De steilste wegen ter wereld: waarom fietsers blijven terugkomen voor meer pijn
NL Beeld / PA Images
Er bestaat een merkwaardig soort plezier dat alleen wielrenners lijken te begrijpen. Het moment waarop de benen verzuren, de hartslag tegen de begrenzer slaat en elke pedaalslag voelt alsof iemand de handrem aantrekt, precies dát is waar sommigen naar zoeken. Over de hele wereld liggen beklimmingen die niet alleen zwaar zijn, maar ronduit meedogenloos. Wegen waar stijgingspercentages boven de twintig procent eerder regel dan uitzondering zijn. Dit zijn de steilste en misschien wel meest beruchte (asfalt)beklimmingen op aarde.
Wil je door ons op de hoogte gehouden worden van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.
Italië: waar steil klimmen tot kunstvorm is verheven
Scanuppia (Malga Palazzo), de ultieme nachtmerrie
Vraag ervaren klimmers naar de zwaarste weg ter wereld en de kans is groot dat deze naam valt. De Scanuppia is geen gewone klim, maar een brute test van materiaal én moraal. Met gemiddelde stijgingspercentages rond de 24 tot 26 procent en pieken boven de 40 procent is fietsen hier eerder overleven dan rijden.
De smalle betonstroken slingeren zich genadeloos omhoog door het landschap van Trentino. Zelfs profs kiezen hier vaak voor extreem lichte verzetten of stappen simpelweg af. Grip zoeken, ritme vinden en blijven zitten: dat is de enige manier om boven te komen. Beter leren klimmen? Lees dan hier verder.
Pozza San Glisente, compromisloos steil
Met een gemiddelde helling van ruim 24 procent hoort deze relatief onbekende Italiaanse klim bij de absolute elite van pijnlijke beklimmingen. Het verraderlijke zit hem in de lengte: dit is geen korte explosieve muur, maar een aanhoudende strijd tegen zwaartekracht en vermoeidheid.
De weg is smal, ruig en voelt eindeloos. Wie hier zonder goede voorbereiding begint, ontdekt snel waarom deze klim zo’n reputatie heeft.
Monte Zoncolan, de mythe uit de koers
De Zoncolan behoeft onder wielerfans nauwelijks introductie. Wanneer de klim opduikt in de Giro d'Italia, verandert de koers steevast in een overlevingsstrijd.
Stukken boven de twintig procent worden hier afgewisseld met nauwelijks herstelmomenten. Het bos sluit zich om je heen, het publiek staat dicht op de weg en de stilte wordt alleen doorbroken door het geluid van kettingen die onder maximale spanning staan.
Spanje: pure wreedheid in Asturië
Alto de L'Angliru, waar legendes worden geboren
De Cueña les Cabres. Alleen de naam al doet profrenners slikken. Met stroken tot 23,5 procent is dit misschien wel de meest gevreesde klim in het moderne wielrennen.
De weg lijkt soms recht omhoog te lopen. Cadans verdwijnt, balans wordt cruciaal en zelfs de sterkste klimmers slingeren van links naar rechts op zoek naar grip. Regen maakt het asfalt verraderlijk glad, iets wat in eerdere wedstrijden al voor dramatische taferelen zorgde.
Duitsland: alpiene ernst
Nebelhorn, steil boven de boomgrens
In Zuid-Duitsland ligt een klim die minder bekend is bij het grote publiek, maar zeker niet minder zwaar. De Nebelhorn combineert lange stukken rond de 20 procent met alpiene omstandigheden.
De hoogte, vaak wisselende weersomstandigheden en open bergflanken maken dit een klim waar pacing essentieel is. Wie te hard start, betaalt daar later een hoge prijs voor.
Nieuw-Zeeland: een straat als legende
Baldwin Street, absurd steil wonen
Niet elke monsterlijke helling ligt in de bergen. In Dunedin bevindt zich een doodgewone woonstraat die wereldberoemd werd vanwege zijn hellingspercentage van ongeveer 35 procent.
Kort? Ja. Makkelijk? Absoluut niet. Veel fietsers halen de top niet zonder zigzaggend omhoog te rijden, ook tot frustratie van bewoners die dagelijks auto’s zien worstelen met dezelfde uitdaging.
Het Verenigd Koninkrijk en Wales: kort maar genadeloos
Hardknott Pass, klassiek afzien
In het Lake District ligt een van de zwaarste passen van Groot-Brittannië. Haarspeldbochten volgen elkaar snel op en stijgingspercentages boven de 30 procent zijn geen uitzondering.
Nat wegdek en smalle wegen maken de klim technisch uitdagend. Hier draait het niet alleen om kracht, maar ook om controle.
Ffordd Pen Llech, de muur van Wales
Met een officieel gemeten helling tot 28,6 procent was deze straat lange tijd kandidaat voor de titel ‘steilste straat ter wereld’. De combinatie van kasseien en extreme steilte maakt dit een korte maar explosieve uitdaging.
Een verkeerde gewichtsverdeling en je voorwiel komt simpelweg omhoog.
Italië opnieuw: explosieve muren
Muro di Guardiagrele, pure explosiviteit
Kort, venijnig en berucht in Italiaanse amateurkoersen. Deze muur vraagt maximale inspanning vanaf de eerste meter. Het soort klim waarbij je nauwelijks tijd hebt om een ritme te vinden voordat je al boven bent, mits je het haalt.
Verenigde Staten: de ultieme test tegen de elementen
Mount Washington Auto Road, strijd tegen weer én zwaartekracht
De klim naar Mount Washington is minder extreem in piekpercentages dan sommige Italiaanse muren, maar de combinatie van lengte, wind en grillig weer maakt hem legendarisch.
Mist, regen en plotselinge temperatuurdalingen zijn hier normaal. Voeg daar lange stukken dubbele cijfers aan toe en je begrijpt waarom veel renners deze beklimming als een van de zwaarste ter wereld beschouwen.
Waarom zoeken fietsers dit eigenlijk op?
Steile beklimmingen hebben een bijna mythische aantrekkingskracht. Ze zijn eerlijk: geen tactiek, geen peloton om je te verstoppen. Alleen jij, je fiets en de zwaartekracht.
Met compacte crankstellen, enorme cassettes en soms zelfs aangepaste banden zoeken fietsers overal ter wereld dezelfde ervaring op: ontdekken waar de grens ligt en die vervolgens een stukje verleggen. Want hoe vreemd het ook klinkt: juist wanneer het écht pijn doet, begint voor veel fietsers het plezier.