Drie lampen, bij daglicht

Mijn beste vriend wil gezien worden

Praat mee!

Bicycling.nl

Bicycling.nl

Het wordt elke week eerder donker. Op een zaterdagochtend om tien over tien is dat dus niet aan de orde. Een week nadat hij alles aan een chatbot bleek te vragen stond hij weer gewoon bij de deur, en het was gewoon licht. Hij had toch licht. Niet één. Drie.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen. Abonneren op Bicycling magazine of losse nummers kopen doe je in onze shop!

Voor een lamp die de weg uitlicht, achter een rood ding dat knippert, en op zijn helm nog iets wat ik niet eerder had gezien. Dat laatste stond uit, maar het hing er wel.

Ik vroeg waarom hij bij daglicht met drie lampen rijdt.

Hij zei: “Zichtbaarheid.”

Dat woord zei hij op een manier die geen vervolgvraag toestond.

We reden weg en ik zat erachter, en dat achterlicht knipperde. Niet rustig, maar in een patroon: twee korte, één lange, pauze, weer twee korte. Je gaat daar na een tijdje op mee ademen. Dat is geen prettige ervaring.

'Je gaat daar na een tijdje op mee ademen.'

Na een kilometer of acht vroeg ik of dat ding ook gewoon aan kon staan.

Hij zei dat knipperen beter opvalt. Dat had hij nagevraagd. Ik weet bij wie. Dat klopt waarschijnlijk ook. Alleen rijd ik al twintig jaar achter die man, en in geen van die twintig jaar heb ik hem over het hoofd gezien. Ongelogen. Met die fluorgele helm al helemaal niet.

Bij de eerste rotonde kwam er een auto van rechts die ruim op tijd stopte. Dat gebeurt daar altijd. Hij stak zijn hand op naar die auto, de bestuurder knikte, en toen zei hij tegen mij: “Zie je.”

Alsof die hele rotonde zijn bewijs was. Ik bleef er zowat in.

De rest van de ochtend ging over niks. Over een hek dat ze bij de vaart hebben neergezet, en wie zoiets beslist. Hij had daar ook een mening over. Die had hij al uitgewerkt, merkte ik.

Bij de koffie legde hij alle drie de lampen op tafel om op te laden, met de kabels naar het stopcontact onder het raam. De mensen daar zeiden er niks van. Hij komt daar al jaren.

Op de terugweg trok het dicht. Grijs, zo’n lucht waar geen bovenkant aan zit. Toen deed hij dat helmlampje aan.

Ik zei er niks van.

Maar ik moet toegeven: in dat grijze licht, met de bladeren nat op de weg, zag ik hem van tweehonderd meter nog branden. En ik dacht aan alle keren dat ik zelf iemand pas zag toen ik er al naast reed. Dat zijn er meer dan ik zou willen.

'En ik dacht aan alle keren dat ik zelf iemand pas zag toen ik er al naast reed.'

Thuis zei hij dat ik eens moest kijken naar een nieuwe van dat merk. Dat hij hem me wel even zou sturen.

Ik zei dat ik erover na zou denken.

Hij reed weg, en bij de hoek stak hij zijn hand op zonder om te kijken. Dat helmlampje knipperde nog na, twee korte, één lange.

Hij heeft die link diezelfde avond gestuurd. Ik heb hem nog niet geopend. Maar ik heb hem ook niet weggegooid.