Misschien gaat het uitgerekend hier wel gebeuren voor Mathieu van der Poel

Misschien is het Pass'Portes du Soleil-evenement wel dé ideale mogelijkheid om met frisse ambitie het zomerseizoen tegemoet te treden. Op en rond het snijvlak van de Frans-Zwitserse Alpen-grens valt er genoeg te beleven voor liefhebbers van offroadfietsen. Als het geen MTB- of downhilltocht is, dan misschien toch maar een graveltocht! Bicycling nam de proef op de som.

Waar de klassieke Pass'Portes du Soleil-taferelen - daarover lees je meer in dit artikel! - zich hoofdzakelijk richten op mountainbikers en downhillers die gebruikmaken van de verschillende bikeparks en skiliften, biedt de door de organisatie uitgepijlde graveltocht een totaal andere beleving. Dit jaar stond het snoepritje voor liefhebbers van grind en gravel alweer voor de vierde keer op de rol.

Een unieke gravelervaring

Toen ik mezelf in alle vroegte klaarmaakte voor het officiële startsein van de gravel-groepsrit, wist ik logischerwijs niet precies wat te verwachten. Gravelervaring had ik wel, maar dan hoofdzakelijk in de vlakke Noord-Brabantse contreien. Hier zou ik andere koek voorgeschoteld krijgen: een tocht van om en nabij de 70 kilometer, met in totaal 1.600 hoogtemeters, zo valt te lezen op de website van de organisatie.

Mijn credo was klip en klaar: de juiste groep vinden wat betreft tempo en dan zien waar het spreekwoordelijke schip strandt. Kijken waar de kiezelstenen me heen voeren. Het parcours zou uit ongeveer 50 procent verharde wegen en 50 procent onverharde paden moeten bestaan. En dat leek meteen te kloppen: de afwisseling tussen (stiekem best wel heerlijk) asfalt en met keien en kiezelstenen bezaaide paden en singletracks was een prettige.

Op mijn Mondraker Arid Carbon RR genieten van het natuurschoon

Al snel kwam ik, lichtjes zwoegend op mijn puike Mondraker Arid Carbon RR, terecht in een groepje dat precies de juiste snelheid opvoerde. Daar wilde ik bij blijven. De vrij degelijk en duidelijk uitgepijlde route leidde ons via mooie (natuur)verschijnselen richting de verschillende dorpjes c.q. resorts die het 's winters bijzonder populaire skigebied rijk is: in het begin bijvoorbeeld langs de watervallen in Les Brochaux en de 'gewoon' op straat lopende geiten in Les Lindarets, daarna via kabbelende beekjes, mooie meren (vooral het idyllische Lac de Montriond is een lust voor het oog) en bosrijke stroken naar en rond Montriond en Essert-Romand.

De hoogtemeters waren gelijkmatig verdeeld, wat een fijne bijkomstigheid voor (de helderheid van) mijn geest was. Korte, maar ontzettend steile gravel-singletracks wisselden af met bredere, vlakke bospaden en prettige, 'lopende' asfalt-hectometers. Een allegaartje zogezegd. Van-alles-wat.

Lees verder onder de foto!

© Youri van den Berg

De Mondraker Arid Carbon RR: een héérlijke gravelbike!

Uiteindelijk kwamen we, net iets voor de helft van de omloop, bij het voor velen toch wel bekende dorpje Les Gets uit. Voor sommigen beroemd vanwege de ski-avonturen aldaar, voor sommigen juist puur en alleen omwille van de fiets-capriolen die er worden uitgehaald. Wanneer we het dorpje naderen en doorkruisen, denk ik ontegenzeggelijk direct aan Mathieu van der Poel.

Les Gets: het decor van een stunt van Mathieu van der Poel?

Het is namelijk uitgerekend hier in Les Gets dat Van der Poel in 2025 een knappe inhaalrace bewerkstelligde en zich van plek 44 naar uiteindelijk plek 6 wist te knokken in een Wereldbekermanche van het mountainbiken, stiekem zijn favoriete sport van allemaal. MVDP heeft nog één écht grote droom: wereldkampioen op de mountainbike worden.

Dit jaar wordt de strijd om de felbegeerde regenboogtrui georganiseerd in Val di Sole (Italië), waar het tussen 26 en 30 augustus stevig zal losbarsten. En aangezien Van der Poel de vorige Wereldbekers oversloeg en acte de présence gaat geven in de Tour de France, zou zijn enige MTB-voorbereiding op dat WK hier in Les Gets kunnen plaatsvinden: één week vóór het WK (20-23 augustus) is Les Gets het decor van de zogenoemde generale repetitie op het wereldkampioenschap.

