Hoe heurt het eigenlijk? Bekende en onbekende etiketten in het wielrennen

Laat mij u iets vertellen over de wielrenner. Wielrennen was ooit een arbeidersport. Niet metaforisch, maar letterlijk. De mijnwerkers, de fabrieksarbeiders, de mannen die de hele week hun rug krom werkten en zich op zondag op een fiets hesen om te bewijzen dat ze meer waren dan hun functieomschrijving. Dat is voorbij. De fiets onder uw kont zegt inmiddels steeds meer over uw bankrekening. Net als bij paardrijden, waar een sportpaard u doorgaans tussen de vijf- en vijfentwintigduizend euro kost, is uw carbon rijdier inmiddels in diezelfde prijsklasse beland. Alleen rijdt u er zelf op, wat het een stuk goedkoper maakt dan een stalplaats in Wassenaar, maar het gevoel is vergelijkbaar.

Met de flappen poen in uw achterzakje dienen ook de etiketten mee te veranderen of op zijn minst benadrukt te worden. Niet het etiket van de arbeider, maar van de heer. Of de dame. En die heer gedraagt zich, zo blijkt, lang niet altijd zoals het heurt.

Ik ben die heer. Ik heb me aan vrijwel elke ongeschreven regel vergrepen. En ik ga u dat nu uitleggen, niet omdat ik boete doe, maar omdat ik denk dat u zich herkent. En dat interesseert me meer dan mijn eigen zielenrust.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

De bekende en onbekende etiketten van de beschaafde wielrenner

Pak geen wiel zonder toestemming

In een wiel plakken bij een onbekende passant is niet vanzelfsprekend. Vraag het even. Twee woorden volstaan.

Stop als iemand langs de kant staat

Lekke band, onbekende, maakt niet uit. Even vragen of diegene iets nodig heeft kost u tien seconden. Doorrijden zegt iets over u dat u liever niet wilt zeggen.

Maak van een herstelrit geen sprinttraining

Een herstelrit is een herstelrit. Voor iedereen. Wie halverwege het tempo opschroeft omdat de benen goed voelen, heeft het concept niet begrepen, of het gezelschap niet gerespecteerd. Waarschijnlijk beide.

>>> Lees ook: Op fietsdate! 10 tips en mega-afknappers

Uw snelheid is heilig, maar de weg is van iedereen

Langzaam verkeer voor u is geen persoonlijke belediging. Pas uw tempo aan, passeer wanneer het kan, en doe dat beleefd. De weg is niet van u, hoe duur uw fiets ook is.

Bestel koffie voor de ander ook

U staat aan de toonbank. U weet wat u wilt. Vraag ook wat de ander wil. Dit is geen grote geste, dit is basale beschaving.

Laat niemand los zonder te vragen hoe het verder gaat

Als iemand uit de groep valt, stop dan even. Vraag hoe diegene de rit verder ziet. En als die persoon gezelschap nodig heeft: blijf dan. De Strava-statistieken van vandaag zijn morgen vergeten. Dat u iemand liet staan niet.

Compenseer een slechte klim niet met een gevaarlijke afdaling

De klim ging niet zoals gepland. Dat lost u niet op door in de afdaling te gaan voor wat u boven hebt laten liggen. Een verloren klim is een verloren klim. Een afdaling is geen tweede kans, het is een verkeerssituatie. De beter bedeelden pakken bij risico uiteraard de helikopter.

>>> Lees ook: Ruim driekwart wielerongevallen komt door gedrag renners

Rij nuchter, drink eventueel pas erna

Tijdens de rit drinkt u 0.0. Niet voor de schijn, maar omdat u op een fiets zit tussen auto's, naast andere fietsers, en soms naast kinderen. Na de rit beslist u zelf. Maar op de fiets is er geen grijs gebied. Na de rit kan de Château Lafite-Rothschild ruimschoots geschonken worden.

Op smalle wegen rijdt u achter elkaar

Als auto's u moeten passeren, gaat u achter elkaar. Niet omdat het leuk is, maar omdat het de enige correcte keuze is. Twee naast elkaar op een smalle weg is geen gezelligheid, het is een wegblokkade. Zeker voor mijn bescheiden wagentje Aston Martin DB12.

Vijf uur rijden is geen vijf uur praten

Een lange rit vraagt concentratie. Af en toe even stil zijn is geen onbeleefdheid, het is focus. Wie de hele rit blijft kletsen, put zichzelf uit en de ander ook. Geef elkaar de ruimte om even in het eigen hoofd te zitten.

>>> Lees ook: Wat gebeurt er in je brein tijdens een soloride van 5 uur?

Rij niet met oordopjes in als u in een groep rijdt

U wilt muziek. Dat begrijp ik. Maar in een groep communiceert u. U hoort aanwijzingen, u hoort als iemand u iets vraagt, u hoort verkeer. Wie met twee oordopjes in een groep rijdt, heeft besloten dat zijn eigen beleving belangrijker is dan de veiligheid van de anderen. Dat is een keuze. Maar niet een goede.

Een piepende ketting is geen natuurverschijnsel

Uw partner mag kortstondig piepen als u weggaat. Een ketting piept niet. Een ketting piept omdat u hem niet heeft gesmeerd, en dat heeft u niet gedaan omdat u er niet aan heeft gedacht, of omdat u het niet belangrijk vond. Beide zijn verkeerd.

Wat dit alles betekent

Hoe heurt het eigenlijk? Precies zoals u het al wist voordat u dit artikel las. U pakt geen wiel zonder toestemming, u stopt als iemand langs de kant staat en u bent op tijd. U maakt van een herstelrit geen sprinttraining, u past uw snelheid aan, u bestelt koffie voor de ander en u laat niemand los. U rijdt nuchter, achter elkaar op smalle wegen, zonder oordopjes, en u smeert uw verdomde ketting.

Dit is geen revolutie. Dit is beschaving. Het wielrennen profileert zich graag als de nieuwe elite-golf. De nieuwe golf der superrijken rijdt op carbon, betaalt duizenden euro's voor hun trouwe ros en geeft het nog niet eens een eigen naam zoals Bonfire of Salinero. En toch ontstijgt men zichzelf tot een serieuze amateur. Maar een serieuze amateur gedraagt zich ook als een. Want bij polo gooit men ook niet zomaar zijn mallet neer als de wedstrijd niet bevalt.

En om een laatste stempel te drukken: het wielrennen is niet langer de sport waar men elkaar na een goede beurt toeroept "lekker gedaan pik." Het is de sport der elite geworden waar men, als men het goed doet, op een keurige manier terugkoppelt; "Impeccable, mijn vrind. Werkelijk impeccable.