Giro-discussie: neemt UAE te veel risico met tijdritbanden in de regen?

De Giro d’Italia van 2026 is nog maar net begonnen, maar naast het koersverloop gaat het opvallend vaak over materiaalkeuzes. Vooral UAE Team Emirates-XRG ligt onder een vergrootglas na meerdere valpartijen in natte omstandigheden. De aanleiding: het gebruik van tijdritbanden tijdens gewone wegkoersen.

Voormalig profs en huidige ploegleiders Geraint Thomas en Luke Rowe uitten stevige kritiek op de keuze van UAE om met Continental GP5000 TT-banden te rijden tijdens regenachtige Giro-etappes. Volgens hen leverde dat mogelijk een extra risico op in de gladde omstandigheden.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Waarom liggen die banden onder vuur?

Tijdritbanden zijn ontwikkeld met één doel: zo snel mogelijk rijden. Ze hebben een lagere rolweerstand, zijn vaak lichter en soepeler dan standaard racebanden en leveren daardoor kleine aerodynamische voordelen op. In een tijdrit of droge koers kan dat net het verschil maken.

Maar in de regen ligt dat anders. Volgens Rowe hebben deze banden simpelweg minder grip. In de podcast Watts Occurring stelde hij dat UAE “onder bijna alle omstandigheden” met TT-banden rijdt, ook wanneer regen voorspeld is. Vooral het feit dat UAE-renners als eerste onderuit gingen tijdens de grote valpartij in etappe 2, zorgde voor discussie.

Tijdens die crash verdwenen onder meer Adam Yates, Jay Vine en Marc Soler uit koers of liepen zware blessures op.

UAE ontkent dat de banden het probleem zijn

Binnen UAE zelf klinkt echter een heel ander verhaal. Een woordvoerder van de ploeg liet aan Cyclingnews weten dat de ploeg absoluut niet denkt dat de banden de oorzaak waren van de valpartijen. Volgens het team waren vooral de combinatie van hoge snelheid, regen en extreem glad asfalt verantwoordelijk.

Ploegleider Marco Marcato wees daarbij specifiek naar de Zuid-Italiaanse wegen. Wanneer het daar na lange droogte plots hard regent, ontstaat vaak een vettige en spekgladde laag op het asfalt. UAE had de renners daar vooraf zelfs voor gewaarschuwd in de wedstrijdbespreking.

Ook andere experts vinden het te makkelijk om alleen naar de banden te wijzen. Volgens een analyse van Cycling Weekly gebruiken de GP5000 TT TR en de gewone GP5000 S TR namelijk exact dezelfde rubbersamenstelling. Het verschil zit vooral in de karkasopbouw en het gewicht, niet per se in het rubber dat contact maakt met het wegdek.

Waarom kiezen ploegen dan toch voor TT-banden?

De moderne wielersport draait steeds meer om marginal gains. Een paar watt winst over meerdere uren koers kan beslissend zijn. Daarom zie je dat sommige ploegen steeds extremere materiaalkeuzes maken, zelfs buiten tijdritten.

Volgens Thomas is dat een ontwikkeling die langzaam “normaal” is geworden binnen het peloton. Eerst worden TT-banden af en toe getest, daarna steeds vaker gebruikt, tot het standaard wordt. Vooral UAE staat bekend als een ploeg die materiaaltechnisch graag grenzen opzoekt.

Het probleem is alleen dat de veiligheidsmarge in regen veel kleiner wordt. Hogere bandenspanning, minder vervorming van de band en een kleinere contactpatch kunnen op glad asfalt sneller gripverlies veroorzaken, zeker in afdalingen en bochten.

Is de kritiek terecht?

Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden. De regenachtige Giro-etappes waren voor vrijwel iedereen gevaarlijk en niet alleen UAE-renners gingen onderuit. Tegelijkertijd erkennen veel insiders dat TT-banden in natte omstandigheden minder vergevingsgezind zijn.

Dat betekent niet automatisch dat ze dé oorzaak van alle crashes waren, maar het vergroot mogelijk wel het risico. Zeker wanneer wegen onbekend zijn, het asfalt glad wordt door olie en vuil, en er met hoge snelheid gekoerst wordt.

De discussie laat vooral zien hoe ver teams tegenwoordig gaan in hun zoektocht naar snelheid. En misschien ook waar de grens ligt tussen pure performance en veiligheid.