Hoe een croissantje ham-kaas Piotr Havik de mooiste koers van zijn leven liet ontdekken

Hoe gravelprof Piotr Havik via tachtig fietsen, duizenden trainingsuren, tegenslag en een Catalaans bergdorp zijn mooiste koers vond.

De meeste wielercarrières worden verteld als een rechte lijn: van jeugdrenner naar belofte, van profcontract naar grote rondes. Maar wie met Piotr Havik praat, ontdekt een ander soort verhaal. Geen rechte lijn, maar een netwerk van zijwegen, omwegen en nieuwe paden. En juist dáár, buiten de vaste route, vond hij iets wat misschien wel waardevoller is dan een standaard WorldTour-loopbaan: vrijheid, veerkracht en een diepere liefde voor de sport.

We bellen hem in Girona. Buiten schijnt de zon, de stad ademt fietsleven. Binnen vertelt Piotr rustig, open, soms scherp, altijd doordacht.

Van gouden jeugd naar harde realiteit

Piotr Havik was als jonge renner een bekende naam in het Nederlandse wielrennen. De talentvolle jongen van wielervereniging GRTC Excelsior in Gouda, met stapels Nederlandse titels, stond bekend als iemand “die het wel ging maken”.

“Vanaf jonge leeftijd was alles succes,” blikt Havik terug.
“Ik won veel, in alle disciplines. Maar wat ik achteraf misschien wel het meest waardevol vind, is dat ik multidisciplinair ben opgegroeid. Mountainbike, weg, later cross – je leert andere skills, maar ook een andere mentaliteit.”

En dat alles op méér fietsen dan de meeste renners in een leven aanraken.
“Een vriend vroeg ooit hoeveel fietsen ik had gehad,” lacht Havik. “Ik begon te tellen en zat boven de tachtig. Het klinkt absurd, maar iedere fiets heeft me iets bijgebracht. Je groeit ermee op, je leert materiaal aanvoelen. Het maakt je een completere renner.”

Die brede basis zou later zijn vangnet blijken, wanneer de realiteit van het profbestaan minder romantisch is dan de jeugddroom.

Riwal, Katusha, Beat – wanneer de droom kantelt

Haviks carrière leest als een boek met hoofdstukken die abrupt eindigen: Riwal, Katusha, Beat Cycling. Ploegen die verdwenen, fuseerden of moesten inkrimpen.

“Hoe vaak zoiets ook gebeurt, het voelt altijd persoonlijk,” zegt hij.
“Je wéét dat het business is. Maar als renner voelt het alsof je droom van je wordt afgepakt.”

Bij Katusha leek de WorldTour voor het grijpen.
“Het voelde veelbelovend. Tot de ploeg vanwege UCI-regels moest inkrimpen. Je ziet die deur dichtvallen terwijl je er net voor staat.”

Veel renners breken op zo’n moment. Bij Havik kwam telkens dezelfde vraag terug:

“Vind ik het fietsen zelf nog leuk genoeg?”

Zolang dat antwoord ja bleef, vond hij telkens een nieuwe weg.

Gravel als uitlaatklep – en als reddingsboei

Die nieuwe weg werd gravel – niet als plan B, maar als natuurlijke voortzetting van zijn liefde voor avontuur, techniek en lange dagen buiten.

Tijdens een zware periode in zijn privéleven, vlak voor Unbound, gebeurde er iets opmerkelijks.
“Na een emotioneel telefoongesprek hing ik op en zakte weg. Maar toen ik de volgende dag op de fiets stapte, voelde ik nauwelijks pijn. De mentale pijn was groter dan de fysieke.”

Zijn vierde plek bij Unbound werd daardoor meer dan een resultaat – het werd een emotionele doorbraak.
“In Valkenburg gebeurde hetzelfde. De fiets werd een plek waar alles even wegviel.”

Gravel bleek precies wat hij nodig had.
“Op de weg kun je soms wegdromen. In gravel niet. Het houdt je bij het moment.”

© Brazo de Hierro

Brazo de Hierro

Classified, vrijheid en nieuwe hoofdstukken

De laatste jaren reed Piotr Havik voor Classified. Een ploeg die perfect bij hem paste: vrijheid, bikepacken, eigen keuzes, avontuur.

