De cols van Krol: #6 - Mount Evans

Oud-schaatser Thomas Krol houdt vanaf zijn vroege tienerjaren in een schriftje bij welke cols hij ooit beklommen heeft. In de rubriek De Cols van Krol lichten we iedere keer een van die cols uit. In de zesde editie de Mount Evans.

Jarenlang was de Mount Evans een van de hoogst genoteerde cols op de bucketlist van Thomas Krol. De col in Noord-Amerika behoeft volgens hem niet veel uitleg over de waarom erachter.

Toen de Mount Evans in 2025 (officieel) heel het jaar dicht bleek te zijn, was het voor Krol zelfs bijna reden om in het voorjaar niet naar de Verenigde Staten te reizen. Hij en zijn vriendin gingen uiteindelijk toch. Krol zou Krol niet zijn om toch een manier te zoeken waardoor hij de Mount Evans wél zou kunnen afvinken.

“Niet gek bij deze klim, toch? Ik bedoel: het asfalt loopt weliswaar tot iets minder hoog, maar de top ligt op meer dan 4300 meter. Dan hoef ik niet meer overtuigd te worden. De Mount Evans spreekt voor mij voor zich. Ik raakte geïnspireerd door de Mount Evans vanwege een filmpje dat ik op YouTube zag van Col Collective. Die hebben daar schitterende opnames gemaakt, waardoor ik direct zin kreeg om de Mount Evans te gaan fietsen.”

Research doen

Het duurde een aantal jaar voordat het zo ver zou komen. Dat de hoogste aangelegde weg van Noord-Amerika vervolgens ook zijn bottleneck dreigde te worden, kon Krol niet hebben. “Ik ben gaan uitzoeken of er een manier was om het toch te laten lukken. Mijn tactiek over het algemeen is om op Strava te kijken of andere mensen er gefietst hebben. De top van de klim was in de eerste maanden van het jaar afgesloten vanwege sneeuw, maar er waren amateurs die het eerste deel van de klim aflegden. Ik zat letterlijk iedere dag te checken of er fietsers omhoog waren gegaan. Die mensen stuurde ik vervolgens een berichtje. Op een dag ging Sean Quinn (prof van EF Education-EasyPost, red.) tot vierduizend meter. Tot het punt waar de wegwerkzaamheden begonnen. Daardoor dacht ik: dit heeft potentie.”

© Cyclingcols

Cyclingcols: Mount Evans

Krol had vooraf volledig uitgevogeld hoe hij het wilde aanpakken. “De werkzaamheden zouden beginnen als de sneeuw was gesmolten. Ik had serieus research gedaan bij het Colorado Department of Traffic. Je moet er wat voor over hebben… De sneeuw was weg toen wij daar waren. Ik besloot op een zondag te gaan, want dan zou er sowieso niet gewerkt worden. Een paar dagen voordat ik de klim had gepland, waren er meerdere fietsers tot de top gekomen. Uiteraard stuurde ik hen ook een bericht. Ik kreeg te horen dat het te doen was, maar dat ze een flink stuk hadden moeten lopen vanwege de vuiligheid op de weg. Ik dacht: ik ga er gewoon voor. De Mount Evans is een klim van meer dan tweeduizend hoogtemeters. Nergens wordt het echt steil, maar met zo’n 45 kilometer is het een monster.”

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

© Thomas Krol

Marmotten

De weg begint in Idaho Spring, wat al op zo’n 2300 meter hoogte ligt. “Daar had ik de snelheid er nog in, maar al snel zit je boven de drieduizend meter en zie je je wattages achteruitgaan. Het eerste deel loopt via de Juniper Pass naar een meertje, waar je via een doodlopende weg het twee deel naar de Mount Evans kunt nemen. Daar stond ook het afgesloten hek, maar daar kon je makkelijk omheen. Ik keek even of niemand me zag, zodat ik niet in aanraking zou komen met een of andere boswachter. Al was ik niet helemaal alleen op de Mount Evans. Ik kwam nog twee andere fietsers tegen. Ondertussen stak de ene na de andere berggeit de weg over. Het is er adembenemend mooi, maar ik moet zeggen: de weg was er inderdaad serieus slecht. Het was heel hobbelig met allerlei gaten in de weg. Om de haverklap zag ik marmotten wegschieten die een holletje hadden gemaakt in de gaten in het asfalt.”

Vrijwel de hele klim is volgens Krol toe aan restauratie, maar de werkzaamheden behelsden slechts een stuk van zo’n zeshonderd meter. “Op dat stuk probeerde ik nog een tijdlang te blijven fietsen, maar het was té modderig. Op een bepaald moment moest ik afstappen. Het was net crossen op 4000 meter hoogte. Ik moest met mijn schoenen door de modder en moest over meerdere stenen klimmen. Het laatste stuk naar de top was wederom hobbelig, maar prima te doen. Ik had me voorbereid op extreme omstandigheden, maar het was met vijf graden te doen. Ik had handschoenen en een jasje aan, maar mijn beenstukken waren ondanks de hoogte niet nodig. Twee maanden nadat ik de klim had gereden, zag ik andere fietsers over een prachtig stuk zwart asfalt rijden. Al stuiter je op de rest van de klim nog steeds heen en weer. En toch, het was een fantastische ervaring en ik ben blij dat het me gelukt is.”