Matthew Richardson (WielerZesdaagse 2025): "Deze baan is best wel eng en steil"

Hij is de grote uitdager van Harrie Lavreysen en de snelste man op de 200 meter: Matthew Richardson. Op dag 1 van de WielerZesdaagse spraken we hem op het middenterrein. Let op: veel geluid :)

Matthew Richardson, dit is jouw eerste WielerZesdaagse hier in Ahoy. Hoe ervaar je de sfeer hier in Ahoy?
Richardson: "Ik vind het fantastisch. Het publiek is geweldig en de sfeer is super. Er hangt een soort lichte mist die de sfeer wel apart maakt. Ik geniet er echt van. De baan is ook geweldig, maar wel heel eng om op te rijden. Ik wen er race na race al een beetje aan."

Wat vind je precies eng aan de baan? Is het de hoogte?
"Nee, niet echt de hoogte. Het is vooral dat de baan maar 200 meter lang is, waardoor de bochten veel krapper en steiler zijn. Als ik met hoge snelheid de bocht in ga, voel ik de G-krachten echt op mijn lichaam drukken. Dat maakt het een stuk spannender dan op een normale 250-meterbaan."

Heb je nog een beetje kunnen trainen of ging je meteen de race in?
"Ik heb ongeveer tien rustige rondjes gedaan voordat ik de 200 meter reed. Tijdens die 200 meter was ik echt wel een beetje bang."

Wat gebeurde er gisteravond met Harrie? Was dat een eerste indruk van wat er komen gaat?
"Ik denk dat hij een probleem had met zijn zadel tijdens de kwalificatie. En in die laatste rit werd hij verrast door Jeffrey. Op deze baan, als iemand vroeg gaat en genoeg snelheid heeft, is het bijna onmogelijk om van achteren nog voorbij te komen."

Hoe schat je je eigen kansen de komende dagen in?
"Ik denk dat het goed moet komen. Het verleden toont aan dat ik een race kan winnen, en misschien wint Harrie er ook een. Maar ik denk zeker dat ik iets kan winnen. Ik heb vertrouwen in mezelf."

Je bent hier gekomen als de grote uitdager. Voel je veel druk of ben je juist relaxed?
"Ik ben wel meer ontspannen dan bij bijvoorbeeld een WK of de Olympische Spelen, want dat is een ander niveau. Hier draait het vooral om plezier hebben, het publiek vermaken en zorgen dat zij genieten van het racen. Daarnaast wil ik natuurlijk ook gewoon winnen."

Is het hier hectischer dan andere wedstrijden? Is Ahoy ‘gek’ voor jou?
"Jazeker. Er staan veel meer fans in het middenterrein. Normaal staan daar geen fans, alleen atleten. En omdat de baan kleiner is, voelt iedereen veel dichter op de actie. Dat maakt het allemaal intenser."

Hoe kijk je naar volgend jaar? Wat staat er op je programma?
"Het wordt eigenlijk een normaal jaar met World Cups. In Australië, Hongkong en Maleisië. We weten nog niet precies welke we rijden, maar het zullen er bij een paar zijn. Dan is er ook de Commonwealth Games, waar ik hopelijk heen ga. En natuurlijk het WK, dat gaat mijn grootste focus zijn."

Wat zou je jongeren aanraden die willen beginnen met baanwielrennen?
"In Groot-Brittannië is baanwielrennen best populair. We hebben veel jeugdprogramma’s die jongeren de sport in helpen. Ik zou zeggen: probeer vooral zoveel mogelijk plezier te hebben. Leg jezelf niet te veel druk op om sneller te zijn dan je vrienden. Natuurlijk hoort een beetje competitie erbij, maar geniet vooral van de sport. Er komt vanzelf een moment waarop het serieus wordt. In het begin moet het vooral leuk zijn."

Laatste vraag: kan je ons nog eens meenemen naar het moment van jouw 200 meter-record? Hoe voelt dat nu?
"Dat was waarschijnlijk een van mijn grootste prestaties ooit. Ik heb een wereldtitel in de teamsprint, maar het stellen van dat doel, het najagen ervan en het behalen daarvan was heel speciaal. Ik dacht toen dat het de engste 200 meter van mijn leven was—tot vanavond. Deze baan was nog veel enger. Als ik nu terug zou gaan naar Caulfield om een 200 meter te rijden, zou dat makkelijk voelen vergeleken met wat ik hier heb gedaan."