Thuisblijvers hebben altijd ongelijk

Een mooie tegelwijsheid die zondag maar weer keihard waar bleek te zijn.

Het is 5.45 uur als mijn wekker gaat. Het is na een paar jaar pauze weer tijd voor een strandrace. Een aantal jaren terug beoefende ik deze discipline vrij fanatiek. De verwoestende werking van het zoute water en zand op de onderdelen was een reden om het strandracen de rug toe te keren. Andere reden was de afstand van mijn woonplaats naar het strand. Voor iedere strandrace zat ik langer in de auto dan dat ik op de fiets zat. Hoek van Holland-Den Helder uitgezonderd.

Maar het strand blijft kriebelen en dan heb ik het niet over de zandkorrels. Het racen tegen de elementen. Wind, zand, kou. Mijzelf anderhalf uur helemaal uit elkaar trekken voor een klassering die er helemaal niet toe doet. Schuilen in een groep bij wind tegen, de gashendel vol open met wind in de rug. Ploegen door de mulle technische stukken. Stoempen om de steile strandafgangen te overleven. Met dichtgeknepen billen de strandopgang weer naar beneden, hopend dat je fiets een goed spoor trekt en dat je niet over de kop slaat. Ik heb het allemaal gemist!

Dus stond er op zondag Strandrace Zandvoort op het programma. Ik sta om 6.00 naast mijn bed en sluip zachtjes de kamer uit. Niemand hoeft last te hebben van mijn hobby. Als ik beneden de gordijnen opendoe, schrik ik. De wereld is wit! Daar had ik niet op gerekend en ik zat er ook niet op te wachten. Het is dat ik heb afgesproken met een vriend, anders zou het stemmetje in mijn hoofd om niet te gaan weleens de overhand kunnen krijgen. Door een witte wereld rijden we naar Zandvoort. Ondertussen elkaar voorhoudend dat het echt wel leuk gaat worden, we spreken elkaar moed in. Wat bezielt ons!

Warmrijden doen we niet. De ijzige regen in Zandvoort vlak voor de start moedigt niet echt aan. Lekker warm in de strandtent wachten is voor mij de enige optie. Vlak voor de start gaan we naar buiten, stellen ons op en een paar minuten later gaat de fluit. Het teken dat een paar honderd liefhebbers worden weggefloten voor de race. Het gezegde ‘thuisblijvers hebben ongelijk’ werd al snel waarheid. Het was weer ouderwets genieten op het strand. Het spelletje van schuilen in de groep bij wind tegen werd prima gespeeld. Met wind mee ging de gashendel vol open. Harken om een gaatje met wind tegen weer dicht te krijgen. Ploegen door het mulle zand. Met een hartslag die anderhalf uur rond het omslagpunt zit. Tijd om het koud te krijgen had ik niet. Anderhalf uur later stond ik met een big smile bij de finish. Bij twijfel niet doen (nog zo’n tegeltjeswijsheid), gaat niet op voor fietsen. Bij twijfel altijd gaan!