Is de droomstart van Remco Evenepoel eigenlijk een nachtmerrie?

Gevaarlijke vraag is misschien: kun je het seizoen ook té goed beginnen?

29 januari, Remco Evenepoel wint de eerste koers waaraan hij deelneemt in 2026, de Trofeo Ses Saslinas in Spanje. Op 30 januari is het weer raak in de Trofeo Serra Tramuntana en op de laatste dag van januari wint de Belg de Trofeo Andratx-Pollenca. Na een paar dagen rust staat de renner van Red Bull Bora hansgrohe aan de start van de Volta Comunitat Valenciana. Winst in etappe 2 en 4 en na 5 etappes winst in het eindklassement. Koersen zonder klasbakken? NEE!

Wat zeggen deze zeges eigenlijk?

Laten we eerst even nuchter blijven. De Trofeo-koersen zijn geen Monumenten en Valencia is geen Tour de France. Maar wie denkt dat dit ‘trainingskoersen’ zijn, doet de wedstrijden daarmee tekort. Het startveld is behoorlijk sterk, het parcours selectief en wie hier wint, doet dat zeker niet op halve kracht.

Wat vooral opvalt, is hoe Evenepoel wint. Niet met één lucky punch, maar met controle. In Valencia is hij niet alleen explosief, maar ook constant. Hij wint een rit tegen de klok, domineert bergop en oogt ontspannen, alsof hij precies weet wat hij doet. Geen overdrive, geen paniek, geen wilde aanvallen om indruk te maken. Dat verraadt vorm, maar vooral: zelfvertrouwen.

De Belg liet in interviews altijd wel zien over meer dan voldoende vertrouwen te beschikken. Ondanks een nu al geweldig palmares, spraken zijn benen niet altijd dezelfde taal als zijn hoofd. Te vaak zagen we een Evenepoel gebarend en scheldend op de fiets. Onrustig, paniek, zich om alles en iedereen druk makend. Nee, de wedstrijden in Spanje zijn nog niet de wedstrijden die ertoe doen, maar het lijkt dat we een andere Evenepoel zien.

Te vroeg in topvorm?

Kijkend naar de vorm die de Belg zo vroeg al laat zien, knaagt het ergens. Het klassieke wielerwantrouwen steekt nu al de kop op. Januari is vroeg. Heel vroeg. De kalender is lang, de Tour is pas in juli en renners die nu pieken, komen missen die in de zomer net dat procentje?

Maar is dit wel een piek?

Bij Evenepoel voelt het anders. Dit is geen renner die ‘op vorm gokt’. Dit is een project, een planning, een lichaam dat inmiddels beter weet hoe het moet doseren. Bovendien: zijn grote doelen liggen later in het jaar. Niemand bij Red Bull Bora hansgrohe zal denken dat januari de hoofdprijs is. We mogen ervan uitgaan dat zijn trainers een programma hebben samengesteld zodat de Belg echt goed is als de prijzen verdeeld worden.

Dit oogt meer als een hoog basisniveau dan als een vormexplosie. Alsof Remco niet op 100 procent zit, maar gewoon op 90… en dat is blijkbaar al genoeg om iedereen los te rijden in januari.

Zegt hij hiermee: “Hallo Tadej”?

Onvermijdelijk komt de vergelijking met Tadej Pogacar. De Sloveen is de maatstaf. De man die overal kan winnen, altijd kan aanvallen en zelden zwak oogt. Door zo dominant te beginnen, lijkt Evenepoel te zeggen: ik ben er. Niet als belofte, niet als talent, maar als volwassen geworden uitdager. Misschien wel een grotere uitdager dan Jonas Vingegaard die het seizoen kwakkelend is begonnen.

Maar hier schuilt ook de valkuil. Verwachtingen groeien sneller dan watts. Elk verlies straks wordt uitvergroot, elke mindere dag verklaard. Zeker in het wielergekke België, waar al jaren gezocht wordt naar de nieuwe Eddy Merckx. Wie zo begint, krijgt geen ruimte meer om ‘gewoon goed’ te zijn. Het moet meteen uitzonderlijk blijven.

Of zit er juist nog rek op?

Het interessante is dat Evenepoel nergens over zijn limiet lijkt te gaan. Geen alles-of-niets-aanvallen, geen uitgewrongen renner die over de streep komt. Hij wint met marge, niet met drama. Dat suggereert dat er nog genoeg rek op zit. Dat hij dit niveau niet hoeft vast te houden, maar rustig kan opbouwen richting het voorjaar en de zomer.

Misschien is dit wel het meest hoopgevende: dit is geen Remco die alles nu wil winnen. Dit is een Remco die laat zien dat hij altijd goed kan zijn, en straks misschien nóg beter.

Conclusie: droomstart, geen nachtmerrie

Kun je het seizoen te goed beginnen? Ja, soms wel. Maar alleen als je jezelf voorbijrijdt. Daar lijkt hier geen sprake van. Evenepoel oogt kalm, gecontroleerd en verrassend ontspannen voor iemand die half januari al de concurrentie sloopt.

Of hij Pogacar kan verslaan in juli? Dat weten we nog lang niet. Maar dat hij nu al laat zien dat hij dé man is die het hem lastig kan maken? Absoluut!