En mocht het Van der Poel dit jaar niet lukken, dan heeft hij volgend jaar opnieuw een kans. Wéér in Les Gets, aangezien in 2027 andermaal een 'super-WK' georganiseerd wordt. Dat wil zeggen dat alle disciplines uit de fietssport - van downhillen tot aan wegracen - in twee weken tijd de wereldtitels gaan verdelen. Het departement Haute-Savoie (74), waar Les Gets deel van uitmaakt, organiseert dit allesomvattende WK en het is uitgerekend in Les Gets dat er om de allerhoogste prijzen gedownhilld en gemountainbiket gaat worden. Wie weet rijd ik alvast in de toekomstige bandensporen van onze nationale held.

Mont Chéry: prachtige uitzichten op de Mont Blanc

Mijn gedachten over de kansen van Van der Poel eenmaal opzijgezet, rijden we verder in de richting van de skilift in Les Gets. We moeten een aantal honderden meters stijgen, naar de top van de Mont Chéry (1826 meter). Ik bestijg het onding met de romantische naam liever op eigen kracht. Immers, de pracht van het fietsen in de bergen zit hem voor mij persoonlijk in het op eigen kracht trotseren van een col. Het hoogstpersoonlijk te lijf gaan van het monster tussen twee dorpjes in, zonder daarbij te worden ondersteund door eender welke vorm van mechanica.

De weg loopt welgeteld 3,7 kilometer lang aan gemiddeld 9,7 procent omhoog, met zelfs een kilometer aan gemiddeld 12 procent (de steilste 100 meter is gemiddeld 20%!). Spijt van de skilift skippen heb ik niet, maar ik doe er wel een halfuur over om boven te komen. Maar dat is het waard. De voldoening is onbeschrijflijk, de panoramische beelden die ik krijg voorgeschoteld idem. Vanaf de top van de Mont Chéry heb je, zo denk ik toch, één van de best denkbare uitzichten op de Mont Blanc, Europa’s hoogste bergtop (4807 meter). Er hangt geen wolkje aan de lucht, dus ik kan zonder problemen genieten van de witte piek die in vol ornaat aan de horizon prijkt.

Lees verder onder de foto!

© Youri van den Berg

Vanaf de top van de Mont Chéry heb je een perfect uitzicht op de Mont Blanc!

Van skioord naar skioord

Na een lus op en rond de Mont Chéry zetten we de afdaling in. Via Les Gets en de aldaar geposteerde ravitailleringspost trek ik tussen allerlei bikeparks, singletracks en skiliften door over een soort fireroad terug de hoogte in. Een onverwacht en bovenal taaie onderneming. Via skioord Le Plénay krijg ik daarop dan weer een welkome daalstrook naar Morzine, misschien wel hét bekendste plaatsje in de Portes du Soleil, voorgeschoteld. Het is niet de meest fijne afdaling: mijn handen doen zeer van het continu in de remmen moeten knijpen. It’s bumpy, zo stelt de tourgids van dienst voordat we eraan beginnen. Zeg dat wel. In Morzine is het 'even bijtanken en weer verder'.

Voor vele van mijn gravel-collega’s was Morzine het (symbolische) einde van de trip. Zij namen de opwaartse skilift naar finishplaats Avoriaz en daarmee was voor hen de spreekwoordelijke kous af. Wederom sloeg ik dat over. Met mijn downhill-avontuur had ik al meer dan tien skiliften gepakt, dus dwangmatig dat ik ben moet dit dan op eigen kracht geschieden.

Klimmen naar Avoriaz als toetje: het beste van beide werelden

De klim van Morzine naar Avoriaz is circa 14 kilometer lang en loopt gemiddeld op aan 6 procent. Een echte loper, lekker om mee af te sluiten. Ik merk halverwege dat het vat toch wel ver af is bij mij, maar andermaal betuig ik geen spijt van de gemaakte keuze. Telkens wanneer ik onder de skilift-route kom, zwaait er wel iemand vanuit zijn of haar cabine naar mij. Allez, allez! Dank voor de support. Met deze benen heb ik die wel nodig. Sufgedraaid op de haarspeldbochten en ruim 800 hoogtemeters rijker kom ik weer in Avoriaz aan. Moe, maar o zo voldaan. Ik heb moeilijke gravel- én asfaltstroken getrotseerd. Het beste van beide werelden.

Dit was waar het om draaide. Dit is leven. Aan het einde van de dag laat ik me vertellen dat er nog véél meer te gravelen valt in de omgeving van Morzine en Avoriaz. Of beter gezegd: in de Portes du Soleil. Jammer genoeg zit mijn tijd erop, maar terugkeren zal ik zeker doen. De prachtige landschappen doen mij verlangen naar meer. Ik kan het eenieder aanraden. Ik ben ervan overtuigd dat er ontelbaar veel routemogelijkheden zijn op de gravelbike. Tot snel dus!

• Meer informatie over de Portes du Soleil vind je hier.
• Meer informatie over de Pass'Portes du Soleil vind je hier.
• Meer informatie over Avoriaz vind je hier.
• Meer informatie over gegidste fietsactiviteiten in en rond Avoriaz vind je hier.
• Meer informatie over het super-WK wielrennen van 2027 vind je hier.
• Een link naar mijn Strava-activiteit vind je hier.