Mauna Kea: de zwaarste en langste beklimming ter wereld

Mauna Kea op Hawaii geldt voor veel wielrenners als de zwaarste beklimming ter wereld. De klim voert fietsers vanuit zeeniveau naar ruim 4.200 meter hoogte, over meer dan 4.000 hoogtemeters en door zes verschillende klimaatzones. Van tropisch regenwoud tot een surrealistisch vulkaanlandschap boven de wolken: weinig ritten op aarde zijn zo extreem als deze.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Voor endurancefietsers en avonturiers is Mauna Kea uitgegroeid tot een ultieme bucketlist-klim. Niet alleen vanwege de cijfers, maar vooral vanwege het gevoel van complete afzondering en natuurgeweld tijdens de tocht omhoog.

Er zijn beklimmingen die je benen slopen. Er zijn beklimmingen die je longen testen. En dan is er Mauna Kea op Hawaii, een klim die alles tegelijk doet. Vanuit de branding van de Stille Oceaan fiets je in één ononderbroken inspanning naar ruim 4.200 meter hoogte, dwars door meerdere klimaatzones, over lavavelden, gravelstroken en maanlandschappen. Dit is geen gewone col. Dit is een expeditie op twee wielen.

Wie ooit droomde van een rit die aanvoelt als een reis naar een andere planeet, zet Mauna Kea bovenaan zijn bucketlist.

Waarom Mauna Kea de zwaarste klim ter wereld is

De klim begint in Hilo, aan de oostkant van Big Island. Daar ruik je nog de oceaan en hangt de vochtige warmte van de tropen in de lucht. Palmbomen wiegen langs de weg, vogels fluiten tussen het groen en de temperatuur flirt moeiteloos met de 25 graden.

Maar zodra je de eerste kilometers omhoog rijdt, verandert het landschap langzaam. Het tropische regenwoud maakt plaats voor uitgestrekte graslanden. Daarna volgen kale hellingen vol zwarte lavastenen. Hogerop verdwijnen bomen volledig uit beeld en voelt het alsof je door een sciencefictiondecor rijdt.

Volgens veel fietsers is dat juist wat deze klim zo bijzonder maakt: je fietst letterlijk door verschillende werelden op één dag.

160 kilometer en meer dan 4.000 hoogtemeters

De cijfers alleen al zijn absurd. De klassieke route richting de top van Mauna Kea telt ongeveer 160 kilometer retour, met meer dan 4.000 hoogtemeters. De daadwerkelijke klim vanaf zeeniveau naar de summit bedraagt ongeveer 68 tot 90 kilometer, afhankelijk van de gekozen startplaats en route.

Wat Mauna Kea uniek maakt, is dat de weg vrijwel onafgebroken blijft stijgen. Er zijn nauwelijks stukken om te herstellen. Geen lange afdalingen, geen vlakke passages. Alleen maar omhoog.

Het laatste deel van de klim is berucht. Na het bezoekerscentrum verandert het asfalt tijdelijk in een losse gravelweg met percentages boven de 10 procent. Op ruim 3.000 meter hoogte voelt elke pedaalslag daar dubbel zo zwaar.

Daarboven wacht nog een laatste muur richting de astronomische observatoria op de top. Sommige stroken tikken 15 tot zelfs 17 procent aan. Ondertussen bevat de lucht op die hoogte aanzienlijk minder zuurstof dan op zeeniveau.

Geen wonder dat Mauna Kea door velen wordt gezien als de zwaarste beklimming ter wereld.

Voormalig profrenners en ultra-cyclists omschrijven de klim vaak als zwaarder dan iconische Alpenreuzen als de Stelvio, Mont Ventoux of de Tourmalet. Niet vanwege explosieve percentages alleen, maar door de combinatie van lengte, hoogte, wind, zuurstoftekort en mentale uitputting.

Hoe zwaar is Mauna Kea vergeleken met Europese cols?

Het bizarre aan Mauna Kea is niet alleen de lengte of de hoogte. Het zijn vooral de contrasten. Je start in tropische hitte en eindigt soms tussen sneeuwresten en ijskoude wind. Tijdens één rit kun je temperaturen meemaken die meer dan 30 graden verschillen.

Ook mentaal is de klim een uitdaging. Urenlang kijk je naar een ogenschijnlijk eindeloze weg die zich door zwarte lavavelden omhoog slingert. Er is weinig beschutting, nauwelijks verkeer en bovenal een enorme stilte.

Ter vergelijking:

Dat maakt Mauna Kea niet zomaar een lange klim, maar eerder een complete expeditie op de fiets. Toch schuilt daarin precies de magie van deze rit.

