"Geen groot podium, enkel de pure emotie samen met mijn verloofde"

Een debuut bij Badlands en direct de overwinning pakken: het klinkt als een droomscenario, maar onderweg was er allesbehalve zekerheid. Gravelprof Piotr Havik deed het. Van een voorsprong van bijna 50 kilometer en gesloten winkels tot extreme hitte, voedseltekort en eindeloze twijfel in de slotfase. In een race van 36 uur draait het niet alleen om benen, maar minstens zo veel om anticiperen, positief blijven denken en jezelf blijven overtuigen dat je door kunt gaan.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Badlands geldt als een van de vijf grootste gravel events in Europa, en in een race van 36 uur door het Zuid-Spaanse binnenland draait het niet alleen om benen, maar minstens zo veel om anticiperen, positief blijven denken en jezelf blijven overtuigen dat je door kunt gaan.

Havik is bepaald geen onbekende in de gravelscene. Hoe hij ooit, tijdens een verkenning met alleen een ham-kaas croissantje op zak, verliefd werd op het avontuur dat gravelraces bieden, lees je in het verhaal over hoe een croissantje Havik de mooiste koers van zijn leven liet ontdekken. Die liefde voor het onvoorspelbare kwam hem in Spanje goed van pas.

Je maakt je debuut bij Badlands en wint meteen. Wat gaat er nu door je heen?

Piotr Havik: “Op dit moment gaat er veel spierpijn en leukocyten/ontstekingscellen door me heen. De fysieke, maar ook media-impact was groter dan ik van tevoren had verwacht, haha. Het besef dat ik Badlands gewonnen heb is nu eindelijk aan het inzinken. De wedstrijd staat bekend om zijn serene aanpak in alles, er was dus geen champagnedouche of groot podium, enkel de pure emoties van mijn verloofde, mijzelf en een aantal mensen van de organisatie en pers. Het werd na de race pas duidelijk hoeveel mensen aan het ‘dotwatchen’ waren en voor mij supporterden. Ik heb nog steeds meer dan 200 ongeopende berichten die op me wachten.”

© Nils Laengner/Badlands

Kun je ons meenemen naar het moment waarop je besefte: ik kan deze wedstrijd daadwerkelijk winnen?

“Gek genoeg waren het een aantal momenten, maar waarschijnlijk ook niet zo vreemd op een 36 uur durende race, omdat er zoveel kan gebeuren. Het eerste besef kwam iets voor Almería, zo’n 500 kilometer in de race. Ik zag dat ik bijna 50 kilometer voorsprong had op Tiago, maar in Almería sloeg de paniek een beetje toe, omdat om zes uur ’s ochtends alles nog gesloten was. Ik lag bijna 4 uur voor op het snelste schema en had hier zelf ook geen rekening mee gehouden. Gelukkig vond ik een verkoopautomaat en nog één nachtwinkeltje dat niet op Google Maps stond aangegeven. Ik wist hoe snel Tiago was in zijn stop in Gor en was dus bang een groot deel van mijn voorsprong te hebben verloren.”

“100 kilometer later was deze voorsprong weer wat verder uitgebouwd, maar in de dorpjes had ik een aantal tegenslagen te verwerken met gesloten supermarkten en bars vanwege vakantie of siësta. In de laatste 100 kilometer kwam de twijfel dus weer boven, omdat ik nog amper voeding over had en de hitte zijn tol eiste. Ik heb nog nooit zo langzaam de meters voorbij zien gaan op mijn Wahoo.”

Havik is niet de eerste die met dit soort mentale gevechten te maken krijgt op de gravelpaden van Almería. Ook eerdere winnaars van Badlands, zoals Rob Britton, die de race in 2023 in parcoursrecord won, spraken achteraf over hoe de hitte en de logistiek onderweg net zo zwaar wogen als het parcours zelf.

Hoe heb je de wedstrijd tactisch aangepakt? Was er vooraf een duidelijk plan?

“Er was zeker een plan, je moet veel zaken van tevoren uitstippelen. Waar te bevoorraden, waar water bij te vullen en waar druk op de concurrentie te zetten. In 36 uur gebeurt er alleen zoveel dat je niet enkel op je plan kunt vertrouwen en je moet kunnen anticiperen op de situaties. Gelukkig heb ik mij de laatste jaren daar wel in getraind en is er veel mindset vanuit de races die ik kon toepassen.”

© Nils Laengner/Badlands

Was er een moment waarop je dacht dat het alsnog mis kon gaan?

“Uiteindelijk ben je pas zeker aan de finish en theoretisch gezien had ik genoeg voorsprong om de laatste klim op te kunnen wandelen, maar ik moest er eerst komen. In de laatste 100 kilometer spookt alles door je hoofd. ‘Wat als mijn ketting breekt?’ ‘Dat kan ik repareren met m’n tool’ ‘Oké we blijven doorgaan’. Maar wat als ik mijn banden open snij? ‘Ik heb extra rubber meegenomen en twee binnenbanden, geen paniek’. ‘Maar wat als mijn voorblad loskomt!?’ Shit, daar heb ik niks voor mee en straps of tape gaat waarschijnlijk niet werken, want het is namelijk een BB crank-sleutel. ‘Oké, maar niet aan denken en maar gaan rennen als het toch gebeurt’.”

“Veel draait erom om positief te blijven denken en praten tegen jezelf. Wat me ook enorm heeft geholpen was een collectie spraakberichten van familie en vrienden die Mérida voor mij heeft samengesteld. Die gaf veel emoties en een extra tankje energie.”

Dat mentale gevecht is precies waarom ultra-events als Badlands zo’n grote aantrekkingskracht hebben, ook op renners die normaal gesproken korter en harder rijden. Wie nieuwsgierig is naar wat dit soort tochten met lichaam en hoofd doen, vindt in het overzicht van de tien zwaarste ultra's om oneindig te fietsen en af te zien herkenning van precies dat soort momenten van twijfel en doorzettingsvermogen.

Havik zelf houdt het na deze zege liever klein: geen podium met champagne, maar zijn verloofde en een handvol mensen van de organisatie aan de finish. Voor wie na dit verhaal zelf zin heeft gekregen om een keer 36 uur, of gewoon een paar uur, het gravel op te gaan, biedt de Gravel Kalender 2026 met alle grote races wereldwijd een mooi startpunt om de eigen volgende uitdaging uit te zoeken.