5 tips om van uitstel-flappie een doe-held(in) te worden

"Volgende week ga ik echt die intervaltraining doen." "Binnenkort monteer ik die nieuwe cassette." "Straks ga ik die klim eens serieus aanpakken."

Herkenbaar? Welkom bij de club van wielrennende uitstelprofs. Maar die club is niet bepaald succesvol. Want tussen 'ooit' en 'straks' ligt een enorm gat waar je ambities in verdwijnen. Tijd om daar wat aan te doen.

1. Maak het belachelijk klein

Je hoeft niet meteen drie uur te trainen. Begin met: schoenen aantrekken. Meer niet. Want zodra je schoenen aan zijn, is de kans groot dat je ook op de fiets stapt. De eerste stap is altijd de zwaarste – maak hem dus zo klein mogelijk dat je er bijna om moet lachen. Cassette monteren begint met gereedschap pakken. Die klim aanpakken begint met de route openen. Baby steps, grote resultaten.

2. De 2-minuten regel

Alles wat binnen twee minuten kan, doe je meteen. Bandenspanning checken? Nu. Die WhatsApp naar je trainingsmaatje sturen? Nu. Je fietslampjes opladen? Nu. Door kleine dingen direct te doen, creëer je momentum. En momentum is de aartsvijand van uitstel.

3. Durf te vertellen

Post op Strava dat je morgen die intervaltraining gaat doen. Vertel je clubgenoten dat je volgende week die klim gaat proberen. Sociale druk werkt. Niemand wil de persoon zijn die groot aankondigt en niet levert. Je ego wordt je bondgenoot.

4. Koppel het aan iets leuks

Die saaie rollertraining? Doe hem terwijl je die nieuwe wielerfilm kijkt. Fiets onderhouden? Zet je favoriete muziek op. Herstelritje in de regen? Beloon jezelf daarna met die goede koffie. Je brein houdt van beloningen – geef ze.

5. Visualiseer het gedaan

Zie jezelf al zitten: met je vers schone fiets, na die intervaltraining, boven op die klim. Voel die voldoening. Proef die cappuccino na het herstelritje. Je brein maakt geen onderscheid tussen echt en levendig voorgesteld – dus als je het genoeg visualiseert, gaat het verlangen naar dat gevoel je echt in beweging zetten.

Van morgen naar nu

Het gekke is: uitstellen kost vaak meer energie dan doen. Al die mentale ruimte die 'ik moet nog...' inneemt. Al dat schuldgevoel. Al die gemiste kansen om beter te worden.

En hier komt de pijnlijke waarheid: "De tijd dat je uitstelt staat gelijk aan de tijd van frustratie.” is een van de zinnen die voorbij komt in mijn rol als motivational speaker over stress en tegenslag. Probeer je die klim morgen en kom je niet boven? Jammer, maar je schudt het van je af. Maar heb je drie maanden lang die poging uitgesteld, elke week weer bedacht hoe gaaf het zou zijn, jezelf drie maanden lang wijsgemaakt dat je het gaat doen – en dan lukt het niet of valt het zwaar tegen? Dan is de teleurstelling vergezeld met een voedingsbodem van drie maanden groot. Al die opgebouwde verwachting, al die mentale energie, al dat uitstel – het maakt de klap alleen maar harder.

Als je het dan eindelijk doet? Dan denk je: waarom heb ik dit zo lang uitgesteld?
Dus stop met 'ooit' en 'straks'. Begin met nu. Al is het maar met je schoenen aantrekken.
De beste tijd om te beginnen was gisteren. De op één na beste tijd is nu.

Waar wacht je nog op?