Michel Kreder: "Nooit opgeven, hoe slecht het er soms ook uitziet"

Oud-renners halen herinneringen op in Bicycling Magazine, bestel #1 2026 hier. In deze editie: voormalig Garmin- en Roompot-renner Michel Kreder (38) over winnen, spinnen, vallen en nooit opgeven. "Ook al rijd je lek of sta je ver achter, de wedstrijd is niet beslist voor de finish."

EERSTE FIETS

‘Het begon met een soort proeflesje van mijn neef, die al op wielrennen zat. Vanaf dat moment ontstond mijn liefde voor de fiets en is die nooit meer opgehouden. Ik was acht jaar oud. Hoe mijn eerste racefietsje eruitzag, weet ik niet precies meer, alleen dat hij zilverkleurig was.’

NEDERLANDS KAMPIOEN

‘Op mijn dertiende werd ik Nederlands kampioen. In de jaren daarvoor kwam ik steeds net tekort op het NK: als ik aanviel, konden de anderen volgen en was ik niet sterk genoeg om het af te maken. Dit keer besloot ik alles-of-niets te gaan en sloeg wél een gat. Een mijlpaal. Het rood-wit-blauwe shirt hangt nog steeds bij me thuis.’

VERDIENEN

‘Van mijn eerste premies en eindprijzen kocht ik vaak wielen voor mijn fiets. Maar van mijn eerste echte salaris kocht ik een Audi S5. Ik wilde altijd al een snelle auto, en dat werd deze.’

MOOISTE TENUE

‘Het Garmin-shirt vond ik altijd mooi. Toen ik in 2010 bij de ploeg kwam, hadden ze een soort ruitjespatroon. Mijn lelijkste tenue? Geen idee, ik geloof niet dat ik een echt lelijk shirt heb gereden.’

IJDEL

‘Alles moest goed zitten en schoon zijn. De sokjes moesten wit, schoenen netjes, de fiets gepoetst. Ik was er altijd mee bezig dat het hele plaatje klopte.’

BESTE ADVIES

‘Nooit opgeven, hoe slecht het er soms ook uitziet. Dat zei mijn ploegleider Bob de Cnodder toen ik nog bij de junioren reed en heb ik altijd onthouden. In de topsport zitten dingen vaak genoeg tegen, dus dan is het belangrijk de moed niet te laten zakken. Ook al rijd je lek of sta je ver achter, de wedstrijd is niet beslist voor de finish.’

VIES HOTEL

‘Van de Tour de l’Avenir in 2009 herinner ik me een heel oud en vies hotelletje, dat meer op een bruin café leek. Overal zat spinrag, en toen ik de deken opensloeg kroop er een spin van een paar centimeter uit. Ik dacht: moet ik hier echt slapen? Maar je had gewoon geen keus.’

ERGSTE VAL

‘In de tijdrit van de Dauphiné 2010 vloog ik uit een bocht in een afdaling en klapte op een rotsblok. Sleutelbeen gebroken, een gat in mijn lip, hechtingen in mijn gezicht. Heel stom, want ik had de rit niet verkend. Ik stond er op dat moment slecht voor in het klassement en mijn lichaam kon wel een rustdag gebruiken, dus ik dacht: ik zie het wel. Uiteindelijk werd ik wakker in de ambulance.’

ANGSTIG

‘Toen ik daarna weer begon met fietsen was ik een beetje angstig, maar door wedstrijden te rijden verdween dat. Later viel ik nog een keer hard, in 2018 in de Ronde van Noorwegen. Met zestig kilometer per uur in een massasprint. Ik had alleen een hersenschudding, maar ik was wel weer op mijn hoofd terechtgekomen. Na die val had ik veel meer moeite met angst overwinnen. Ik was inmiddels vader, en dan ga je pas echt nadenken over de gevolgen. Dat gevoel verdween eigenlijk nooit meer helemaal.’

CHIPS

‘Of ik het moeilijk vond om bepaalde dingen niet te eten? Niet echt. Ik wilde beter worden, en dan hoort op je voeding letten er gewoon bij. Maar ik ben dol op chips, dus één keer in de vijf of zes weken stond ik mezelf dat toe.’

BIJGELOOF

‘Ik ben niet bijgelovig, maar als ik rugnummer dertien kreeg speldde ik het wel ondersteboven op.’

MOOISTE OVERWINNING

‘Mijn overwinning in de koninginnenrit van de Ronde van Duinkerke is de mooiste van mijn carrière. Ik kwam net uit een lastige periode vol blessures en pech. Maar die dag viel alles op zijn plek. De dag ervoor zei ik al in de bus dat ik me supergoed voelde en voor de winst wilde gaan. Iedereen hielp mee en de volgende dag maakte ik het in de sprint af.’

SUPPORT

‘Mijn grootste fan? Dat is zeker mijn thuisfront. Mijn vriendin en kinderen stonden altijd achter me en motiveerden me als het even tegenzat.’

LACHEN

‘Het meest gelachen heb ik om de droge humor van David Zabriskie, mijn ploeggenoot bij Garmin in de eerste jaren. Hij was niet per se de gangmaker, maar kon onverwacht komisch uit de hoek komen. Daar ging ik altijd goed op.’

ROOMPOT

‘Het einde van mijn carrière kwam onverwachts toen Roompot in 2019 plots stopte. We kregen in de zomer te horen dat we konden bijtekenen, maar eind september werd bekend dat de stekker eruit ging. De volgende dag hoefde ik al niet meer naar een koers in België. Het was te laat om nog een nieuwe ploeg te vinden, opeens was mijn carrière voorbij. Dat was moeilijk, maar inmiddels heb ik er vrede mee. Het moest zo zijn.’

NU

‘Als ik terugkijk ben ik heel tevreden. Zes overwinningen, een paar mooie klassementen en veel meegemaakt. Ik heb er het maximale uitgehaald. Inmiddels werk ik als zelfstandig coach en help ik mensen hun fietsdoelen te bereiken met trainingsschema’s en voedingsadvies.’