Tom Dumoulin: “Misschien moeten we Amstel Gold Race gewoon zelf monument noemen”

Tom Dumoulin heeft een nieuwe koers in zijn leven te pakken. De oud-winnaar van de Giro d’Italia en olympisch medaillewinnaar is sinds dit jaar officieel koersdirecteur van de Amstel Gold Race, na het afscheid van Leo van Vliet, die die rol maar liefst 30 jaar vervulde. Een overgang die Dumoulin met respect én ambitie ingaat: “Het lijkt me de mooiste job die er is.”

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

In een uitgebreid gesprek met Bicycling.nl vertelt Dumoulin over zijn band met de Amstel Gold Race, zijn eerste indrukken achter de schermen en zijn ideeën voor de toekomst van Nederlands grootste wielerklassieker.

Van toeschouwer tot koersdirecteur

Voor Dumoulin voelt de Amstel Gold Race bijna als familiegeschiedenis. Als kind stond hij al langs de kant in Limburg, later werd de koers een drijfveer om zelf op de fiets te stappen.

“Die race heeft er überhaupt voor gezorgd dat ik ooit ben gaan fietsen,” vertelt hij. “Ik heb hem als kind langs de kant gezien en later, in 2021 toen ik even was gestopt, heeft de Amstel mijn liefde voor de sport weer aangewakkerd.”

Zelf reed hij de koers zo’n zes keer. Zijn mooiste deelname? “De eerste. Dat was heel bijzonder, gewoon aan de start staan van de wedstrijd die mij ooit heeft geïnspireerd.”

Veiligheid primaire taak

Als koersdirecteur komt Dumoulin in een totaal andere rol terecht dan als renner. Waar hij vroeger aanviel op de Cauberg, schuift hij nu aan bij gemeenten, politie en organisatoren.

“Primair wordt het mijn verantwoordelijkheid om te zorgen dat de koers op zondag goed en veilig verloopt,” legt hij uit. “Daar zit een heel team achter, maar ik ben daar wel mede verantwoordelijk voor. Daarnaast heb je overleg met provincies, gemeentes en sponsoren.”

De komende periode staat alles in het teken van observeren, meekijken, leren en begrijpen hoe groot de organisatie achter één wielerklassieker eigenlijk is. Zo gaan de contacten met bijvoorbeeld Flanders Classics (organisator van de Amstel Gold Race) nog verder worden uitgediept.

Kleine stappen naar verbetering

Voorganger Leo van Vliet gaf Dumoulin het advies mee niet te veel in één keer te willen veranderen. Hij ziet vooral ruimte voor kleine verbeteringen, met name op het parcours en de veiligheid.

“Toen ik in de auto zat heb ik al wat dingen opgeschreven: grind hier, een gevaarlijk paaltje daar zonder signaleur. Heel kleine dingen, maar die kunnen belangrijk zijn.”

Grotere ambities liggen vooral in de samenwerking met de regio Limburg:

“De Amstel Gold Race is dé Nederlandse wielerklassieker. Maar in Limburg voelt het soms voor bewoners alsof er heel veel evenementen zijn. Ik hoop dat we meer trots kunnen creëren, dat mensen denken: dit is óns grote sportfeest.”

Balans met de regio Limburg

Een belangrijk thema voor de nieuwe koersdirecteur is de relatie met de omgeving. Wielrennen brengt toeristen naar de regio en is goed voor de economie, maar er is ook overlast.

“Voor mensen die niks met wielrennen hebben kan zo’n weekend voelen als hinder. Dat begrijp ik ook. Je kunt dat niet volledig wegnemen, maar je kunt wel proberen om het leuker te maken.”

Dumoulin ziet daarin een verbindende rol voor zichzelf:

“Misschien kan ik een factor zijn die helpt om de regio meer te betrekken. Dat we niet alleen overlast zijn, maar ook dat we met zijn allen een feest creëren.”

Vrouwenkoers en uitzending

De zichtbaarheid van de vrouwenwedstrijd blijft een terugkerend discussiepunt in de wielerwereld. Dumoulin erkent dat er ruimte voor verbetering is, maar wijst ook op de praktische grenzen.

“Allereerst wil ik benoemen dat de Amstel Gold Race voor vrouwen langer in beeld is geweest dan Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het kan altijd beter, maar je moet ook realistisch zijn. Je hebt te maken met productiekosten, budgetten en de logistiek van twee koersen op één dag.”

Volgens hem is er geen eenvoudige oplossing:

“Je wilt idealiter alles live uitzenden, maar dat is financieel en praktisch gewoon heel lastig. En momenteel met de bezuinigingen bij de NOS ook niet echt realistisch. Het is altijd zoeken naar een middenweg.”

Strade Bianche is geen monument

Een opvallend scherpe mening heeft Dumoulin over de status van wielerklassiekers. De vergelijking met de vijf monumenten wordt vaak gemaakt, maar daar is hij kritisch op.

“Strade Bianche een monument noemen vind ik echt vreemd. Die koers bestaat nog maar zo kort. Een monument moet historie hebben, iconische winnaars en een lange afstand.”

En de Amstel Gold Race dan?

“Die bestaat nu 60 jaar. Misschien moeten we dat soort dingen gewoon zelf wat harder uitroepen dat de Amstel Gold Race ook gewoon een monument is. Het heeft alle voor mij belangrijke criteria. De wedstrijd is langer dan 200 km, heeft een lange historie, mooie winnaars en is onderscheidend.”

Leo van Vliet en de nieuwe generatie

Dumoulin werkte dit jaar nauw samen met Leo van Vliet en zag van dichtbij hoe intens de rol van koersdirecteur is.

“Wat me vooral is opgevallen is hoeveel mensen en vrijwilligers erbij betrokken zijn om alles veilig te laten verlopen. Dat is echt ongelooflijk.”

Het grootste verschil met zijn voorganger ziet hij vooral in karakter:

“Leo is enorm gepassioneerd en gedreven. Ik ben wat rustiger, diplomatieker. Dat kan een kracht zijn, maar ook een valkuil.”

Meelopen met Leo van Vliet heeft Dumoulin verrast, hij heeft de verschillen tussen de twee gezien, maar hij heeft ook geleerd van zijn voorganger.

“Dat als je iets echt wil, dat je daar keihard achteraan moet gaan. Soms heeft Leo daar ook mensen boos mee gemaakt, maar hij heeft er ook heel erg veel mee bereikt.”

Toekomst: 30 jaar koersdirecteur?

Of Dumoulin zichzelf ooit 30 jaar in deze rol ziet, zoals zijn voorganger, laat hij open.

“Dat is een vraag die ik eigenlijk absoluut nog niet kan beantwoorden. Laten we eerst lekker beginnen met volgend jaar. Dan hoop ik dat ik over 30 jaar mag zeggen dat het me zo goed bevallen is en dat ik het zo leuk vond en dat de samenwerking zo goed was dat ik die 30 jaar ook heb weten vol te maken. Want dat betekent dat ik het heel leuk heb gevonden. Ik hoop dat het leven zo mag lopen. Maar ik heb geleerd om nooit te ver uit te kijken.”