Wie boven de wolken uitkomt en achterom kijkt richting de oceaan, begrijpt waarom zoveel fietsers spreken over een bijna spirituele ervaring. De combinatie van leegte, hoogte en natuurgeweld maakt Mauna Kea anders dan elke Alpencol of Pyreneeënreus.

Mauna Loa of Mauna Kea: wat is nu écht de langste beklimming ter wereld?

Hoewel Mauna Kea wereldwijd bekendstaat als de zwaarste klim ter wereld, ontstaat vaak discussie over de vraag welke beklimming nu écht de langste is. Die eer gaat meestal naar Mauna Loa, eveneens gelegen op Big Island. Deze gigantische vulkaan biedt een klim van meer dan 100 kilometer vrijwel onafgebroken omhoog.

Toch zien veel fietsers Mauna Kea als de ultieme uitdaging. Niet alleen omdat de klim steiler is, maar vooral vanwege het extreme slot boven de 4.000 meter hoogte en het zware gravelgedeelte richting de summit. Samen maken Mauna Loa en Mauna Kea Hawaii tot misschien wel de meest bijzondere fietsbestemming ter wereld voor klimmers en endurancefietsers.

Daarnaast biedt Hawaii perfecte omstandigheden voor een fietsreis: rustige wegen, spectaculaire natuur, aangename temperaturen en een unieke mix van Amerikaanse en Polynesische cultuur. Steeds meer endurancefietsers combineren meerdere vulkanische beklimmingen tijdens één trip. Niet zelden wordt Hawaii omschreven als het paradijs voor klimmers.

Mauna Kea fietsen: praktische tips

Een beklimming als Mauna Kea vraagt voorbereiding. Niet alleen conditioneel, maar ook logistiek.

Beste periode

De beste maanden om Mauna Kea te fietsen zijn april tot en met oktober. In de winter kan het bovenop extreem koud zijn en valt er soms zelfs sneeuw.

Racefiets of gravelbike?

Het grootste deel van de route is geasfalteerd en prima te rijden op een racefiets. Voor het gravelgedeelte boven het bezoekerscentrum kiezen veel fietsers echter voor bredere banden van minimaal 28 tot 32 mm.

Hoogteziekte

Boven de 3.000 meter neemt het zuurstofniveau flink af. Hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid komen regelmatig voor. Een rustig tempo en voldoende hydratatie zijn cruciaal.

Voeding en water

Onderweg zijn nauwelijks bevoorradingspunten. Neem daarom ruim voldoende water, elektrolyten en voeding mee. Veel fietsers kiezen voor een support vehicle.

Hoe lang duurt de klim?

Afhankelijk van niveau, wind en omstandigheden duurt de beklimming gemiddeld tussen de 6 en 10 uur.

Overnachten

De meeste fietsers verblijven in Hilo of Kona. Hilo ligt het dichtst bij de klassieke route naar de top. Door de enorme hoogteverschillen krijg je te maken met temperatuurschommelingen, uitdroging en mogelijk hoogteziekte. Veel renners kiezen daarom voor een begeleid voertuig of plannen extra kleding en voeding onderweg.

Ook de fietskeuze is belangrijk. Waar het eerste deel prima op een racefiets kan, kiezen veel fietsers boven het bezoekerscentrum voor bredere banden of zelfs een gravelbike vanwege de losse ondergrond.

Een Amerikaanse endurancefietser omschreef de klim ooit als:

Maar wie de top haalt, vergeet die dag nooit meer. Je begint aan zee, klimt urenlang door vijf tot zes klimaatzones en eindigt boven de wolken op een actieve vulkaan midden in de Stille Oceaan. Er zijn weinig ritten op aarde die dat gevoel van avontuur evenaren.

Waarom Mauna Kea een bucketlist-klim blijft voor fietsers

Sommige beklimmingen draaien om wattages, PR’s of Strava-KOM’s. Mauna Kea draait om iets anders. Om ontdekken. Afzien. Verwondering.

Om het gevoel dat je op eigen kracht van zeeniveau naar de rand van de hemel kunt fietsen. En precies daarom blijft deze klim tot de verbeelding spreken van fietsers over de hele wereld. Wie ooit Mauna Kea fietst, kijkt daarna anders naar elke beklimming in Europa. Dit is geen gewone klim meer, maar een expeditie op twee wielen, van tropische oceaan tot vulkanische hemel.

Feiten over Mauna Kea

• Locatie: Big Island, Hawaii
• Hoogte summit: 4.207 meter
• Hoogtemeters vanaf zeeniveau: ruim 4.000
• Afstand klim: circa 68 tot 90 kilometer enkele reis
• Maximale stijgingspercentages: tot 17%
• Ondergrond: asfalt en gravel
• Klimaatzones: vijf tot zes verschillende zones tijdens één beklimming
• Bijzonderheid: van tropisch regenwoud naar vulkanisch maanlandschap in één rit