Tourmaatjes: Tour vanuit een tentje

Als fotografen maakten oud-wielrennen Leon van Bon (54) en Joris Knapen (48) al elf keer samen de Tour de France mee. Van camping naar camping, door weer en wind, altijd op zoek naar het perfecte beeld en de ultieme beleving.

>>> Dit artikel verscheen eerder in Bicycling magazine, de Tour de France special van 2026. Abonneren kan hier, een los exemplaar thuis laten bezorgen kan ook, bestel hem hier in onze eigen webshop.

Hoe is dit begonnen, drie weken lang kamperen tijdens de Tour?

Leon: ‘In 2014 deed ik de Tour met een tentje. Joris belde me nadat hij me op tv had gezien.’ Joris: ‘Ik dacht: dat wil ik ook. Leon kende ik natuurlijk al van wielerwedstrijden, maar daarna ook als fotograaf.’

Dat was alles?

Knapen: ‘Ja, verder hadden we niet veel contact. We kwamen in de Tour van 2015 weer samen bij Luik. Het klikte meteen en dat is nooit veranderd.’

Leon: ‘We stonden drie weken lang met elkaar op campings, en de jaren erna hetzelfde.’

Klinkt best primitief voor een oud-wielrenner, op een Franse camping met een rol wc-papier onder de oksel.

Leon: ‘Campings zijn vaak goed geregeld. We kwamen zelden echt problemen tegen. Zelfs onze elektronica konden we opladen.’

Joris: ‘Hotels vind ik niet fijn. Daar blijf je in het wielercircus hangen. Je komt voortdurend wielrenners, journalisten, andere fotografen en mensen van de organisatie tegen. Je staat al de hele dag honderd procent aan, en dan na werktijd ook nog eens. Op een camping ontmoet je vakantiegangers die niets met de Tour hebben. Dan ontstaan leuke gesprekken.’

Leon: ‘Mijn wielerleven was niet altijd glitter en glamour, hoor.’

Joris: ‘Mensen onderschatten het genot van een camping.’

>>> Ook de Tour van dichtbij beleven? Lees hier hoe je je voorbereid!

Wie kookt er eigenlijk?

Joris: ‘Dat is elke avond een uitdaging. In hotels heb je als voordeel dat er vaak een restaurant bij zit, maar voor ons als wielerfotografen geldt: kun je eten, dan moet je eten. Punt.’

Leon: ‘Ja, helaas vaak bij McDonald’s of een pizzeria. Al staat Joris bekend om zijn noodrantsoenen.’

Joris: ‘Mensen roepen weleens dat Frankrijk een culinair land is, maar dat klopt niet.’

Leon: ‘We draaiden lange dagen, soms tot 21.00 of 22.00 uur. Zie dan nog maar iets te vinden.’

Joris: ‘Daarom heb ik altijd een gastoestel mee. Pannetje, water en noodles: klaar.’

© Eloise Mavian

Leon van Bon en Joris Knapen

Wat is jullie meest memorabele campingervaring?

Leon: ‘Dat Joris snurkt. Mijn tent stond vaak zo ver mogelijk van die van hem.’

Joris: ‘Eén keer kwamen we na lang zoeken aan op een camping in het pikkedonker en met regen. Het gras op de veldjes stond kniehoog. Op een veldje na, dat was netjes. Dus wij daar staan. De volgende ochtend ontdekten we dat we tussen een zigeunerfamilie stonden.’

Leon: ‘Of boven op een berg in een weiland, de boer kwam ons wakker maken. Het kwam ook weleens voor dat een camping gesloten was. Dan hadden we de eigenaar niet goed begrepen, of we hadden niet naar de openingstijden gevraagd.’

Joris: ‘Gelukkig achterhaalden we na twee pogingen de code van het hek. De eigenaren boos de volgende ochtend: dat we illegaal kampeerden.’

Was dat niet frustrerend?

Joris: ‘Soms wel, maar het hoort erbij.’

Leon: ‘Soms sta je prachtig in de bergen met geweldig uitzicht, een andere keer beland je op een drollenveldje. Of ben je alle spullen kwijt.’

Is dat zo?

Leon: ‘Lichtelijk overdreven.’

Joris: ‘Het gebeurde echt, Leon. Het weer was die avond penibel. Binnen een minuut nadat de tenten stonden, kregen we harde regen en valwinden. Het was bij Andorra, net voor de rustdag.’

