Koersen in het peloton is gevaarlijker dan ooit!

De Italiaanse wielrenner Salvatore Puccio (36) hing dit najaar zijn fiets aan de haak na veertien jaar bij Ineos Grenadiers. Een carrière waarin hij teamgenoten als Chris Froome en Geraint Thomas hielp aan grote overwinningen. Maar bij zijn afscheid blikt hij niet alleen met trots terug, hij slaat ook alarm over wat het moderne wielrennen geworden is.

In een gesprek met Tutto Bici, noemt Puccio het huidige peloton “ongelooflijk gevaarlijk en uitputtend”.

Een peloton op scherp

Volgens Puccio is het verschil met het wielrennen van tien jaar geleden enorm. “De koers is van start tot finish één lange sprint geworden,” vertelt hij. “Waar vroeger pas in de finale paniek ontstond, is het nu al chaos vanaf kilometer nul. Iedereen wil vooraan rijden, altijd.”

Hij beschrijft een peloton dat letterlijk en figuurlijk op elkaar botst: “Wat je op televisie ziet, is maar één procent van wat er echt gebeurt. In het peloton duwt, trekt en wringt iedereen continu. Als je ook maar even remt, verlies je veertig plaatsen. Dat is bijna niet meer goed te maken.”

Puccio zegt dat hij tijdens een afdaling onlangs 84 km/u haalde en bang werd. “Ik vrees dat het alleen maar erger wordt,” geeft hij toe.

Trainen tot je erbij neervalt

Niet alleen de koers zelf, ook de voorbereiding is volgens Puccio zwaarder dan ooit. “Om competitief te blijven, trainde ik afgelopen winter drie keer per dag: krachttraining, fietsen, en daarna nog op de rollers. Hoe lang kan een jonge renner dat volhouden?”

Waar vroeger een omelet en een lange nuchtere rit volstonden, is nu voeding bijna een wetenschap op zich geworden.

Hij noemt het een revolutie, maar ook een mentale belasting. “Voor veel renners is dieetstress bijna net zo zwaar als de koers zelf.”

Meer druk, minder marge

Puccio vindt niet dat het probleem in de fietsen of versnellingen zit, maar in de mentaliteit. “Het gaat niet om tandwielen, maar om mindset,” zegt hij. “Iedereen is geobsedeerd door posities. Er zijn nog maar een paar renners die echt remmen in het peloton.”

De constante druk, de snelheid en de smalle wegen zorgen volgens hem voor een giftige cocktail. En hoewel er veel aandacht is voor de zware crashes die live op tv te zien zijn, benadrukt Puccio dat het grootste deel van de risico’s zich buiten beeld afspeelt: “De echte gevaren zie je niet.”

Van knecht tot koersleider?

Na een loopbaan in dienst van anderen, Puccio reed tien keer de Giro d’Italia en zeven Vuelta’s, maar nooit de Tour, kijkt hij vooruit. Geïnspireerd door landgenoten als Dario Cioni en Matteo Tosatto, volgt hij nu de UCI-cursus tot sportdirecteur.

Zijn hoop? Een bijdrage leveren aan een veiliger, menselijker wielrennen. “De sport is mooier dan ooit, maar ook harder dan ooit. We moeten waken dat we het menselijke niet verliezen.”