Nederlandse geschiedenis in de Giro d'Italia

In de huidige editie van de Giro d’Italia hebben Nederlandse renners al van zich laten horen. Daan Hoole won de individuele tijdrit van Lucca naar Pisa, zijn eerste overwinning in een grote ronde. Olav Kooij sprintte naar de zege in de twaalfde etappe, waarbij hij landgenoot Casper van Uden versloeg. Casper van Uden zelf won etappe vier. Goede prestaties! Wat het klassement betreft en de etappes voor de klimmers valt het voor de Nederlanders wat tegen.

De Giro d’Italia, een van de meest prestigieuze wielerrondes ter wereld, heeft in zijn rijke geschiedenis van meer dan een eeuw talloze memorabele momenten gekend. Voor Nederland heeft deze Italiaanse ronde een speciale betekenis, met diverse renners die hun stempel hebben gedrukt op het evenement. Van heroïsche etappezeges tot het veroveren van de felbegeerde roze trui, Nederlandse wielrenners hebben een indrukwekkende erfenis opgebouwd in de Giro.

Tom Dumoulin: De eerste Nederlandse eindwinnaar

In 2017 schreef Tom Dumoulin geschiedenis door als eerste Nederlander de Giro d’Italia te winnen. Na een spannende strijd met onder andere Nairo Quintana en Vincenzo Nibali, wist Dumoulin in de afsluitende tijdrit zijn achterstand om te buigen in een voorsprong, waarmee hij de eindzege veiligstelde. En dat met het wereldberoemd geworden kak-incident. Deze overwinning markeerde een mijlpaal voor het Nederlandse wielrennen.

Erik Breukink: Podiumplaatsen en de legendarische Gavia-etappe

In de jaren '80 was Erik Breukink een van de prominente Nederlandse renners in de Giro. Hij behaalde podiumplaatsen in 1987 (3e) en 1988 (2e). De etappe over de besneeuwde Gavia-pas in 1988 is legendarisch; Breukink won deze heroïsche rit onder barre weersomstandigheden, een prestatie die nog steeds tot de verbeelding spreekt.

Johan van der Velde: Sprintkoning en puntenklassement

Johan van der Velde was in de jaren '80 een opvallende figuur in de Giro. Hij won drie etappes en veroverde driemaal het puntenklassement. Zijn aanvalslust en klimcapaciteiten maakten hem geliefd bij het Italiaanse publiek. Een memorabel moment was zijn passage als eerste over de Gavia-pas in 1988, hoewel hij later door de kou werd bevangen.

Pieter Weening: Etappezeges en de roze trui

Pieter Weening behaalde in 2005 zijn eerste Giro-etappezege. In 2011 won hij opnieuw een etappe, ditmaal over de beruchte Strade Bianche, en mocht hij enkele dagen de roze trui dragen. Die trui en de overwinning werd door het overlijden in diezelfde Giro van Wouter Wijland niet met champagne gevierd. Weening liet op Wielerrevue het volgende optekenen: "In de finale dacht ik alleen: die lijdensweg mag wel eens afgelopen zijn. Ik was helemaal niet bezig met de roze trui, maar dat maakte het extra mooi. Die trui is in Italië heilig. Ik droeg het roze vier dagen en verloor ‘m op de Etna. Het tricot hangt bij mijn moeder thuis. Zij heeft een hele kast vol aandenkens."

Steven Kruijswijk: De bijna-winnaar van 2016

In 2016 leek Steven Kruijswijk op weg naar de eindzege in de Giro. Met een comfortabele voorsprong in het klassement ging hij de slotweek in. Een valpartij op de Colle dell’Agnello gooide echter roet in het eten, waardoor hij uiteindelijk als vierde eindigde. Vicenzo Nibali zette de Nederlander in de afdaling zwaar onder druk. In een mistige afdaling schatte Kruijswijk een bocht niet goed in en raakte de metershoge sneeuwmuur en sloeg hard over de kop. Het moet de grootste teleurstelling uit de carrière van de Nederlander zijn.

Koen Bouwman: Bergkoning van 2022

Koen Bouwman maakte in 2022 indruk door twee etappes te winnen en het bergklassement op zijn naam te schrijven. Zijn aanvallende stijl en klimcapaciteiten leverden hem de blauwe trui op, een bewijs van zijn groei als renner.

Taco van der Hoorn: Solist in 2021

Taco van der Hoorn verraste vriend en vijand door in 2021 solo een etappe te winnen. Zijn aanvalslust en doorzettingsvermogen maakten hem tot een publiekslieveling en bewezen dat durf loont in de Giro. De laatste kilometer ging de Nederlander in met een voorsprong van 18 seconden. Een aanstormend peloton op zijn hielen. Kansloos als solist zou je zeggen. Maar Van der Hoorn hield op de streep nog 4 seconden over!