De ademhalingssensor van Visma uitgelegd: waarom je ademhaling misschien belangrijker is dan je hartslag

Hartslag en vermogen zijn al jaren de belangrijkste trainingsgegevens van wielrenners. Maar Team Visma | Lease a Bike voegt daar sinds kort een derde belangrijke parameter aan toe: ademhaling. Tijdens trainingen en wedstrijden dragen de renners een speciale ademhalingssensor die veel meer meet dan alleen hoe vaak ze ademhalen.

Waarom is dat interessant? En kan ademhaling uiteindelijk net zo belangrijk worden als hartslag en wattage?

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Wat is een ademhalingssensor?

Op het eerste gezicht lijkt de Tymewear VitalPro op een normale hartslagband. Toch zit er extra technologie in verwerkt. De sensor meet continu hoe je borstkas uitzet en weer samentrekt tijdens het ademen. Op basis daarvan berekent hij verschillende ademhalingsgegevens, waaronder:

• ademfrequentie, oftewel het aantal ademhalingen per minuut;
• ademvolume, hoeveel lucht je per ademhaling verplaatst;
• minuutventilatie, de totale hoeveelheid lucht die je per minuut in- en uitademt;
• hartslag.

Samen geven deze gegevens een veel completer beeld van hoe zwaar je lichaam daadwerkelijk belast wordt.

Waarom kijkt Visma niet alleen naar wattages?

Een vermogensmeter vertelt hoeveel vermogen je levert. Hartslag laat zien hoe je lichaam daarop reageert. Maar beide hebben beperkingen.

Je hartslag reageert bijvoorbeeld vertraagd op een inspanning en wordt beïnvloed door hitte, stress, hoogte, vermoeidheid en cafeïne. Twee trainingen met exact hetzelfde vermogen kunnen daardoor heel anders aanvoelen.

Ademhaling verandert vaak sneller. Zodra een inspanning zwaarder wordt, verandert niet alleen je ademfrequentie, maar ook de hoeveelheid lucht die je per ademhaling verplaatst. Coaches krijgen daardoor eerder signalen dat een renner richting zijn limiet gaat.

Een inspanningstest zonder laboratorium

Normaal worden ventilatoire drempels bepaald tijdens een uitgebreide inspanningstest in een sportlaboratorium. Daarbij draag je een masker dat precies meet hoeveel zuurstof je opneemt en hoeveel koolstofdioxide je uitademt.

De ademhalingssensor probeert die informatie zoveel mogelijk naar de praktijk te brengen. Door ademhalingspatronen tijdens trainingen te analyseren kan de software ventilatoire drempels bepalen, zonder dat je telkens naar een sportlab hoeft. Dat maakt het eenvoudiger om trainingszones nauwkeurig vast te stellen en veranderingen in conditie te volgen.

Lees ook: Wat is een lactaattest en waarom begint elke prof er het seizoen mee

Meer inzicht in vermoeidheid

Volgens Team Visma | Lease a Bike helpt ademhalingsdata niet alleen bij het bepalen van trainingszones. De gegevens kunnen ook laten zien hoe een lichaam reageert op factoren als hitte, hoogte en opgebouwde vermoeidheid.

Een renner kan bijvoorbeeld hetzelfde vermogen trappen als een week eerder, terwijl zijn ademhaling duidelijk zwaarder is. Dat kan erop wijzen dat het lichaam meer moeite moet doen om dezelfde prestatie te leveren. Coaches kunnen hun trainingsadvies daar vervolgens op aanpassen.

Wordt ademhaling de volgende grote trainingsparameter?

Dat valt nog te bezien. Vermogensmeters en hartslagmeters blijven voorlopig de basis voor vrijwel iedere wielrenner. Toch groeit de belangstelling voor ademhalingsdata snel. Meerdere WorldTour-ploegen experimenteren inmiddels met ademhalingssensoren, omdat ze een extra laag fysiologische informatie toevoegen die voorheen alleen in een laboratorium beschikbaar was.

Of ademhalingssensoren net zo vanzelfsprekend worden als een hartslagband is nog afwachten. Eén ding is wel duidelijk: in het moderne wielrennen draait het allang niet meer alleen om hoeveel watt je trapt, maar steeds meer om hoe je lichaam die inspanning verwerkt.