zeven kilometer van Pau had hij nog voldoende kracht in zijn benen om de sprintersploegen goed nerveus te maken.

Uiteindelijk werd hij op minder dan 250 meter van de streep toch overspoeld door sprinters. Het interviewtje na de finish verliep een beetje moeizaam: Bodnar kreeg zijn kaken amper van elkaar. ‘I have something Haribo from Sagan still in my mouth,’ verklaarde hij smakkend.

Dat riep wel wat vragen op. Verklapte Bodnar hier terloops het geheim van Sagan? Was het om de gummibeertjes dat Bodnar zo hard reed? Hoeveel Haribo-snoep neemt Sagan eigenlijk mee naar een gemiddelde wielerkoers? En heeft Juraj de voorraad eerst geërfd toen Sagan uit koers ging, of is die direct naar Bodnar gegaan?

Marcel Kittel heeft ze misschien niet nodig, maar ik zou de rest van het peloton met klem willen aanraden de dagelijkse portie gummibeertjes voor het vervolg van de Tour significant te vergroten – je weet maar nooit.

Tekst: Lidewey van Noord