Kan Evenepoel de Tour toch winnen?!

Twee keer olympisch goud in Parijs, wereldtitels tegen de klok, een Vueltazege: aan de erelijst van Remco Evenepoel mankeerde weinig. Behalve dat ene: bergop overleven bij de allerbesten in de Tour de France. Zondag, op Plateau de Solaison, sloeg hij precies daar een gat in zijn eigen plafond. Hij klopte Tadej Pogacar en Isaac del Toro in een sprint na ruim elf kilometer klimmen aan negen procent. Dus stellen we de vraag die we in februari al durfden te stellen, en die toen werd weggelachen: kan Evenepoel deze Tour nog winnen?

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Scherper dan ooit aan de start

Dit jaar koos hij radicaal anders. Na Luik-Bastenaken-Luik reed Evenepoel geen koers meer en verdween hij met zijn nieuwe ploeg Red Bull-BORA-hansgrohe en trainer Tim Heemskerk op hoogtestage. Bij de ploegenpresentatie in Barcelona bevestigde hij zelf dat hij bijna vier kilo lichter aan de start stond, naar eigen zeggen zonder verlies van vermogen. Kanttekening daarbij: het gaat om het verschil met zijn voorjaarsgewicht, niet per se met zijn Tourgewicht van vorig jaar.

En je zag het terug in koers. Waar Evenepoel vroeger als eerste favoriet werd gelost en niet meer terugkwam, loste hij in deze Tour later. Soms zelfs zo laat dat hij nog terugkeerde. In de Vogezenrit naar de Col du Haag moest hij als eerste van de favorieten passen, vocht hij zich terug en won hij de sprint van zijn achtervolgende groepje, met uiteindelijk maar 48 seconden verlies op de eeuwige killer Pogacar.

>>> Heb jij de Bicycling Tour de France special al in huis? Interviews, reportages, achtergronden, en natuurlijk: alle routes en profielen in een handig overzicht. Ren naar de winkel (Readshop, Bruna, AH) of bestel hem hier in onze eigen shop.

De omslag op Plateau de Solaison

En toen kwam zondag. In het verslag van etappe 15 lees je hoe Evenepoel op de slotklim van 11,3 kilometer aan 9,1 procent als enige overbleef bij Pogacar en Del Toro, twee late uitvallen van de Mexicaan pareerde en vervolgens de sprint won van de man die deze Tour al vier ritten op zijn naam schreef. Zijn eerste ritzege in lijn in de Tour ooit, en meteen de vijfhonderdste Belgische in de geschiedenis van de ronde, zo becijferde het Sporza-verslag. Evenepoel stond na afloop naar eigen zeggen te trillen van de emoties. Door de dramatische opgave van Jonas Vingegaard, die met een gebroken sleutelbeen naar huis moest, schoof hij bovendien op naar plek twee in het klassement.

Gaf Pogacar het weg?

Meteen na de finish klonk de relativering: Pogacar reed op kop in dienst van Del Toro, spaarde zich en gaf de zege tactisch slim uit handen. In het Bicycling Wielercafé viel zelfs de term gentlemen's agreement. Het zal allemaal wel. Feit is dat Evenepoel twee venijnige aanvallen beantwoordde, van ver aanging, en dat Pogacar in het wiel zat, sprintte en er niet meer overheen kwam. Touche, zou ik willen zeggen. Pogacar zelf noemde zijn rivaal na afloop een raket: "Hij wordt nog een pain in the ass."

Evenepoel is een emotionele renner die tegelijk haarscherp weet wat hij kan. Tot ergernis van sommigen bleef hij, ook na alle bergtikken van de voorbije jaren, hardop in dat kunnen geloven. Zondag kreeg dat geloof zijn bevestiging. Het lucifertje van zelfvertrouwen brandt, en Evenepoel gooit het eigenhandig op een emotionele golf in een plas licht ontvlambare olie. Alles staat in lichterlaaie. Precies in de week waarin de Tour nog een tijdrit, drie Alpenritten en Montmartre voor de wielen schuift.

De rekensom: hoe dichtbij kan hij komen?

Toen we in onze analyse van februari voorrekenden dat het verschil tussen Pogacar en Evenepoel in juli weleens zes seconden kon bedragen, werd die spanning door menigeen belachelijk verklaard. Eerlijk is eerlijk: na twee bergweken staat de teller op vijf minuten, geen zes seconden. Maar de kern van die analyse staat nog fier overeind, en de spanning is helemaal terug. Dus rekenen we opnieuw, dit keer met de meest positieve bril die we in de redactiekast konden vinden.

Uitgangspunt: Evenepoel staat tweede op precies vijf minuten van Pogacar, Del Toro volgt op 5:58.

• De tijdrit van dinsdag: plus 60 seconden. Etappe 16 voert over 26,1 kilometer van Évian-les-Bains naar Thonon-les-Bains, met de Côte de Larringes (9,6 kilometer aan 4,2 procent) en zo'n 500 hoogtemeters, zo blijkt uit het parcours. In tijdritten waarin beiden aan de start stonden, staat het volgens de onderlinge cijfers 9-2 voor Evenepoel. Vorig jaar pakte hij in Caen 16 seconden op Pogacar over 33 kilometer, en in februari rekenden wij voor dit parcours op 30 tot 60 seconden winst. De klim tempert zijn voordeel, maar deze Evenepoel klimt beter dan ooit, en hij bestempelde deze rit voor de Tourstart al als doelwit. In het droomscenario pakken we de bovenkant van onze eigen bandbreedte.
• Drie Alpenritten van donderdag tot en met zaterdag, met twee keer een aankomst op Alpe d'Huez: plus 30 seconden. Herhaal telkens het Solaison-scenario: ritwinst in een sprint bergop levert 10 bonusseconden op tegen 6 voor Pogacar, plus een handvol echte seconden op de streep. Zeg 10 seconden per rit. De vlakke woensdagrit naar Voiron rekenen we gemakshalve op nul.
• De slotrit met Montmartre op zondag: plus 10 seconden. Chaos, de kasseitjes van de Butte en een punch die Evenepoel als klassiekerrenner in de achterzak heeft.

Totaal: ongeveer 1 minuut en 40 seconden. Daarmee komt Evenepoel zondag in Parijs op circa 3:20 binnen. Kortom: zelfs in het volle droomscenario wint hij deze Tour niet op eigen kracht. Wat er wél voor nodig is: één echt slechte dag van Pogacar. En die bestaan. Op de Col du Granon in 2022 verloor de Sloveen bijna drie minuten, op de Col de la Loze in 2023 ruim vijf. Eén zo'n dag op Alpe d'Huez, opgeteld bij het droomscenario, en het geel wisselt van schouders. De kans is klein, maar niet nul. En wie de voorbeschouwing van etappe 16 leest, weet dat de eerste ronde van dit gevecht dinsdag om 17.13 uur begint, wanneer Evenepoel het startpodium in Évian-les-Bains afrolt.

We hebben het laatste nog niet gezien

In februari concludeerden we dat Evenepoel de Tour alleen kan winnen als externe omstandigheden het pad van Pogacar kruisen. Dat geldt nog steeds. Het verschil is dat Evenepoel inmiddels zelf aan dat pad staat te schudden: vier kilo lichter, een ritzege rijker en met een brandend lucifertje in de hand. We hebben het laatste nog niet gezien van Evenepoel. Gelukkig!