Mooiste ontknopingen WK Wielrennen

Het WK Wielrennen gaat op 21 september van start in Kigali, Rwanda. Het eerste WK voor beroepsrenners werd verreden in 1927 in Nürburg (Duitsland). We gaan niet helemaal terug in de tijd. Maar hier zijn de meest dramatische of epische ontknopingen van het WK Wielrennen sinds 1998.

1998

Michael Boogerd zal nog weleens terugdenken aan het WK Wielrennen 1998 in Valkenburg. Diep in de finale bevond de Nederlander zich in een ijzersterke kopgroep met onder andere Lance Armstrong, Oscar Camenzind, Peter van Petegem en Michele Bartoli. Op het moment dat Oscar Camenzing vlak voor de Bemelenberg demarreert, kijkt Boogerd naar zijn achterband. LEK!! De Oostenrijker Camenzind (in 1995 nog postbode) wordt wereldkampioen in Valkenburg. In de stromende regen doet Boogerd er alles aan om terug te komen bij de koplopers. Helaas, de Nederlander strand op een zesde plek.

1999

Het koersverloop in Verona mag dan niet heel erg spectaculair zijn, het verhaal van Frank Vandenbroucke (VDB) is dat wel. Tijdens het WK in 1999 valt de flamboyante Belg en bleek achteraf breuken te hebben in beide polsen. Het weerhoudt de VDB er niet van om in de kopgroep te zitten. Trekken aan zijn stuur gaat niet meer in de finale. De dan nog vrij onbekende Oscar Freire profiteert met een prachtige move na de laatste bocht. Waar de hele groep naar links slingert, demarreert de Spanjaard naar rechts om zo zijn eerste wereldtitel binnen te slepen.

2002

Mooie Mario Cipollini mag niet ontbreken. In het Belgische Zolder kon de koers maar op één manier eindigen, in een massasprint. De Italiaan had zijn zinnen gezet op de wereldtitel. De hele dag waren de Azzuri actief en werd de koers volledig gecontroleerd. In een machtige sprint maakte Cipollini het werk van zijn ploeggenoten af.

2005

Met zweet in de handen keken we de finale terug van het WK Wielrennen in Madrid. Een kopgroep met onder andere Michael Boogerd en Paolo Bettini wordt op enkele seconden gevolgd door een klein groepje met onder andere de huidige bondscoach Koos Moerenhout. In de laatste kilometers komen de twee groepjes samen. De koplopers gaan naar elkaar zitten kijken en in extremis sluit het peloton aan. Tom Boonen, het hele WK onzichtbaar, kroont zich tot wereldkampioen na slechts 70 meter op kop te hebben gereden.

2017

We maken een sprong naar 2017. Het WK in Bergen is een prooi voor Peter Sagan. Dan met recht Peter de Grote. Het is namelijk zijn derde wereldtitel op rij. In 2016 (Doha) en 2017 (Bergen) wint Sagan de sprint van een grote groep. De eerste titel in 2015 (Richmond) is misschien wel de mooiste van de drie. De Slowaak rijdt solo op kop, maar de kijkers zien Sagan doodgaan. Op de streep heeft Sagan nog een paar seconden over op het peloton.

2019

Niet de winnaar willen we benoemen van het WK Wielrennen in Yorkshire (Harrogate), maar juist de verliezer. Mathieu van der Poel kan groots winnen, maar ook groots verliezen. Het leek allemaal volgens het boekje te gaan. Een aanval op 30 kilometer van de streep om een kopgroep te vormen met Trentin, Kung, Moscon en Pedersen. Op 12 kilometer van de streep is Van der Poel niet meer vooruit te branden, hongerklop! De Nederlander moet lossen uit de kopgroep. De Deen Mads Pedersen mag zich in de regen kronen tot wereldkampioen door favoriet Trentin te kloppen in de sprint.

2021

Op het WK Wielrennen in het Belgische Leuven moest en zou Wout van Aert wereldkampioen worden. De Belgische ploeg smeet met de krachten. Remco Evenepoel reed een tijd vooruit. Het leek allemaal perfect te verlopen. Totdat de wereldkampioen van 2020 aan de boom ging schudden. Maar liefst drie keer demarreerde Julian Alaphilippe. Bij de derde aanval kon niemand de Fransman nog volgen. Hoe hard het Belgische publiek hun favoriet Van Aert ook toejuichte, het mocht niet baten. Fransman Alaphilippe werd net als in 2020 wereldkampioen. Er was zelfs geen podiumplek voor de Belgen weggelegd. Dylan van Baarle pakte voor Nederland zilver en de Deen Michael Valgren pakte brons.

2023

Maar liefst 38 jaar moesten we in Nederland wachten op een opvolger. In 1985 sloop Joop Zoetemelk weg bij de concurrenten en werd wereldkampioen. Wegsluipen deed Mathieu van der Poel niet in het Schotse Glasgow. In een attractieve koers met veel aanvallen, plaatst Van der Poel zijn beslissende demarrage. Van Aert en Pogacar moeten passen. Op 16 km van de streep lijkt het even mis te gaan als de Nederlander, op de door de regen glas geworden bochten, onderuitgaat. Een kapotte schoen kan hem echter niet van de wereldtitel afhouden. Van Aert pakt op ruim anderhalve minuut zilver en Pogacar brons.