Michael Boogerd: "Hier in Huez voel je écht hoe hoog de importantie is"

Ook dit jaar was er weer genoeg te beleven bij Alpe d'HuZes, het evenement dat vandaag, op donderdag 4 juni, alweer zijn twintigste editie vierde. Ook wielercoryfee Michael Boogerd was, als teamcaptain van een groep BN'ers, present bij de goededoelenactie in de Franse Alpen. Een kort gesprek. Over de meerwaarde van het event, de lijdensweg omhoog en verhalen die ertoe doen.

Michael, wat betekent Alpe d'HuZes voor jou?
''Alpe d’HuZes is een schitterend evenement dat zo ontzettend veel meerwaarde heeft. Als je hoort hoeveel geld er al opgehaald is in al die jaren dat ze het organiseren, dat is geweldig. Het is een heel belangrijke actie in de strijd tegen kanker en het onderzoek naar deze ziekte. Als je hier ter plekke in Huez bent, voel je écht hoe hoog de importantie is.''

Welk verhaal is je écht bijgebleven?
''Ik hoorde onlangs een verhaal van een man die in 2012 te maken kreeg met teelbalkanker en eigenlijk was opgegeven. Die is daarna een experimenteel traject gestart, wat volledig werd gefinancierd door KWF en Alpe d’HuZes. Daardoor snap je wel de importantie van zo’n evenement. Als je daar je steentje aan kan bijdragen, is dat natuurlijk prachtig.''

Hoe vaak heb je zelf al meegedaan en met wie reed je dit jaar samen?
''Dit was voor mij de vierde keer. Ik was gekoppeld aan een buddy, Stephan van Kessel. Dat is een man van 56 die de diagnose Primaire Tumor Onbekend (PTO) heeft gekregen. Hij heeft een tumor, maar ze weten dus niet waar het zit. Hij is ongeneeslijk ziek, maar wilde heel graag nog een keer de Alpe d’HuZes een keer doen. Hij is in de ochtend één keer om half 5 met mij samen omhoog gereden, waarna hij zelf nog een keer is gegaan. Dat is heel bijzonder.''

Dat is een indrukwekkend verhaal.
''Zeer zeker. Het is prachtig om te zien dat hij ook wil bijdragen aan een toekomst zonder mensen die moeten doormaken wat hij doormaakt. Het is schitterend dat ik aan zo’n inspirerend persoon ben gekoppeld en dat ik dat samen met hem kan doen.''

Met jouw naam en staat van dienst kan je natuurlijk ook veel mensen helpen...
''Het is niet alleen mijn naam, maar ook een beetje de expertise. Ik heb Stefan daardoor toch een beetje de klim op kunnen helpen. Denk aan het herinneren aan eten en drinken, ademhalingstechnieken en dat soort zaken. Af en toe gaf ik dus wat tips en tricks, maar op een gegeven moment moet je ze ook een beetje met rust laten, haha! Het is vaak lijden in stilte. Na een tijdje heb je het wel gehad met iemand die telkens tegen je aan lult! Wel zei ik regelmatig dat hij het hartstikke goed deed en dat ik trots op hem ben.''

In andere jaren reed je hem vaker omhoog, toch?
''Ik heb de eerste twee keer dat ik meedeed zes keer de berg bestegen. Vorig jaar en dit jaar heb ik het bij één keer gehouden. Ook voor mij is en blijft het gewoon een grote lijdensweg omhoog hè, haha. Tuurlijk, ook ik moet omhoog. Het is niet omdat ik een ex-prof ben dat het gemakkelijk is. Zeer zeker niet. Dan heb je net zoveel pijn!''

Kunnen we je volgend jaar weer verwachten?
''Normaal gesproken ben ik er volgend jaar weer bij. Ik ben de teamcaptain van de BN’ers, zogezegd. Het is dus een beetje aan mij om de anderen wegwijs te maken in het fietsen. Dat doe ik natuurlijk met alle liefde en plezier. Mocht er niets geks gebeuren, dan zijn we er in 2027 zeker weer bij!''