De cols van Krol: #18 - Beartooth Pass

Oud-schaatser Thomas Krol houdt vanaf zijn vroege tienerjaren in een schriftje bij welke cols hij ooit beklommen heeft. In de rubriek De Cols van Krol lichten we iedere keer een van die cols uit. In de achttiende editie de Beartooth Pass.

Door een CBS-commentator werd de Beartooth Pass ooit ‘de mooiste weg van de Verenigde Staten’ genoemd. Daarover valt volgens Thomas Krol te discussiëren, maar dat de Beartooth Pass van ongekende schoonheid is, daarmee is hij het volledig eens. Krol zou Krol niet zijn als hij die ooit van zijn bucketlist wilde strepen. In 2025 was het zo ver. Het grootste deel van de klim ligt in de staat Montana, maar de top ervan bevindt zich in Wyoming. Niet de meest toeristische staten van de Verenigde Staten. Toch ligt de Beartooth Pass niet slecht om verschillende toeristische hoogtepunten te combineren. Krol: “Wij kwamen vanuit Mount Rushmore en waren op weg naar Yellowstone. De Beartooth Pass ligt op de route.”

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen. Abonneren op Bicycling magazine of losse nummers kopen doe je in onze shop!

Geluksdag

De klim is 3338 meter hoog. Het noorden van de Verenigde Staten staat bekend om haar koude en gure winter. De vraag was dan ook of de Beartooth Pass überhaupt open zou zijn toen Krol er op vakantie was. “Dat was al in juni. Ik heb het constant in de gaten gehouden. Twee weken voordat we arriveerden, was de weg open. Maar het weer kan daar ineens omslaan. Dat gebeurde ook. Bij het zeshonderd kilometer oostelijker gelegen Mount Rushmore was het de ene dag nog veertig graden, maar een dag later arriveerde er een koufront. Bij de Beartooth Pass was een sneeuwstorm aan de gang. Lang verhaal kort: de Beartooth Pass was alweer gesloten. Maar de avond voor ik ‘m wilde beklimmen, kreeg ik een melding dat die toch weer was geopend. Soms heb je een gelukje nodig, want aan beide kanten van de weg lag nog een verse laag poedersneeuw.”

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

De klim begint in het plaatsje Red Lodge en is zo’n 48 kilometer lang. Het is geen al te zware klim, want gemiddeld loopt het aan 3,4 procent omhoog en je overbrugt slechts 1700 hoogtemeters. “De eerste twaalf kilometer loopt aan één procent omhoog. Dat kun je haast wegstrepen. Je kunt zeggen dat het zo’n 35 kilometer serieus klimmen is. Het is een niet vaak gefietste berg, omdat de klim – naast dat die niet vaak open is - niet in een rondje is op te nemen. Voor mij werd het een moraalklim, omdat ik wind mee had. Het was echt mijn geluksdag. Ik had berekend dat ik zo’n tweeënhalf uur nodig zou hebben, maar ik was in net iets meer dan twee uur boven. Het ging bijna vanzelf. Het was de klim waar ik heb ervaren hoe het moet zijn om aan de snelheid van Tadej Pogačar te klimmen.”

De eerste twintig kilometer van de Beartooth Pass is voornamelijk rechtdoor en loopt door een dalletje. Dan volgen vier haarspeldbochten. Niet zoals we die in Europa kennen van onder meer Alpe d’Huez, maar haarspeldbochten op z’n Amerikaans. “Voordat je ze alle vier door bent, ben je alweer twaalf kilometer verder. Ze zijn reusachtig. Verder richting de top volgt het gaafste van de klim: je komt op een subtop en na een korte afdaling rijd je Wyoming in. Vanaf dan is het nog vijf kilometer naar de top. Bij een normale col rijd je vaak tussen twee bergen in, maar bij de Beartooth Pass is dat juist omgekeerd. Het is een wonder hoe die weg is aangelegd, want die gaat juist langs twee afgronden. Heel tof om zowel links als rechts een dal te zien liggen.”

© Thomas Krol

De Cols van Krol 18 - Beartooth pass

Yellowstone

En dan moest de afdaling nog komen. Op de top is het hemelsbreed zo’n zestig kilometer tot het middelpunt van Yellowstone. Een van de meest bezochte natuurparken van de Verenigde Staten. “Je kunt het op de top van de Beartooth Pass niet zien liggen, maar in de afdaling rijd je op een bepaald moment een bord voorbij waarop staat: ‘You’re entering grizzlybear territory.’ Het is waar je het park binnenrijdt. Het begon op dat moment wat grijzer te worden. Het paste bij de omstandigheden, want het oogde behoorlijk ruig en afgelegen. Alsof er daadwerkelijk ieder moment een grizzlybeer uit de bosjes kon vliegen. Qua beren waren we die vakantie gelukkig iets gewend, waardoor ik niet bang was, ofzo. In Yosemite namen we bijvoorbeeld allerlei maatregelen om de beren van onze camper weg te houden.”

Op de fiets zag Krol tijdens het rijden van de Beartooth Pass geen beren. Dat gebeurde pas later in Yosemite. “Van dichtbij zwarte beren, die over het algemeen minder gevaarlijk zijn. Een grizzlybeer is een ander verhaal. Als je pech hebt, kunnen ze je als snack zien. Er fietsten en liepen mensen met beerspray, maar tijdens de beklimming was ik er niet zo mee bezig. Ik was blij terug te zijn in onze camper, maar tegelijkertijd is het machtig mooi als je tijdens het fietsen een beer van dichtbij zou zien. De Beartooth Pass is al prachtig van zichzelf, maar dat had nog een extra dimensie aan de klim gegeven.”