Na twintig jaar ineens pistachegebak

Mijn beste vriend is iemand anders geworden

Update: 8 oktober 2026 om 20:30
Praat mee!

Bicycling.nl

Bicycling.nl

Twee weken geleden was het nog de helm. Fluorgeel, en ik heb daar van alles over gezegd, zowel hardop als niet hardop. Deze zaterdag kwam hij me thuis ophalen, want het rondje kwam vanuit zijn richting langs mijn huis. Vijf over tien gaat de bel. Hij is te laat, wat op zich al nieuws is. En door het matglas van de deur zie ik zijn silhouet staan. Hij staat anders. Niet veel anders, maar net genoeg. Ik weet nog niet wát er is, maar wel dát er iets is. Zo werkt dat na twintig jaar. Ik doe open en zie het meteen.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen. Abonneren op Bicycling magazine of losse nummers kopen doe je in onze shop!

Geen zwarte wielerbroek. Een rode. En niet rood zoals een brandweerwagen rood is, maar zo'n diepe donkere tint die iemand ooit met opzet heeft bedacht.

"Wat is dit," zei ik.

"Cinaberrood," zei hij.

Cinaberrood. Ik zweer je. Hij zei dat zoals andere mensen de naam van hun kind zeggen.

'Cinaberrood. Ik zweer je. Hij zei dat zoals andere mensen de naam van hun kind zeggen.'

Ik vroeg of dat gewoon rood was. Hij zei dat het cinaber was. Ik vroeg wat cinaber dan is. Hij wist het niet, hij zei alleen dat het zo heette, en toen reden we weg.

Maar dat was het nog niet, want toen ik achter hem ging rijden zag ik het pas echt. Op zijn kont, in witte letters: Rapha.

Ik wist het.

Nu moet ik iets zeggen over Rapha, en dat is lastig, want het is gewoon mooi spul. Dat is het vervelende eraan. Het is niet zo dat ik kan zeggen dat het niks is, want het is wel wat.

Maar je ziet het bij precies twee soorten mensen. Bij de nationale selectie van de Verenigde Staten op het afgelopen WK. En bij een man uit Amsterdam met een snorretje die op zijn zesendertigste nog steeds denkt dat het prof worden eraan zit te komen.

En nu dus ook bij een man die zijn bandenspanning op vier komma twee zet en daar een tabel voor heeft.

'Ik heb er niks van gezegd. Dat is denk ik de enige volwassen beslissing die ik dit jaar heb genomen.'

De eerste twintig kilometer reed ik erachter en keek ik naar dat rood. Je kunt er niet van wegkijken, dat is het probleem met zo'n kleur. Hij beweegt ook nog eens, links rechts links rechts, en na een tijdje zit het gewoon in je hoofd.

Cinaberrood.

Bij de brug moesten we wachten en toen vroeg ik of hij hem had gekocht of gekregen. Dat was een slimme vraag, vond ik zelf, want als hij hem had gekregen dan was er niks aan de hand.

Hij zei: gekocht.

En hij zei het niet eens zacht of zo. Hij zei het gewoon, zoals je zegt dat je brood hebt gehaald.

Toen vroeg hij of ik hem mooi vond.

Dat is zo'n moment waarop je weet dat alles wat je zegt verkeerd is. Zeg je ja, dan heb je toegegeven dat die broek goed is. Zeg je nee, dan ben je een lul die iemands broek afkraakt terwijl die man al twintig jaar met je meefietst. Zeg je dat het je niet uitmaakt, dan weet hij dat je liegt, want ik heb hem twee weken geleden nog een kwartier over die helm toegesproken.

Ik zei dat het wel wat had.

Het wel wat heeft. Dat is wat ik eruit kreeg. En hij knikte alsof dat een compliment was, en misschien was het dat ook wel.

Want het is een mooie broek, en hij is een mooi persoon, maar samen is het vooral, hoe zal ik dit zeggen, even wennen. Zoals de paus in een skatebroek. Allebei prima, maar niet tegelijk.

En ik moet uitkijken met wat ik daarvan vind, want laatst besloot ik zelf mijn jongere jaren terug te pakken met een petje. En dan niet met de klep naar voren, want dat is nog enigszins volwassen. Nee, klep strak naar achteren. Waardoor mijn gezicht veranderde in een soort blije emoticon.

Daarna hebben we een kilometer of vijf niks gezegd. Daar zijn we goed in.

En weet je wat het is. Hij heeft gewoon een broek gekocht die hij mooi vond.

Dat is eigenlijk niet zo'n ingewikkeld verhaal als ik ervan maak.

Bij de koffie deed hij zijn stem weer. Eén toon hoger dan normaal. Hij bestelde pistachegebak en een flat white met havermelk, wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij bestelt zwart zonder suiker en appelgebak zonder slagroom. Al twintig jaar.

'Hij bestelde pistachegebak en een flat white met havermelk.'

En hij ging zitten met zijn rug naar het raam zodat de zon op die broek viel.

Dat deed hij denk ik niet expres. Dat denk ik tenminste.

Op de terugweg zat hij op kop en ik erachter en ik heb nog eens goed gekeken.

Het is gewoon een mooie broek.

Dat zeg ik dus nooit tegen hem.

Thuis stapte ik af bij mijn eigen voordeur, wat niet raar is als je een rondje hebt gereden. Hij vroeg of het volgende week weer wat was en ik zei ja. Toen reed hij door, en bij de hoek stak hij zijn hand op zonder om te kijken.

Volgende week handschoenen, denk ik. Oxblood rood.