Verlies moet je meetorsen

De Jura is zonder twijfel het meest opwindende gebergte van Europa. Het ligt op de grens tussen Frankrijk en Zwitserland en ’s zomers zindert het er zo dat het asfalt plakkerig wordt. Maar hoe heet het er ook wordt, de zweem van mysterie die altijd rond de hellingen hangt verdampt nooit.

De bergen zijn oud, grillig en ruw, zitten vol geheime grotten en overal krioelen eigenzinnige waterstromen. Een Franse paleontoloog besloot zo’n tweehonderd jaar geleden zelfs een geologische periode naar de Jura te vernoemen, omdat hij er zo veel gesteenten uit dat tijdperk aan de oppervlakte vond. Als er één plek op aarde is waar nog dinosaurussen verstopt zitten, dan moet het in de Jura zijn.

Misschien was het daarom dat er niet een paar mannen maar een half peloton in de aanval ging vandaag – voor de zekerheid. Om diezelfde reden bleven er vermoedelijk twee ploegmaten bij de zieke Franse kampioen Arnaud Démare toen die met nog honderd kilometer te gaan al op vijf minuten was gereden. De Jura is onverbiddelijk. Als het moet verslindt zij haar helden met huid en haar, net als de Tour zelf.

Op vijftien kilometer van de meet reed de Fransman Lilian Calmejane alleen vooruit, met Robert Gesink op zijn hielen. Gesink had zijn prooi in het zicht, fietste alsof een hongerige reus hem op de hielen zat, maar kwam niet dichterbij. Even gloorde er nog hoop aan de horizon voor Gesink toen het lichaam van Calmejane opeens verstijfde, zijn mond wagenwijd openging en hij naar zijn benen greep. Zou kramp de dag van Calmejane gaan vergallen? Maar de kramp verdween even snel als hij was gekomen.

Démare kwam uiteindelijk op 37 minuten en 34 seconden binnen. Slechts één renner deed er nog drie minuten langer over: Juraj Sagan. Kramp komt en gaat, maar gemis moet je meetorsen. In de dichte bossen werd gefluisterd dat Sagan zich had laten afzakken in de hoop door een Jurassische reus uit zijn lijden te worden verlost.