Laurens ten Dam 2e bij Tour Divide met slimme strategie

Na een loodzware editie in 2024 keerde Laurens ten Dam terug naar de Tour Divide met één doel: revanche. Die kreeg hij. De voormalig WorldTour-prof finishte na 13 dagen, 7 uur en 45 minuten als tweede in een van de zwaarste bikepackingwedstrijden ter wereld. Zijn aanpak? Minder luxe, minder stilstand en vooral: altijd blijven bewegen. Dat leverde hem een tijd op die ruim veertig uur sneller was dan tijdens zijn eerste deelname, al moest hij uiteindelijk zijn meerdere erkennen in de fenomenale winnaar Victor Bosoni.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Wie denkt dat de Tour Divide alleen draait om zoveel mogelijk kilometers maken, heeft het mis. De race over ruim 4.400 kilometer van Canada naar de Mexicaanse grens draait minstens zo veel om keuzes maken wanneer je níét op de fiets zit.

Revanche na een loodzware Tour Divide

In 2024 eindigde Ten Dam als derde, maar de fysieke schade was enorm. Hij verloor vijftien kilo lichaamsgewicht en gaf later toe dat geen enkele wedstrijd uit zijn professionele carrière hem zo had gesloopt als de Tour Divide. Dat moest anders, zo valt te lezen op bikepacking.com. Voor zijn tweede poging paste hij zijn complete strategie aan. Niet alleen stapte hij over op een volledig geveerde mountainbike, ook koos hij voor een veel flexibelere manier van racen. Geen hotels zoeken als hij moe werd, maar simpelweg ergens langs de route zijn slaapzak uitrollen, een paar uur slapen en weer vertrekken. Die minimalistische aanpak bleek verrassend effectief.

Altijd vooruit: de kracht van efficiëntie

Waar veel deelnemers relatief veel tijd verliezen tijdens lange eetstops, hotels of uitgebreide pauzes, probeerde Ten Dam vrijwel iedere minuut optimaal te benutten. Volgens zijn eigen berekeningen bracht hij ongeveer 78 procent van de wedstrijd daadwerkelijk fietsend door. Zijn overnachtingen duurden vaak slechts vier tot vijf uur en meestal sliep hij gewoon buiten. Die strategie paste perfect bij zijn ervaring als voormalig profrenner. Jarenlange grote rondes hebben hem geleerd dat een wedstrijd niet alleen op de fiets wordt gewonnen, maar juist tijdens alles daaromheen.

Toch ging ook deze Tour Divide niet zonder problemen voorbij. Door de wekker heen slapen in Wyoming kostte hem kostbare tijd, terwijl hij onderweg kampte met neusbloedingen, pijnlijke schenen en flinke zitproblemen. Zijn eigen omschrijving sprak boekdelen: "Mijn achterwerk is één groot stuk Zwitserse kaas."

Van gravelfiets naar full suspension

Een van de grootste veranderingen ten opzichte van 2024 was zijn materiaalkeuze. Tijdens zijn eerste Tour Divide reed Ten Dam nog op een mountainbike met racestuur. Achteraf vond hij dat de route veel technischer bleek dan verwacht. Voor 2026 koos hij daarom voor een Specialized S-Works Epic 9 met volledige vering, flatbar en elektronische Shimano XTR-aandrijving. Zijn slaapuitrusting bleef uiterst minimalistisch: een lichte slaapzak, een nood-bivakzak, een slaapmatje en warme kleding waren voldoende om vrijwel overal langs de route te kunnen overnachten.

Lees ook: Bikepacking voor beginners: Zo haal je alles uit je eerste tocht

Twee totaal verschillende winnaars

Misschien nog interessanter dan de prestatie van Ten Dam zelf, is het contrast met winnaar Victor Bosoni. Waar de Nederlander koos voor zo min mogelijk stilstand en zoveel mogelijk improvisatie, deed de 24-jarige Bosoni precies het tegenovergestelde. Bosoni plande vrijwel iedere nacht een overnachting binnenshuis. Hij nam uitgebreid de tijd om warm te eten, te douchen, kleding te wassen en zoveel mogelijk slaap te pakken. Goede herstelmomenten waren volgens hem juist zijn grootste wapen. Dat beide strategieën tot uitzonderlijk snelle tijden leiden, laat zien dat er niet één ideale manier bestaat om de Tour Divide te rijden.

Lees ook: Als je oneindig wilt fietsen en afzien: Top 10 ultra's

De Tourmentaliteit is Ten Dam nooit kwijtgeraakt

Wie de carrière van Laurens ten Dam kent, zal niet verbaasd zijn over zijn hoge pijngrens. Tijdens de Tour de France van 2011 vloog hij tijdens een afdaling over zijn stuur en belandde met zijn gezicht in een greppel. Met een zwaar bebloed gezicht reed hij de etappe alsnog uit. Vier jaar later liet hij tijdens de Tour de France een uit de kom geschoten schouder direct terugzetten om vervolgens simpelweg verder te fietsen. Die onverzettelijkheid maakte hem jarenlang geliefd bij wielerfans.

Na zijn afscheid van het profpeloton in 2019 verruilde Ten Dam de strakke trainingsschema's voor avontuur, gravelritten en bikepacking. Via zijn platform Live Slow Ride Fast inspireert hij inmiddels duizenden fietsers om weer plezier centraal te zetten. Juist daarom voelt deze tweede plaats misschien wel als zijn mooiste overwinning. Ten Dam bewees dat ervaring, slim plannen en mentale weerbaarheid nog altijd minstens zo belangrijk zijn als pure snelheid.

Conclusie

Laurens ten Dam reed misschien niet de snelste Tour Divide van 2026, maar zijn prestatie laat zien dat succes in ultradistance-races veel verder gaat dan alleen vermogen trappen. Zijn minimalistische aanpak, efficiënte tijdsbesteding en enorme ervaring leverden hem een indrukwekkende tweede plaats op in een van de zwaarste wedstrijden ter wereld. Voor iedere fietser die droomt van een bikepacking-avontuur is dat misschien wel de belangrijkste les: niet degene met het lichtste materiaal of de hoogste wattages wint altijd, maar degene die onderweg de beste keuzes maakt.