Guardian AI: wordt dit de beschermengel van het peloton?
Bicycling.nl
De jury heeft in het wielrennen een belangrijke taak: niet alleen het handhaven van regels, maar ook het bewaken van de veiligheid.
Wat als technologie daar een rol in kan spelen?
Stel je een systeem voor dat live de koers analyseert. Camera’s op motoren, drones boven het parcours, sensoren langs de weg en GPS-data van de fietsen. Een kunstmatige intelligentie die continu kijkt naar risico’s. Een natte rotonde. Olie op het asfalt. Grind in een afdaling. Een versmalling waar het peloton met zeventig kilometer per uur op afkomt.
Nog voordat renners het zelf zien, krijgt de jury een melding.
“Let op. Hoog risico. Wegdek glad.”
En dan gebeurt er iets nieuws in het wielrennen.
De koersleiding drukt op de rode knop.
>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.
Guardian AI: een digitale veiligheidslaag
In dit gedachte-experiment noemen we het systeem Guardian AI. Een AI-gestuurde veiligheidslaag voor het peloton.
Alle fietsen in de wedstrijd zijn verbonden met het systeem via de elektronica die veel ploegen al gebruiken. Denk aan elektronische schakelsystemen, sensoren en communicatielijnen. Wanneer de jury besluit dat de situatie gevaarlijk wordt, kan het systeem tijdelijk ingrijpen.
Niet door de koers stil te leggen.
Maar door de snelheid van het peloton gecontroleerd te verlagen.
Bijvoorbeeld door een tijdelijke limiet op vermogen of snelheid, aanpast naar de gegevens van elke renner. Net genoeg om een gevaarlijke passage veilig te nemen. Daarna wordt de koers weer vrijgegeven.
Het idee lijkt futuristisch, maar technisch is het minder onrealistisch dan het klinkt.
© Photo by Hans Westbeek on UnsplashAI die gevaar eerder ziet dan renners
AI-systemen zijn inmiddels in staat om in realtime patronen te herkennen in enorme hoeveelheden data.
Denk aan:
• camerabeelden van motoren
• drones boven het peloton
• weerdata en vochtigheid op het asfalt
• GPS-data van renners
• historische crashlocaties
Door die data te combineren kan AI risicoplekken herkennen.
Bijvoorbeeld:
• een afdaling waar plots regen valt
• een rotonde met natte klinkers
• een versmalling waar het peloton zich samenperst
• een plots remmende kopgroep
In plaats van pas te reageren na een valpartij, kan de jury eerder ingrijpen.
Het grote dilemma: veiligheid versus koers
Maar zo’n systeem roept ook meteen vragen op.
Wielrennen is namelijk geen gecontroleerde sport. Het is chaos. Tactiek. Improvisatie. Renners die risico’s nemen om te winnen.
Wat gebeurt er als technologie die chaos gaat reguleren?
Sommige renners zouden het waarschijnlijk toejuichen. Zeker in nerveuze massasprints of technische finales.
Anderen zullen zeggen dat het de essentie van wielrennen verandert. Dat risico nu eenmaal onderdeel is van de sport.
En waar ligt de grens?
Gebruik je het alleen bij extreme gevaren? Of ook bij nerveuze finales? En wie beslist wanneer de knop wordt ingedrukt?
De technologie bestaat al
Het interessante is dat delen van dit systeem al bestaan.
- Renners rijden met GPS-trackers.
- Teams verzamelen enorme hoeveelheden prestatie-data.
- Wedstrijden gebruiken steeds vaker drones en realtime video-analyse.
- In andere sporten analyseert AI al blessures en gevaarlijke situaties.
De stap naar een systeem dat risico’s detecteert is dus niet enorm groot.
De echte vraag is niet of het kan.
De vraag is of het wielrennen het wil.
Wielrennen tussen traditie en technologie
Het peloton heeft altijd een bijzondere relatie gehad met technologie en ontwikkeling.
- Schijfremmen zorgden ooit voor discussie.
- Radio’s in koers waren jarenlang controversieel.
- Dunne banden van 18 tot 22 millimeter waren de standaard.
- Aerohelmen en skinsuits werden eerst bekeken alsof ze uit een sciencefictionfilm kwamen.
Vandaag zijn ze normaal.
Misschien kijken we over tien jaar net zo naar AI-veiligheidssystemen.
Niet als iets dat de koers verandert.
Maar als iets dat renners helpt om thuis te komen.
Heel.