De cols van Krol #15: Grosse Scheidegg - "De mooiste col van Zwitserland"

Oud-schaatser Thomas Krol houdt vanaf zijn vroege tienerjaren in een schriftje bij welke cols hij ooit beklommen heeft. In de rubriek De Cols van Krol lichten we iedere keer een van die cols uit. In deze vijftiende editie: de Grosse Scheidegg.

“Het pareltje van Zwitserland”, zegt Thomas Krol. Als hij over de Grosse Scheidegg praat, doorklinkt het enthousiasme in zijn stem. Zwitserland heeft niet de bekende bergen uit de wielersport, zoals voornamelijk Frankrijk en Italië wel hebben, maar toch heeft het Alpenland veel te bieden aan fietsers. “De Grosse Scheidegg is een relatief onbekend juweeltje. In mijn ogen de mooiste col van Zwitserland. Als die col in Frankrijk had gelegen, was die al tientallen keren opgenomen geweest in de Tour de France en een van de grote scherprechters geworden. Het is een fenomenale col om te beklimmen.”

Enorme rotswanden

Krol heeft een Zwitsers paspoort en komt zodoende regelmatig in het land. Zijn vader woont er al jaren. “Ik ben als kind vaak in de regio Berner-Oberland op vakantie geweest. Ik fietste de Grosse Scheidegg een eerste keer op vanuit Grinderwald. Een zware klim, maar de oostkant vanuit Meiringen is voor mij dé kant die je moet doen. De keer dat ik die reed, had ik een ideaal rondje uitgetekend. Ik had mijn auto in Meiringen gezet en vanaf dan rijd je vrijwel meteen de Grosse Scheidegg op. Via de afdaling, Grinderwald en een weg langs het bekende Interlaken en de Brienzersee reed ik terug naar Meiringen. Het is een rondje waarvan je niet helemaal naar de kloten gaat en dat ook te doen is voor een iets minder getraind persoon.”

Al zegt hij er meteen bij dat de Grosse Scheidegg zeker geen gemakkelijke klim is. Ook niet voor goed getrainde wielrenners. “De Meiringen-kant is een tweetrapsraket. De eerste zeven kilometer gaat door de bossen heen redelijk steil omhoog, waarna het in een aantal dorpjes vier kilometer relatief afvlakt. Bij het dorpje Schwarzwaldalp begint het autovrije deel van de klim. Daar is een disclaimer bij, want hoewel het een fietsparadijs is, rijdt er regelmatig een bus langs. Doordat de wegen heel smal worden en er de nodige blinde bochten op de klim liggen, moet je goed oppassen. Als de bus passeert, is het überhaupt lastig om op de weg te blijven en moet je soms uitwijken naar het grind naast de weg.”

© Thomas Krol

De Cols van Krol 15

Het begin van het autovrije deel is niet misselijk, want je rijdt meteen tegen een muurtje aan van een paar honderd meter met stukken aan zeventien procent. “Daarna wordt het draaglijker, maar blijft het aan gemiddeld negen procent omhooglopen. De weg gaat slingeren en de finale van de klim is prachtig als je in de schaduw van enorme rotswanden komt te rijden. Je rijdt langs de Wettenhorn, terwijl je op de top ook de Eiger kunt zien liggen. Het zijn twee van de meest befaamde rotswanden van Europa en geliefd onder bergbeklimmers. De Eiger is helemaal berucht en staat bekend als de Mordwand, omdat er zoveel bergbeklimmers zijn verongelukt. Als je in de schaduw van dat soort wanden rijdt, voel je je even heel klein. Het is magnifiek.”

Achtergrond mobiel

Boven op de top staat een hutje waar je iets kunt eten en drinken, maar Krol zegt dat hij vooral oog had voor de fraaie vergezichten. “Je kijkt helemaal uit over de Jungfrau-regio. Het is adembenemend. De afdaling richting Grinderwald is gevaarlijk, want naast de bus die je tegenkomt, is het smal, is de snelheid in het begin hoog en ligt er de nodige koeienstront op de weg. Om de koeien tegen te houden zijn er ook een soort skipoortjes die als je te hard rijdt aanvoelen als een soort zweep. Maar ja, die koeien horen bij de Zwitserse Alpen. Ik stop zeker niet in iedere afdaling, maar in die van de Grosse Scheidegg ben ik samen met mijn vriendin meerdere keren langs de kant gaan staan en hebben we een random persoon gevraagd om een foto van ons te nemen.”

© Thomas Krol

De cols van Krol 15

Ondanks een gouden medaille op de Olympische Spelen en een afgeronde opleiding tot piloot is een van die foto’s tot de dag van vandaag de achtergrond van zijn mobiele telefoon. “Je wordt op de Grosse Scheidegg één met de natuur omdat het autoloos is. Dat ervaar je niet zo vaak op die manier tijdens het fietsen. Ik heb best weleens woorden gehad met mijn vriendin als ik weer een klim wilde opfietsen. Dan ging ze toch mee en was ze helemaal gesloopt. Dan zei ze me na afloop: ‘Wat doe je me aan?’ Maar na de Grosse Scheidegg reageerde ze: ‘Ik heb het loodzwaar gehad, maar wat was dit een vette ervaring!’ Dat zegt voor mij alles over de schoonheid van de Grosse Scheidegg.”