Benen scheren ging nooit over aerodynamica

Gladde benen horen bij het wielrennen. Je ziet ze bij profs, amateurs en eigenlijk iedereen die zichzelf een beetje als wielrenner ziet. Maar waarom zijn we onze benen eigenlijk gaan scheren? Het antwoord zit niet alleen in de snelheid. Het heeft minstens zoveel te maken met traditie, uiterlijk en de cultuur die door de jaren heen binnen de sport is ontstaan.

Wie regelmatig op de racefiets zit, kent het beeld: strak wielertenue, hoge sokken, zonnebril en gladgeschoren benen. Vooral bij wedstrijden lijkt het bijna een ongeschreven regel. Toch is er nergens bepaald dat je beenhaar moet verwijderen voordat je een startnummer mag opspelden.

Maar waar komt die gewoonte eigenlijk vandaan?

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Het hoort al heel lang bij de sport

Wie oude wielerfoto’s bekijkt, ziet dat geschoren benen al heel lang bij de sport horen. De gewoonte is dus zeker niet iets van de moderne wielrenner die op zoek is naar iedere mogelijke aerodynamische winst.

Precies wanneer en waarom het scheren van de benen onderdeel werd van het wielrennen, is lastig vast te stellen. Wel is duidelijk dat generaties renners de gewoonte van elkaar hebben overgenomen. Wat ooit misschien een praktische keuze was, groeide daardoor uit tot een vast onderdeel van de wielercultuur.

© Getty images

Omdat het bij wielrennen hoort

De eenvoudigste verklaring is misschien ook meteen de beste: wielrenners scheren hun benen omdat andere wielrenners het doen.

Wie begint met wielrennen en voor het eerst tussen een groep ervaren renners staat, ziet al snel dat gladde benen de norm zijn. Niemand hoeft dat uit te leggen. Je neemt de gewoonte over, net zoals je bepaalde kleding, sokken of andere gewoontes binnen de sport overneemt.

Hoe sterk die gewoonte inmiddels in de wielercultuur zit, blijkt misschien wel uit hoe opvallend het is wanneer een bekende renner ervan afwijkt. Tom Dumoulin verscheen na zijn profcarrière met ongeschoren benen en merkte dat mensen daar vrijwel direct over begonnen. Hij vroeg zich hardop af waarom dat zo belangrijk zou zijn: je kunt volgens hem immers ook prima fietsen zonder geschoren benen.

Daarmee is benen scheren onderdeel geworden van de wielercultuur. Niet omdat het verplicht is, maar omdat het inmiddels bij het beeld van een wielrenner hoort.

Het ziet er gewoon anders uit

Daarnaast speelt uiterlijk een belangrijke rol. Gladde benen laten de spieren er beter uitzien. Een gespierde kuit of afgetrainde bovenbenen vallen nu eenmaal meer op wanneer er geen laag haar overheen zit.

Dat klinkt misschien oppervlakkig, maar wielrennen heeft altijd al een sterke visuele cultuur gehad. Een mooie fiets, een goed passend tenue en een verzorgde uitstraling horen voor veel renners bij de sport.

Je wilt er niet alleen goed uitzien op de fiets, maar je er ook goed bij voelen.

Lees ook: Waarom hebben wielrenners zelden tattoos op hun benen?

Een vast ritueel

Voor veel renners is het scheren inmiddels meer dan alleen het verwijderen van haar. Het is een klein onderdeel van de voorbereiding geworden.

Voor een wedstrijd worden de benen geschoren, de fiets wordt schoongemaakt en het tenue ligt klaar. Het zijn van die handelingen die misschien niets met je vorm te maken hebben, maar wel het gevoel geven dat je klaar bent om te koersen.

Juist dat soort rituelen maken sportcultuur herkenbaar. Je doet het omdat het bij de voorbereiding hoort en omdat het simpelweg vertrouwd voelt.

Lees ook: tips bij het scheren van de benen

Ook handig voor de masseur

Er is daarnaast een praktische reden die vooral voor profrenners belangrijk is: de massage.

Wielrenners krijgen regelmatig een massage en een gladde huid werkt daarbij prettiger. Massageolie en handen bewegen gemakkelijker over het been en er blijft geen haar aan de handen zitten.

Voor een prof die meerdere keren per week op de massagetafel ligt, is dat een stuk relevanter dan voor de gemiddelde recreatieve fietser.

Het is dan ook niet gek dat de massage vaak wordt genoemd als een van de redenen waarom wielrenners hun benen zijn gaan scheren.

En de aerodynamica?

Dan blijft natuurlijk de bekende verklaring over: aerodynamica.

Er is onderzoek gedaan naar de invloed van beenhaar op de luchtweerstand en voor professionele renners kan ieder klein voordeel interessant zijn. Maar het idee dat wielrenners hun benen uitsluitend scheren om sneller door de wind te gaan, vertelt maar een deel van het verhaal.

De gewoonte bestond immers al voordat wielrennen zich uitgebreid met windtunnels, wattages en marginal gains ging bezighouden.

Voor de gemiddelde fietser zijn er bovendien veel grotere aerodynamische factoren. Denk aan je houding, kleding, helm en materiaal.

De winst van gladde benen is dus hooguit een extra argument, niet de reden waarom deze gewoonte zo diep in de wielersport zit.