De Cols van Krol

De Cols van Krol #19: Wuling Pass

Praat mee!

Thomas Krol

Thomas Krol

Oud-schaatser Thomas Krol houdt vanaf zijn vroege tienerjaren in een schriftje bij welke cols hij ooit beklommen heeft. In de rubriek De Cols van Krol lichten we iedere keer een van die cols uit. In de negentiende editie de Wuling Pass.

Bij het zien van de naam zou je denken dat de King of the Mountain van Strava iets van doen heeft met de Taiwan KOM Challenge, maar dat is niet zo. In naam hetzelfde, maar qua principe heel anders. Wie de Taiwan KOM Challenge aflegt, mag zich in Taiwan King of the Mountains noemen, maar in tegenstelling tot op Strava gaat het niet om het snelst afleggen van een bepaald segment. Het gaat om de uitdaging om überhaupt te finishen. De Taiwan KOM Challenge is namelijk niet voor beginners. De route is 105 kilometer lang, waarvan 18 kilometer ‘infietsen’ en 87 kilometer omhoog. Vanaf zeeniveau fiets je naar een hoogte van 3275 meter. De Taiwan KOM Challenge is ook een officiële wedstrijd, met onder anderen Vincenzo Nibali en Marianne Vos op de erelijst. De uitdaging over de Wuling Pass zat in het achterhoofd van Thomas Krol, maar een écht grote hiaat op zijn bucketlist was het niet.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen. Abonneren op Bicycling magazine of losse nummers kopen doe je in onze shop!

Volgauto

Toen hij samen met zijn vriendin, die stewardess is bij KLM, meekon naar Taiwan, begon de Taiwan KOM Challenge toch bij hem te borrelen. “Ik had alleen twee vragen: hoe ga ik het logistiek regelen en wat te doen met mijn fiets? Ik ben op internet reviews gaan lezen en via Google kwam ik terecht bij Bike Rental Taipei. Ik stuurde ze een mail waarin ik mezelf introduceerde en vertelde dat ik de Wuling Pass wilde fietsen. Binnen een week kreeg ik reactie dat alles geregeld zou worden. Tot een volgauto aan toe. En dat zonder ervoor te hoeven betalen… Ik dacht nog: dit is te goed om waar te zijn.”

Bike Rental Taipei bleek kosten noch moeite te sparen om Krol de Wuling Pass te laten bedwingen. Hij kreeg een uitstekende Orbea-fiets onder zijn gat geschoven en werd om twee uur ’s nachts opgehaald bij zijn hotel. “Ik had amper geslapen, want ik had nog een jetlag. Een ideale voorbereiding was het allerminst. Toen het busje kwam aanrijden, bleken er ook een gids, fotograaf en nog een vrouw mee te gaan. Die vrouw was de directeur van de fietsverhuur, dat over heel Taiwan filialen bleek te hebben. Zij had lucht gekregen van mijn interesse en dacht: dit is mijn kans om in het wiel van een olympisch kampioen de Taiwan KOM Challenge te fietsen. Zij had een e-bike met vier accu’s en zou de hele dag in mijn wiel gaan zitten.”

Kwart over vier ’s nachts kwamen Krol en zijn gevolg aan bij de Wuling Pass. Veel te vroeg. De voet van de berg was namelijk nog niet geopend. Doordat er in 2024 een aardverschuiving is geweest, is een bepaald deel eenrichtingsverkeer en is het niet mogelijk om op alle tijden omhoog te fietsen. “We konden pas om half zeven beginnen en zijn daarom nog even met z’n vieren in het busje gaan slapen. Eenmaal aan de klim begonnen stond de gids in contact met de volgauto, die ons weer op de hoogte hield of er verkeer aankwam. Heel professioneel allemaal. De gids ging mee op zijn racefiets, maar ik merkte snel dat hij een zware dag tegemoet ging. Ik reed nog aan hartslag 110 toen hij al buiten adem was. Na 25 kilometer is hij afgehaakt, omdat het niet meer ging.”

‘I’m gone, I’m dead’

Het begin van de ellenlange klim is volgens Krol heerlijk. Het asfalt is een tien uit tien vanwege de lage rolweerstand en het is er prachtig. Via de vele tunnels rijd je via een ‘typische Aziatische poort’ het Taroko National Park in. “Ik waande me in Avatar. Een prachtige klim, heel groen en een waterig zonnetje dat doorbrak. In het begin zijn de percentages tussen de twee en vier procent. Daarna wordt het zwaarder, maar heel lang stijg je tussen de drie en zeven procent. Zo gaat het maar door en door… Vanaf een meter of 1500 boven zeeniveau verschijnen bordjes langs de kant van de weg. Die geven de afstand aan tot je de volgende 500 hoogtemeters hebt afgelegd. Het duurt tergend lang, want na twee uur klimmen passeerde ik pas de 1500 meter. Het is bovendien een zware illusie, want soms duik je ook nog een stuk naar beneden en begint het klimfeest opnieuw. Van 2000 naar 2500 hoogtemeters was 31 kilometer… Terwijl het van 2500 naar 3000 slechts zes kilometer.”

Pas na drieënhalf uur klimmen begon het zwaarste deel van de Taiwan KOM Challenge. De laatste tien kilometer gaan richting een stijgingspercentage van gemiddeld negen procent. Daarbij staat Taiwan bekend om haar onregelmatige beklimmingen. “Ze zeggen dat het hoogste percentage 27 procent is, maar ik had op internet al gelezen dat dat overdreven is. Toch heb ik vaak percentages van boven de vijftien procent zien voorbijkomen. Het was overleven op mijn lichtste verzetje en überhaupt proberen boven te komen. Ik was er na zo’n lange tijd klimmen eerlijk gezegd ook wel klaar mee. Op het eind volgde nog een korte afdaling en de slotkilometer aan gemiddeld tien procent. Met enorme uitschieters. Ik dacht letterlijk aan de woorden van Pogačar op de Col de la Loze in 2023: ‘I’m gone, I’m dead.’ Het leek niet meer op fietsen.”

Thomas Krol© Thomas Krol

Vier uur en veertig minuten deed Krol uiteindelijk over de beklimming. De langste beklimming voor hem ooit. “Boven kreeg ik het enorm koud, omdat ik zoveel had gezweet door de hoge luchtvochtigheid. Ik was doorweekt, ik kon ook geen bericht meer tikken omdat mijn telefoon kletsnat was. Toch hebben we een aantal mooie foto’s weten te schieten. Daarna begonnen we aan de afdaling van 48 kilometer. De vrouw die mee was op haar e-bike vertelde me hoe dankbaar ze was dat we ook de afdaling deden, want ze legde via Google Translate uit dat ze nooit had mogen dalen van haar familie. Ik had haar over een drempel geholpen. Ik dacht nog: volgens mij moet ik degene zijn die haar dankbaar is. Ze hebben een tocht van meer dan zes uur lang tot in de puntjes voor me geregeld… Het was zwaar, maar een bizar gave ervaring. Zonder meer bucketlistwaardig.”