De eenzame fietser: Ultraslow door Europa

Kromgebogen over het stuur of niet, de eenzame fietser heeft onze aandacht. Oscar Mager (55) trekt er het liefst alleen op uit. Jaarlijks blokt hij twee tot drie maanden voor zijn fietstochten door Europa. ‘Thuis krijg ik alle ruimte voor mijn avonturen. Ik weet dat dat een luxe is.’

>>> Dit artikel verscheen eerder in het Bicycling magazine. Abonneren kan hier, een los exemplaar thuis laten bezorgen kan ook, bestel hem hier in onze eigen webshop.

In zijn jeugd zat Oscar Mager al veel op de fiets. Van zijn ouderlijk huis in Vreeland naar de middelbare school in Hilversum was dat dagelijks toch zeker dertig kilometer. Hij draaide er zijn hand niet voor om. Een brommer kwam er nooit. Sterker nog: toen hij met zijn bijbaantje wat geld verdiend had, kocht hij een racefiets. Studie, werk en een gezin volgden. De fiets verdween langzaam naar de achtergrond. ‘Tot ik in 2015 weer behoefte kreeg aan beweging. Ik zat te veel achter een beeldscherm en kocht een mountainbike. Maar daar deed ik eigenlijk weinig mee.’

De ommekeer

‘In 2018 las ik One year on a bike van Martijn Doolaard, over zijn reis van Amsterdam naar Singapore, en wist: dit wil ik ook’, vertelt Oscar. ‘Ik voelde de behoefte aan vrijheid, aan bewegen. Ik wilde weer avonturen beleven zoals tijdens het backpacken, dat ik vroeger veel deed. Eerst dacht ik: ik ga naar China fietsen. Maar dat voelde meteen ook een beetje groot en onrealistisch als je nooit enorme afstanden hebt gefietst.’ Vrijwel tegelijk hoorde hij van een hardlopende vriend over de Spine Race in Engeland, een ultramarathon van 431 kilometer. ‘Toen dacht ik: misschien moet ik het dichterbij zoeken en eerst maar eens kijken of ik zulke afstanden überhaupt aankan.’ Hij stapte op zijn mountainbike en reed via de Pennine Cycleway naar Schotland. ‘Met veel te veel bagage. Voor al mijn onzekerheden had ik iets bij me. Ik was overprepared.’

© Clemens Rikken

Oscar Mager onderweg

Met noppenbanden die zich vastzogen aan het wegdek maakte hij er een ultraslowe rit van. ‘Ik ontdekte dat ik het ook gewoon leuk vond om het niet te snel te doen. Ik wilde ook het landschap in me opnemen, foto’s maken.’ Het was een ritme dat hem bleek te bevallen. Haast heeft Oscar nooit, tijd neemt hij. En dus heeft hij zijn website er zelfs naar vernoemd: ultraslow.cc. Daarop staan de giant detours die hij de laatste jaren maakte in onder meer Duitsland, Tsjechië, Frankrijk, Spanje en Portugal. En de eerste twee ultra’s, El Piri en Basajaun, die hij vorig jaar volbracht. De bottom line: ‘Bergen maken me echt gelukkig.’

Geluksvogel

Was de eerste trip nog een probeersel, inmiddels is het een way of living. ‘Na die tocht door Engeland en Schotland kwam ik tot het besef dat ik Europa eigenlijk helemaal niet zo goed kende. Dus waarom helemaal naar China fietsen, terwijl er dichter bij huis ook zo veel moois is? Ik bleek het fysiek aan te kunnen en nam me vanaf toen voor het gewoon elk jaar te doen. Ik ben zelfstandige en plan nu steeds twee tot drie maanden per jaar vrij. Thuis krijg ik alle ruimte voor mijn avonturen, ze begrijpen dat dit mijn passie is. Ik weet dat dat een luxe is. Ik spreek vaak genoeg fietsers die dezelfde dromen hebben, maar die ze niet kunnen waarmaken door hun thuissituatie. Ik heb geluk.’

Ultieme vrijheid

© Clemens Rikken

Oscar Mager

Hij trekt er vrijwel altijd alleen op uit. ‘Dat zit een beetje in mij, het past goed bij mijn persoonlijkheid. Ik vind het niet vervelend om het alleen te doen. Het geeft heel veel vrijheid. Je kunt onderweg zelf beslissen welke keuze je maakt. Als ik linksaf wil, ga ik linksaf. En als ik wil stoppen met fietsen, dan stop ik.’

Het betekent ook dat hij veel tijd heeft om na te denken. ‘Dat is soms wel een handicap. Ik ben namelijk wel een denker. Soms vraag ik me dan ook weleens af waar ik nou mee bezig ben. Aan de andere kant zit ik ook heel erg in het moment en geniet ik van alles om me heen, van de natuur en de gesprekken met mensen die ik onderweg ontmoet.’

De eerste ultra

Na jaren ultraslow fietsen voelde Oscar vorig jaar de drang om zichzelf eens te bewijzen. ‘Je hebt natuurlijk toch ook iets van trots. Je wilt jezelf laten zien dat je dingen nog kunt. Mijn fitheid is in de afgelopen jaren enorm toegenomen.’ En dus wilde hij een ultra rijden. Het werd El Piri, een self-supported race door de Pyreneeën: in maximaal zeven dagen 800 kilometer en pakweg 20.000 hoogtemeters. ‘Een geweldige tocht én het was goed om mezelf weer eens wat extra doelen te stellen. De snelste finisher deed het, zonder veel slaap, in vijftig uur. Ik had er zestig voor nodig, maar verspreid over zeven dagen. Met veel meer rust. Zo’n ultra is vooral een mentale opgave, veel meer dan een fysieke. Als je tussendoor kunt slapen, gaat het prima.’

Hij was overigens vanuit woonplaats Mijdrecht al in elf dagen naar de start in Girona gereden, en verkaste na El Piri nog eens naar het Baskenland voor Basajaun, twee weken later. ‘Ook dat was supermooi. En maakte dat ik, al rijdend, toch een beetje nadacht over het verleggen van mijn grenzen. Nu weet ik dat ik zulke ultra’s aankan met voldoende slaap. Misschien dat ik het bij een volgende dus ga proberen met wat minder rust. Zo zoek je dus telkens toch iets meer je grenzen op.’