Leon: ‘Mijn tent waaide weg. Mijn computer en harddisk lagen er nog in, en een glas wijn. Die spullen lagen overal in het gras, terwijl het kletsnat en donker was. Uiteindelijk lukte het om de computer en harddisk naar een washok te slepen. Gelukkig werkte alles nog. Maar dat was mijn laatste keer op de camping als Tourfotograaf, 2021 geloof ik. De tent was stuk en ik had geen zin om een nieuwe te kopen.’

Mis je het kamperen dan niet?

Leon: ‘Soms wel. Maar ik sleepte ook met veel spullen: tent, matras, dekbed, matje, stoel. De auto zat snel vol. Het was altijd leuk, zeker als het weer meezat. Maar ik word ook een dagje ouder en een normaal bed slaapt toch wel beter.’

Joris: ‘Ons werk wordt ook vaak geromantiseerd, en dat is niet helemaal terecht. Vaak sta je een straat verder dan de finish op een industrieterrein. Aan ons de taak om dat niet zichtbaar te maken.’

In hoeverre werken jullie als fotografen samen in zo’n Tour de France? Delen jullie de hotspots met elkaar?

© Eloise Mavian

Leon van Bon en Joris Knapen

Joris: ‘Leon heeft meer rust in zijn hoofd. Dat merk je vooral voor de start van een etappe.’

Leon: ‘Met Joris deel ik meer dan met andere fotografen. Meestal ’s ochtends, voor de koers begint.’

Joris: ‘Ons werk is veel wachten. Op de Tourmalet bijvoorbeeld, zie je alles aan je voorbijtrekken, maar je blijft een buitenstaander. Je moet volledig scherp zijn, want binnen een paar minuten moet je scoren. Ik doe alles wat in mijn macht ligt om dat voor elkaar te krijgen.’

Leon: ‘Het is niet zo dat we al onze plannen standaard delen. Soms weet je een dag niet precies waar je moet zijn, dan informeer je even bij de ander. Of als er weinig tijd is om van de ene plek naar de finish te komen, check ik wat Joris van plan is. Zo stemmen we het af.’

Joris: ‘Mijn plan is meestal rock solid. Laat me niet van de wijs brengen. Soms roept iemand iets over een leuk kapelletje, maar dan heb ik al een garagebox gespot. Dat vind ik interessanter om te fotograferen.’

Zijn jullie buiten het werk om ook vrienden?

Joris: ‘Vriend is wat te veel. We hebben eigenlijk alleen contact tijdens het wielrennen.’ Leon: ‘Ik zou ook zeggen van niet. We zien elkaar buiten het werk niet. Voor mij is dat de definitie van vriendschap. We wonen ook te ver van elkaar; ik in Maastricht.’

Joris: ‘Ik in Breda.’

Leon: ‘Dat bemoeilijkt het. We zijn eerder goede werkcollega’s. Maar een vriendschap zou best kunnen als de afstand kleiner was.’

Joris: ‘Ja, ik noem het soms gelegenheidsvriendschap. Klinkt misschien negatief, maar het klopt. Vrienden zie je het hele jaar door, bij ons is dat niet zo.’

Leon: ‘Al duurt een wielerseizoen steeds langer tegenwoordig.’

Joris: ‘We ondersteunen elkaar wel, vangen elkaar op. Afgelopen Milaan-Sanremo nog. Na de wedstrijd reed ik liever meteen door naar huis. Leon had met zijn vriendin een appartement geboekt en nodigde me uit daar te slapen. Zo bespaarde ik de lange rit in het donker. Dat waardeer ik enorm.’

Voor ik het vergeet. De komende Tour zijn er dus weer foto’s van jullie beiden te zien?

Joris: ‘Zeker, wij zijn erbij.’ Leon: ‘Absoluut. Ik kijk nog steeds veel koers op televisie en de Tour blijft de grootste wedstrijd. Daarom blijf ik graag onderdeel van de sport waar mijn hart ligt. Bovendien werken we met een mooie groep. Dat wil ik niet missen.’

Meer weten over de Tour de France?

Lees onze verdiepende verhalen en uitleg over de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Bekijk ook onze voorbeschouwingen van alle etappes van de Tour de France.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.