"Ik wil vrouwen laten zien dat alleen fietsen écht kan"

Kromgebogen over het stuur of niet, de eenzame fietser heeft onze aandacht. Machteld Rijkeboer (69) geniet van haar solotochten én doet tegelijk iets goeds voor de planeet. ‘Bewustwording, daar draait het om.’ 

>>> Dit artikel verscheen eerder in Bicycling Magazine #2 2026. Word hier abonnee of bestel editie 2 in onze shop!

In je eentje op de fiets, is dat niet ongezellig? Totaal niet, vindt Machteld Rijkeboer. Zij gebruikt haar lange fietstochten om inspiratie op te doen. ‘Ik vermaak me prima. Nieuwe plannen bedenken, mijn hoofd leegmaken, heerlijk. En alles op m’n eigen tempo. Natuurlijk fietst er weleens iemand een stukje met me mee. Maar de een gaat te langzaam, de ander juist veel te snel. Uiteindelijk is het altijd weer fijn als iedereen zijn eigen weg gaat.’

Fietsen met een missie

De biologe richtte in 2019 CASP op: Cycling for the Awareness of a Sustainable Planet. ‘Ik werkte bij Rijkswaterstaat, was toe aan een sabbatical en wilde fietsen. Dat deed ik al jaren, maar dan vooral tijdens vakanties van drie weken. Mijn idee was om in 2020 een half jaar vrij te nemen en in mijn eentje de hele Noordzee rond te fietsen – en onderweg aandacht te vragen voor zwerfafval.’

Met CASP wil ze mensen bewuster maken van hun impact op de planeet. ‘Overal zit tegenwoordig plastic in. Dat moet je gewoon niet laten slingeren. Al pak je elke dag maar drie stukjes afval van de grond, dan zijn we samen al een heel eind. Maar het werkt alleen als iedereen meedoet, anderen moeten niet denken dat jij hun schoonmaker bent. Het gaat om bewustwording.’

Beter één druppel…

Ze geeft toe dat haar acties tot op heden een druppel op een gloeiende plaat zijn. Maar beter één druppel dan geen druppel. De pandemie gooide roet in het eten. ‘Ik had een groot netwerk aangesproken, afspraken gemaakt met vrijwilligers langs de hele Noordzeekust, lezingen gepland. Dat had in 2020 veel publiciteit moeten opleveren. Maar dat viel weg.’ Toch zat Machteld niet stil. Ze fietste solo naar de Duitse Noordzeekust en reed in 2023 langs de volledige oostkust van Schotland en Engeland. ‘In het eerste coronajaar fotografeerde ik veel afval, vooral mondkapjes. Die lagen echt overal.’

Langs 82 plekken

In 2023 ging Machteld met pensioen en kwam er eindelijk ruimte om haar plannen echt op te pakken. Ze reed met volle bepakking – op haar Santos Travelmaster, ‘mijn trots’ – langs de Shetland-eilanden, de Orkneys, Schotland en Engeland, om via Dover terug te keren naar IJmuiden. ‘Ik onderzocht plastic korrels op stranden, in samenwerking met een Schotse organisatie. Zij doen dat met vrijwilligers.’

Maar een vrijwilliger die in tien weken tijd maar liefst 82 locaties inventariseert? Die hadden ze nog niet meegemaakt. ‘Vanuit mijn achtergrond als bioloog heb ik er meteen een volledig rapport van gemaakt.’

Niet alleen voor het milieu

Machteld fietst niet alleen om milieuredenen. Ze is al jaren sportief. Ze wandelt veel en rijdt wekelijks met Toer Trim Club De Merel een tocht van zo’n tachtig kilometer op de racefiets. ‘Heerlijk, lekker met z’n allen bezig zijn.’

In 2024 moest ze even gas terugnemen vanwege hartklachten, maar inmiddels kijkt ze alweer vooruit. Denemarken staat op de planning, net als een cursus klimaatgesprekken. ‘Daar leer je hoe je met mensen kunt praten die anders denken. Het klimaat hoeft geen strijd te zijn, het is geen kwestie van goed of slecht. Als we allemaal een beetje ons best doen, komen we al heel ver.’

Alleen, maar nooit eenzaam

Alleen reizen betekent voor Machteld juist veel contact. ‘Je ontmoet ontzettend veel mensen. Dat komt ook omdat ik inmiddels negenenzestig ben, dat wekt nieuwsgierigheid bij anderen. Die vinden het interessant dat ik met zo’n volgepakte fiets in mijn eentje op pad ben. Midden in Londen werd ik aangesproken door mensen die mij eerder op de Shetlands hadden gezien.’

Ze slaapt meestal in een tent, maar bij slecht weer in een jeugdherberg. ‘Jonge mensen spreken me daar vaak aan. Ze willen alles weten over mijn reizen en vragen of ik het niet eng vind om alleen te fietsen. Veel vrouwen zouden het best willen, maar durven het niet. Die probeer ik altijd te overtuigen: het kán. En het is een prachtige manier om vakantie te vieren.’