Die arme meisjes

De renners mochten vandaag vanuit Vittel op weg naar La Planche des Belles Filles en ze hielden bepaald niet in. Misschien voelden ze zich allemaal lekker fris omdat ze hadden kunnen badderen met bronwater, of misschien werden ze gedreven door het vooruitzicht van de belles filles op de slotklim, feit is dat ze flink doorreden.

De BMC-ploeg maakte er geen geheim van dat ze van plan waren er met de mooie meisjes vandoor te gaan. De mannen van Richie Porte zetten zich op kop om de voorsprong van de vluchters te beperken, wat nogal wat wenkbrauwen deed fronsen. Waarom niet de ploeggenoten van de geletruidrager laten werken? Of eerst eens kijken of andere ploegen plannen hadden? Vermoedelijk was er maar één reden: de overtuiging dat mooie meisjes zich makkelijker laten veroveren door mannen die hun verantwoordelijkheid nemen, onverschrokken types die precies weten wat ze willen.

De klim naar de belles filles is pikant, zoals het hoort natuurlijk – mooie meisjes krijg je niet cadeau, je moet wel een beetje afzien om ze te veroveren. Dat het uiteindelijk een Italiaan was die het hardst naar boven reed, zal niemand verbazen: Fabio Aru, gehuld in zijn nationale driekleur, was de casanova van de dag. Na hem volgden Daniel Martin, Chris Froome en Porte, wiens veroveringsplannetje niet helemaal goed had uitgepakt.

Maar die arme meisjes. Ze hadden ongetwijfeld gedroomd van een ridder die zijn ros bereed met de elegantie van Vincenzo Nibali, of een die met de tred van Marco Pantani dansend zou bovenkomen en ‘Buongiorno principesse!’ zou roepen. In plaats daarvan verscheen er eerst een groen-wit-rode man die als een dronken giraffe op zijn fiets zat, toen een zwalkende Engelsman en daarna een groot uitgevallen trekpop met een grove knik in zijn veel te lange armen.

Volgens een volkslegende gebruikten de mooie meisjes in de Dertigjarige Oorlog een plank om een suïcidale sprong van de berg te maken en zo aan kwaadwillende soldaten te ontkomen. Het valt te hopen dat ze niet al te veel waarde hechten aan wieleresthetiek.

Tekst: Lidewey van Noord