La Marseillaise en Bessèges: de zwakte van het stakende team

De eerste Franse koersen van het jaar liggen amper achter ons of de teller staat alweer op rood. La Marseillaise was nog maar net onderweg of het ging al mis. Een jolige fietser reed lachend het parcours op, volledig onbezonnen, terwijl een motor toeterend voorbijging en de kopgroep met hoge snelheid volgde. Het beeld was absurd, maar vooral verontrustend. Dit was geen randincident, dit was een waarschuwing.

De opwarmingskoersen (die overigens snoeihard gaan) zijn begonnen, maar van opwarmen is nauwelijks sprake. De risico’s zijn meteen maximaal.

Incidenten vanaf de eerste kilometers

Dat het zo vroeg in het seizoen al fout gaat, zegt veel. Renners bereiden zich maandenlang voor, vertrouwen op organisatie en regels, en krijgen daar een parcours voor terug dat niet veilig is. Een fietser op het parcours is geen pech, geen ongeluk, geen overmacht. Het is een falen van organisatie en beveiliging.

En toch lijkt het alsof iedereen het normaal is gaan vinden. Even handen in de lucht, wat boegeroep in het peloton, en door.

De schaduw van de Ster van Bessèges

Alsof La Marseillaise nog niet genoeg was, komt ook Ster van Bessèges er weer aan. Een koers die vorig jaar al pijnlijk liet zien hoe mis het kan gaan. Auto’s op het parcours, renners die gevaar liepen, en een situatie die zo uit de hand liep dat teams zelf opriepen tot een halt en uiteindelijk staakten.

Maar zelfs daar werd het probleem zichtbaar. Grote Franse teams reden door. Kleinere Franse teams voelden zich gedwongen te volgen. Niet omdat het veilig was, maar omdat staken gevolgen heeft. Wie lastig is, loopt het risico zijn uitnodiging voor volgend jaar te verliezen. Zo simpel en zo schrijnend is het.

Een systeem dat faalt

Hier wringt het. Renners mogen uitgaan van een veilige koers. Als die veiligheid er niet is, zouden ze niet alleen mogen uitstappen, ze zouden dat moeten doen. Niet als individueel protest, maar als collectieve noodzaak.

De verantwoordelijkheid ligt niet bij de renners. Niet bij de ploegleiders. Niet bij wie het hardst durft te roepen. Die ligt bij de organisatie.

Zolang renners moeten kiezen tussen hun veiligheid en hun plaats op de startlijst van volgend jaar, is het systeem fundamenteel kapot.

Tijd voor harde regels

Het kan anders. Het moet anders. Simpel en duidelijk.

Eén incident op het parcours betekent directe neutralisatie.
Een tweede incident betekent het beëindigen van de koers.

Niet na overleg in het peloton. Niet na druk van teams of sponsors. Door de organisatie zelf. Zonder discussie.

Maar ja. Geld. Maar ja. Lange parcoursen. Dat is niet te doen, horen we dan. Prima. Pas het dan aan. Korter. Simpeler. Minder prestige, meer controle. Want als de kosten niet opwegen tegen een mensenleven, van renner of supporter, dan gaat er fundamenteel iets mis.

En als dit echt te complex blijkt voor de echte wereld, dan kan Zwift altijd nog een paar nieuwe opties toevoegen aan het menu. “Dodge cars” en “pedestrian loop”. Dan weten renners tenminste waar ze aan toe zijn.