“Het kon niet meer, maar het kon wel”: onze 300 km-test met ketonen

Het gaat regenen, zullen we onze rit van 300 km verschuiven?
Ben je bang?

Met deze testosteron belaadde tegenvraag rijden we op zaterdag om 05 uur in de ochtendschemering weg voor onze rit van 300 km. Met het idee; dat moet je toch een keer gedaan hebben. Daarnaast is het ook meteen een experiment. Met het goedje "ketonen". Het lichaam ongestraft veel kunnen vragen is de claim.

Testgegevens

Hoofdvraag: Verbeteren Ketonen je duurvermogen?
Middel: Ketonen (Wat zijn ketonen?)
Renners: 2
Afstand: 300km

* Dit is een persoonlijke ervaring en geen officieel wetenschappelijk experiment. Als placebo-gevoelige renner wil ik niet uitsluiten dat dat ook een rol heeft gespeeld.

Startpunt Utrecht

De eerste kilometers gaan moeizaam. Met veel moeite halen we de 30 km per uur. Dit gaat een lange dag worden. We rijden Flevoland binnen en hebben pal wind tegen. Laten we kop over kop gaan rijden. Ja, is Jerrels korte antwoord en we behouden een gestaag tempo. De stramme ochtendbenen beginnen soepel te draaien, de ochtendzon prikt onze pupillen.

Na een paar kopbeurten voel ik dat de benen harder willen duwen. Alsof ze zeggen, ketonen? Dan gaan we het goed testen ook. En met regelmatig stukken van 40 km per uur kachelen we verder. Jerrel, de hardloper van ons twee, draait mee.

Er komen weer bomen om ons heen. Ik heb zin in koffie zegt Jerrel. Het eerste hotel in de bossen duiken we op een terras en drinken een bakkie. Bidons bijvullen en door. Geen lange stop, want 300 km wacht niet.

We reden gestaag verder. Bruggetje over, weilanden door, kilometer na kilometer zonder veel poespas. Het landschap schuift langzaam voorbij tot we aankomen bij mijn moeder in de Achterhoek, in Hengelo Gelderland. Een fijn ontvangst. Een stevige boterham met kaas, appelgebak en koffie. Precies wat je op dat moment nodig hebt, maar eigenlijk ook precies wat je niet te lang moet laten duren.

De test begint

Net voor vertrek start het echte experiment. We pakken de shotjes ketonen en na een korte proost klokken we deze achterover. We klikken weer in, want in deze test is herstel juist de vijand die het echte resultaat ondermijnt. De eerste anderhalf uur na de break gaan weer soepel. Het tempo ligt goed, de benen draaien, het voelt beheersbaar. Maar na twee uur beginnen de eerste momenten van verzuring op te treden. De aftakeling is begonnen en er is geen weg meer terug, is mijn aanname. Er is geen keus, we moeten dit experiment voltooien.

Dan gebeurt het

Op een subtiele manier gaat de snelheid op de teller weer omhoog, de souplesse komt terug. Oplopend tot net als in het begin, met een vaart van 40 km per uur doen we onze kopbeurten. Het voelt alleen niet hetzelfde. Je voelt het lijf, je voelt dat er een inspanning is geleverd, je voelt dat het niet kan, maar het kan wel. Fenomenaal.

Dit is het moment waarop je normaal gesproken inhoudt. Waar je denkt aan sparen, aan overleven, aan het einde halen. Maar vandaag voelt het anders. Alsof er ergens nog een reserve zit die je normaal niet aanspreekt. Niet fris, niet comfortabel, maar wel beschikbaar.

Resultaat

Ketonen laten ons in overlevingsstand gaan. Op het moment dat de ultieme verzuring en zelfs misselijkheid optreedt ga je aftellen. Sterven tot het einde.

Het klinkt dramatisch, en zo voelt het ook. Niet heroïsch, niet mooi, maar eerlijk. Je voelt elke trap. Je voelt dat het eigenlijk niet meer kan. En toch ga je door. Omdat je moet. Omdat je begonnen bent. Omdat dit geen gewone rit is, maar een test.

Is dit wetenschappelijk bewijs? Nee. Is dit een gecontroleerd experiment? Ook niet. Het is een lange dag op de fiets met wind, vroege uren, koffie in het bos, een keuken in de Achterhoek en een lichaam dat op een gegeven moment alleen nog maar in overlevingsstand staat. Maar voor ons was het wel een echte test. Van ketonen, en minstens zo veel van karakter.

300 km later blijft vooral dat gevoel hangen. Soms moet je het gewoon een keer gedaan hebben. En soms ontdek je onderweg dat “het kan niet meer” en “het kan nog wel” dichter bij elkaar liggen dan je lief is.

© Bicycling.nl