Michael Boogerd: "Als eerste de Kruisberg op, ik ging over lijken"

Michael Boogerd en de Amstel Gold Race: het blijft een gouden combinatie. Tien keer top-10, zes keer podium en natuurlijk die iconische overwinning in 1999. De Limburgse klassieker ligt hem als geen ander. In aanloop naar de komende editie spraken we Boogerd over zijn herinneringen, het veranderde parcours én zijn favorieten voor zondag.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Je hebt een ongekende erelijst als het gaat om de AGR. Je debuteerde in 1996 in de enige Nederlandse klassieker met een 67ste plek. Dacht je toen meteen, deze klassieker kan ik ooit winnen?
“Winnen niet meteen, maar ik wist wel dat Limburg mij lag. Ik had als jeugdrenner al veel wedstrijden in deze regio gewonnen. Onder andere de Drielanden Omloop, ook een wedstrijd op de Sint-Pietersberg toen ik zestien was, de Hel van het Mergelland toen ik zeventien was. Dus ik wist wel dat hier mijn kracht lag.”

Wat weet je nog van je debuut waarin Stefano Zannini won en waarbij Mauro Bettin en Johan Museeuw tweede en derde werden?
“Ik heb enorm afgezien. Tot ongeveer 200 kilometer ging het goed, maar daarna ging het lampje uit. Dat was het moment waarop ik besefte dat je echt moet groeien in dit soort lange wedstrijden van 250 à 260 kilometer.”

Was je toen een brutaal Haags mannetje of keek je juist op tegen de grote namen uit jouw ploeg Rolf Sørensen, Erik Breukink, Ekimov?
"Nee, ik keek enorm op tegen deze mannen. En zeker van Rolf Sørensen heb ik veel geleerd, die heeft mij in die tijd echt geïnspireerd. Samen met Leon van Bon, Erik Dekker en Koos Moerenhout waren wij de mannen die het in de toekomst moesten gaand doen."

Vanaf 1998 10x in de top 10, winst in 1999, 6x op het podium (4x tweede en 2x derde). Je bent eigenlijk mister AGR of de koning van AGR. Wat maakt het dat jij altijd zo goed presteerde in deze klassieker?
“Enige grote wedstrijd in Nederland, daar moest ik gewoon altijd goed zijn. Je behoort tot de beste renners van de wereld, dan moet je je wel laten zien in eigen land. De sfeer is uniek. Overal staan mensen en in die tijd riepen ze allemaal mijn naam. Daar liet ik mij helemaal door opnaaien. Dat geeft energie, maar het zorgt er ook voor dat je extra scherp bent. Ik zat altijd goed van voren. Ik heb eigenlijk zelden pech gehad in de Amstel. Niet gevallen, geen lekke banden. Dat kwam ook doordat ik deze koers zo belangrijk vond. Ik was gewoon altijd scherp. Het kon gewoon niet gebeuren dat ik niet als eerste de Kruisberg opreed. Dan ging ik over lijken.”

Het is makkelijk om AGR 1999 als jouw mooiste editie te noteren, jij won na een spannende sprint van Lance Armstrong, maar is dat ook jouw mooiste?
“Grappig, want daar zat ik deze week juist ook aan te denken. In 1999 won ik, maar ik had eigenlijk niet mijn beste benen. Week voor de Amstel werd ik tweede in Luik en toen had ik wonderbenen. Het was een mooie sprint en natuurlijk is die overwinning dan mooi. Maar mijn beste Amstel reed ik in 2003. Dat was de eerste keer dat de finish op de Cauberg lag. Toen voelde ik me echt super en had ik eigenlijk moeten winnen. Armstrong zat toen in mijn wiel en ik verloor de sprint. Die had ik heel graag willen winnen, juist omdat het de eerste finish op de iconische Cauberg was. Helaas wilde Armstrong niet op kop rijden, er stond nog een rekening open met onze Rabobank-ploeg.”

Daarna probeerde Boogerd het nog drie jaar. “Drie keer podium, maar winnen lukte helaas niet meer.”

Wat maakt de Amstel Gold Race zo zwaar?
“De afstand, maar vooral de opeenvolging van klimmetjes. Het is constant nerveus. Je krijgt nooit echt rust. Dat maakt deze koers zo slopend.”

Koffiedik kijken, had jij met de finale van de laatste jaren vaker dan één keer de AGR gewonnen?
"Als je vier keer tweede wordt, kan je hem ook vier keer winnen. Dan had ik in het illustere rijtje gestaan van Raas, de mister Amstel Gold Race met vijf overwinningen daarna komt Gilbert en op gepaste afstand kom ik. Ik ben op verschillende parcoursen op het podium van AGR geëindigd. Iedere finale had me gelegen. Wat wel zo is, is dat de tijden nu heel anders zijn. Ik moest het van een ware koers hebben. Toen ik won reed ik weg op 80km van de streep. Dat was niet gewoon in die tijd. Toen werd er heel lang gewacht. Hoe er nu gekoerst wordt, waar finales steeds vroeger beginnen dat lag mij heel erg goed."

Je houdt van de enige Nederlandse klassieker volgens mij. Wat is voor jouw DE beklimming van de Amstel Gold Race?
"Goh! Ja, voor mij was de scherprechter altijd het Eyserbos. Daar gaan een paar myhtes over mij rond. Dat is een eigen leven gaan leiden. Daar zou ik altijd bij een bepaalde boom aangaan. Werd op tv ook altijd gezegd van, kijk daar heb je de boom van Boogerd, maar dat was helemaal niet zo. Maar de mooiste klim vind ik Camerig, omdat het de langste is."

Als we in de glazen bol kijken? Waar gaat zondag de beslissing vallen?
"Ik denk op het stuk Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg. Daar kunnen de favorieten al gaan. Renners als Remco Evenepoel hebben baat bij een zware koers en moeten daar iets proberen.”

Wie is jouw favoriet en wie wordt de beste Nederlander?
“Evenepoel is voor mij de grootste favoriet. Die zal deze klassieker echt willen winnen. Volgende week in Luik komt hij Pogacar weer tegen, die zal zondag echt willen winnen. Hij zal er dus op gebrand zijn om te winnen. Volgende week zal het een stuk lastiger zijn. Daarna jongens als Tom Pidcock. Dat zijn renners die hier het verschil kunnen maken. Maar ik zet al mijn geld op Evenepoel.”

“De beste Nederlander. Dat is lastig. Bauke Mollema blijft iemand om in de gaten te houden. Ook Tibor Del Grosso is interessant. Maar dat hangt ook af van hoe de koers verloopt.”

Ook bij de vrouwen ziet Boogerd een duidelijke favoriet. “Demi Vollering steekt er voor mij wel bovenuit. Maar het vrouwenpeloton is momenteel heel sterk en het is heel leuk om naar te kijken. Er wint elke week iemand anders. Wiebes kan hem ook winnen. Marianne Vos blijft ook gevaarlijk, die weet wel wat winnen is, al gaan de jaren misschien ook een beetje tellen. Maar ze liet in Parijs-Roubaix zien erg sterk te zijn.”