“Ik kon mezelf zijn. Eigen trainingsstages, content maken, clinics – dat werd juist aangemoedigd. Daar krijg ik energie van.”

Herinneringen genoeg:
de tweede keer Unbound met de ploeg, de mini-bikepack door Girona, die memorabele zege van Toby Perry in de Hills.

En dan ineens stopt Classified.
Maar dit keer blijft Havik rustig.

“In de WorldTour had ik nu stress gehad. Gravel biedt meer tijd en ruimte. En ik weet: mijn waarde zit niet alleen in uitslagen, maar ook in wie ik ben en wat ik anderen kan brengen.”

Kennis delen, clinics geven, renners begeleiden

Wat opvalt is hoe vaak Piotr Havik praat over delen: kennis, ervaring, verhalen.
Hij begeleidt groepen, geeft techniektrainingen in Girona, werkt samen met Cyclosportive-travel. Van 12 tot 17 januari bijvoorbeeld, als begeleider op een gravel-reis langs de mooiste onverharde wegen rond Girona. Hij ziet steeds duidelijker een rol voor zichzelf ná zijn eigen carrière.

“Zóveel renners vallen na hun profloopbaan in een zwart gat,” zegt hij.
“Ik heb dat zelf ook gevoeld. Je identiteit is ‘renner’. En ineens ben je dat niet meer.”

Hij onderzoekt nu hoe hij als ervaringsdeskundige renners kan begeleiden tijdens die transities.
“Je hoeft geen psycholoog te zijn om waardevol te zijn, zolang je maar weet waar je grenzen liggen en wanneer je moet doorverwijzen.”

Liefde, balans en een leven dat klopt

Tussen alle wendingen door vond Piotr Havik rust, avontuur en liefde in één: zijn verloofde Merida Miller.
“Iemand die net zo graag op de fiets zit als jij – dat is bijzonder. We kunnen samen reizen, samen koersen. Dat had ik nooit eerder.”

Girona vormt daarbij het perfecte decor: een stad waar fietsen ritme is, geen hobby. De omgeving is beroemd om klimmen als Rocacorba, Els Àngels en Sant Grau – wegen waar generaties profs hun vorm smeedden.

Onder hen iconen uit de Armstrong-jaren: Lance Armstrong, George Hincapie en Levi Leipheimer, die hier in de vroege jaren 2000 hun trainingsblokken afwerkten.

“Je voelt hier overal geschiedenis,” zegt Havik. “Zodra je de stad uit rijdt, opent zich een speelterrein waar je elke dag een andere wereld kunt kiezen.”

© Pierre Barton

Pierre Barton

Ambitie blijft – maar met een gezondere blik

De lat ligt nog steeds hoog:

• Unbound winnen
• Podiums in de Gravel Earth Series
• Een eerste offensief in Badlands – de brute ultra van bijna 40 uur

Maar zijn manier van toewerken is veranderd.
“Ik wil in maart al goed zijn, maar wel op een manier die leuk en mentaal gezond blijft.”

Slot: meerdere wegen, één kern — plezier

Aan het einde van het gesprek vat Piotr Havik zijn filosofie samen:

“De WorldTour lijkt het enige dat telt. Maar dat is niet zo. De sport is groter. Er zijn veel manieren om van fietsen je leven te maken. Als je plezier en betekenis vindt, zit je goed.”

En misschien is dat wel zijn grootste overwinning: niet een podium, niet een contract, maar het vermogen om telkens weer een route te vinden die bij hem past.

Een route die soms hobbelig is, soms grillig, maar altijd leidt naar momenten die juist de schoonheid van het sportleven benadrukken.

Zoals vanochtend in Rupit — het kleine, authentieke Catalaanse dorpje dat zo een scène uit Lord of the Rings had kunnen zijn.
Een plek waar de huizen aan een ravijn kleven en de stilte bijna tastbaar is.
Waar Havik na een lange rit neerstrijkt bij het bakkertje en zijn favoriet; "een croissantje met ham-kaas en een dubbele espresso met een vleugje melk" besteld.

Geen publiek.
Geen strijd.
Geen wattages.

Alleen een renner, een dorp dat voelt als een filmdecor, en het eenvoudige geluk van warme koffie en een vers croissantje.

Misschien is dát wel het echte succes: de vrijheid om de mooiste koers in jezelf te vinden, op een terras in een Catalaans bergdorp.