Charmeoffensief met een gemiddelde snelheid van 25km/u

Gravelfietsen heeft een imago. En nee, ik heb het niet over modder op je schoenen of stenen tussen je spaken. Het gaat om hoe wij, wielerfanaten op dikke banden, overkomen bij de buitenwereld. Laatst las ik op Fietssport dat we een beetje een slechte naam krijgen. Niet omdat we verboden paden opzoeken, maar omdat we elkaar tijdens een ‘gewone’ weekendrit bijna van de sokken fietsen. Serieus: als we al niet vriendelijk kunnen zijn tegen onze eigen soort, wat zegt dat dan over ons?

Tijd voor een charmeoffensief

Afgelopen zondag besloot ik alleen op pad te gaan. Mijn vaste fietsgroep startte veel te vroeg. Mijn wekker mag in het weekend niet eerder afgaan dan op een doordeweekse dag en de vrienden die ik had uitgenodigd konden niet. Geen probleem, alleen fietsen is ook heerlijk. Maar fietsen op de Hilversumse heide in de late ochtend heeft z’n eigen uitdagingen: slalommen tussen wandelaars, honden, kinderwagens en de imposante Schotse Hooglanders. Een soort skipiste, maar dan zonder sneeuw. En daar ontstond mijn idee: tijd voor een charmeoffensief.

Oog voor de omgeving

Ik groette iedereen vriendelijk, hield hekjes open voor de oudere wandelaars, stond bijna stil om rustig langs gezinnen te rijden en gaf een glimlach aan ouders die hun kinderen niet corrigeerden als ze spontaan het pad overstaken. Resultaat? Een gemiddelde snelheid van iets meer dan 25 km/u. En weet je wat? Dat maakte me niets uit. Want wat ik liet zien was veel belangrijker: er bestaan ook fietsers die oog hebben voor de omgeving, die niet alleen geobsedeerd zijn door KOM’s, segmenten en snelheden. We kunnen aardig zijn. Echt waar.

Wereld van verschil

Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat, maar geloof me: het werkt. Mensen reageren, glimlachen terug, en je merkt dat een beetje vriendelijkheid een wereld van verschil maakt. Het is makkelijker dan je denkt. Kijk iemand chagrijnig achterom terwijl je aan komt fietsen? Wees hem of haar voor: groet vriendelijk, stap even opzij, laat zien dat gravelfietsers ook sociaal kunnen zijn.

Dus, collega’s op twee wielen, laten we dat slechte imago een beetje bijstellen. De wereld hoeft ons niet altijd te zien racen. Soms is het charmeoffensief op zondagochtend een stuk waardevoller dan de snelste tijd op Strava.

En volgende week? Dan ga ik weer racen! ;-)