Tourgedicht: De tijd heeft alles, maar niet alles heeft de tijd

De tijd heeft alles,
maar niet alles heeft de tijd.

Hoeveel tijd heb jij?
Genoeg om dit te lezen.
Hoeveel van jou heeft de tijd?
Genoeg om iets van jezelf
aan haar terug te geven.

Ik schrijf over de tijd,
omdat zij vaak in mijn hoofd rijdt.
Als coureur zie ik haar overal.
In ademhaling.
In herstel.
In training.
In wachten.
In te snel willen gaan.

Want wie geen tijd neemt,
verliest haar vaak aan disbalans.
Aan blessures.
Aan een lichaam dat zegt:
nu is het mijn beurt.

Ik heb de tijd,
dus schrijf ik dit.
Misschien is het een blog.
Misschien een gedicht.
De tijd zal het leren.

In 2017 liep ik de Rotterdam Marathon
in 2 uur en 53 minuten.
Een prachtige tijd.

De intervallen in mijn spinninglessen
duren vaak 30 seconden.
Een pittige tijd.

Negen jaar geleden
werd ik Nederlands Kampioen tijdrijden.
Lang geleden.

Mijn langste relatie
duurde negen maanden.
Lang genoeg.

Mijn lievelingsgetal is acht.
Op zijn kant wordt het oneindig.
Alsof tijd soms toch
even geen einde heeft.

De klok tikt.
Bepaalt zij de tijd?
Of bepaalt de tijd
dat de klok tikt?

Ik ben 35 jaar.
Zegt de tijd dat?
Of zegt de mens dat,
omdat hij iets nodig heeft
om het leven vast te houden?

In de Tour de France
is tijd alles.
Een seconde kan geel zijn.
Een waaier kan een droom breken.
Een ploegentijdrit kan je optillen
of laten vallen.
Een klim liegt niet.
Daar is geen peloton
om je achter te verstoppen.

Tijdwinst voelt als controle.
Tijdverlies als straf.
Maar allebei zijn ze eerlijk.
De klok kijkt niet naar namen,
niet naar pijn,
niet naar verleden,
niet naar wat je had kunnen zijn.

Een tijdrit zonder tijd
heeft geen waarde.
Een relatie zonder tijd
heeft geen opbouw.
Een geschiedenis zonder tijd
kent geen begin
en geen einde.

Wat als tijd een persoon was?
Zou zij dan nog tijd hebben
voor zichzelf?
Of altijd bezig zijn
met schenken aan iedereen?

Zou de tijd een man zijn,
streng en onaantastbaar als Prudhomme
als een Tourdirecteur
die geen seconde teruggeeft?

Of een vrouw,
zacht en beeldschoon,
die naast je rijdt
wanneer je denkt
dat je gelost bent?

Omdat de tijd zo absoluut is,
heeft zij nooit spijt.
De tijd doet maar één ding:
tijd zijn.

Elke seconde.
Elke dag.
Elke beklimming.
Elke afdaling.
Elke aankomstlijn.

Dank je voor jouw tijd.
Of bedank de tijd
dat zij jou even
aan mij schonk.