De aantrekkingskracht van lange soloritten

Er schuilt iets unieks en bijzonders in het idee van alleen op pad trekken met de fiets. De mens en zijn of haar fiets. Niets meer, niets minder. Gewoon peddelen in je uppie, al dan niet met een specifiek plan in gedachten. Lange soloritten hebben een bijna magnetische aantrekkingskracht op (recreatieve) fietsers. Juist omdat ze zo weinig vragen.

Geen enkele vorm van groepsdynamiek of onderlinge tempoafspraken. Het is enkel jij, de weg en het ritme van je eigen ademhaling en pedaalslagen. Het is fietsen in haar puurste en eerlijkste vorm. Wat deze ritten in je uppie zo uniek maakt, is de mentale ruimte die onderweg ontstaat. Waar je in het dagelijkse leven voortdurend wordt overspoeld door prikkels en verplichtingen, hoef je tijdens een (lange) solo-uitstap even helemaal niets.

Soloritten: even het koppie leegmaken

Dat gevoel van druk(te), stress en sociale chaos valt in je eentje, genietend van al dat mooie natuurschoon om je heen, even volledig - of in ieder geval voor een groot deel - weg. Gedachten komen en gaan: soms alsnog vrij chaotisch, soms juist verrassend helder. Maar buiten kijf staat dat veel fietsers het moment herkennen waarop het hoofd even 'leeg' raakt en het lichaam en je ziel het overnemen. Trappen wordt daarmee iets meditatiefs.

Het is ook juist in die eenvoud dat de kracht van soloritten zit. Een lange solorit functioneert zodoende als bewegingsmeditatie. Het brein houdt van ritme. Hartslag, ademhaling en cadans vallen samen. Wanneer die patronen synchroniseren, ontstaat een neurobiologische rust die weinig andere activiteiten oproepen, zo toonden verschillende wetenschappers al meermaals aan.

De wetenschap heeft gesproken

Neurowetenschappers en sportpsychologen zijn het opvallend nadrukkelijk met elkaar eens: er is geen enkele andere vorm van fietsen die volledige autonomie, ritmische herhaling, natuurlijke dopaminecycli en langdurige mentale stilte met elkaar combineert. En dus versterkt solofietsen bijvoorbeeld ook zelfregulatie, omdat jijzelf tempo en focus bepaalt. Tevens vergroot het je mentale veerkracht doordat je dips zelf moet zien op te lossen.

En er is natuurlijk die vrijheid van het tempo. Waar ensembletochtjes vaak draaien om op hoog tempo samen blijven, draait een ritje alleen om luisteren naar de signalen van je lichaam. Heb je een goede dag, dan laat je de snelheid oplopen. Voel je vermoeidheid, schakel je zonder blikken of blozen - in ieder geval een stuk gemakkelijker dan in groepsverband - een tandje terug (en dus met minder schuldgevoel).

De keerzijde van de romantiek

Autonomie zorgt daardoor dat iedere rit anders aanvoelt, zelfs op voor jou bekende wegen. Want ook de omgeving speelt een flinke rol. Alleen fietsen vergroot aandacht voor details: van het geluid van over het asfalt sjezende banden tot aan de geur van recentelijk gemaaid gras. Of simpelweg het veranderende licht naarmate de tijd verstrijkt. Zonder de afleiding der conversatie beleef je het landschap intenser.

Is het dan enkel en alleen die romantiek die de boventoon voert tijdens een lange solorit? Nee, zeker niet. Zulke ondernemingen vragen om veel doorzettingsvermogen. Er zijn namelijk momenten van tegenwind, fysieke dipjes of twijfel(s). Juist die momenten maken het eindgevoel uiteindelijk na zo'n beulstocht zo bevredigend. Je hebt het op eigen kracht gedaan, zonder externe hulp!

Het gevoel van onafhankelijkheid is een magisch wondermiddel

Zie dit niet als advies om voortaan enkel en alleen nog maar lange soloritten te maken. Uiteraard niet! Het gaat erom de balans te vinden. Volgens de Nederlandse Wielrenbond (KNWU) adviseren ze recreatieve renners om niet meer dan 20 tot 25 procent van de totale weekkilometers in lange (solo)ritten te rijden, en de rest te verdelen over korte, intensieve sessies en herstelritten (welke je uiteraard ook prima alleen kunt afwerken).

Het gevoel van onafhankelijkheid is het magische wondermiddeltje in lange soloritten van pakweg meer dan twee à drie uur. In een wereld waarin alles onlosmakelijk met elkaar verbonden oogt, biedt de solorit een haast zeldzaam moment van zelfgekozen afzondering van de buitenwereld. En misschien maakt dat men juist weer zo verliefd op de fietssport.