Terug naar de koers #2 | Nog steeds twijfels

Nog zeven weken. Dan is het zover. Denk ik. Het is al een decennium geleden. Tien jaar sinds mijn allerlaatste koers. Waar ben ik nog toe in staat, na jaren vol enerverende maar allesbehalve prestatie-bevorderende avonturen? Tijd om dat aan den lijve te gaan ondervinden!

In het eerste deel van deze nieuwe Bicycling-serie kaartte ik het al even aan. Zonder overdreven veel wielertalent - de ervaringen bij wielervereniging WWV drukten me destijds hard met de neus op de spreekwoordelijke feiten - oogt het als een heel karwei om na jaren van 'nietsdoen' (lees: fietsen voor het plezier en vooral genieten van het leven) weer terug te keren in een wedstrijd. Zelfs wanneer dit er eentje is op het allerlaagste niveau.

Hardlopen als hoofdmoot in de winter

Op 7 juni zou het dan moeten gebeuren. Tenminste, dat denk ik. De Brabantse Wielerfederatie (BWF) organiseert dan een race in Hoeven, wat letterlijk als thuiswedstrijd geldt voor mij. Mocht dit plan dan faliekant mislukken, ben ik ook weer zo thuis. Toch?

Tussen januari en maart van dit jaar ben ik niet heel actief geweest op de fiets. Zeg gerust inactief. Mijn focus lag hoofdzakelijk op het hardlopen. Enerzijds ter afwisseling en tegelijkertijd 'gewoon' als voortzetting van een steevaste winterbezigheid. Ondanks dat hardlopen een bijzonder goede bezigheid is voor de wielrenner, moet ik toegeven dat het toch weer even wennen was, die eerste keer terug op de tweewieler.

Onmiddellijke verzuring, maar ook (logische) verbetering

Dat moet ergens medio maart geweest zijn. Met mijn loopconditie was niet veel mis. Verschillende duurtochten tussen de 15 en 25 kilometer gingen me naar omstandigheden vrij gemakkelijk af. En toch was dat eerste ritje op de fiets weer even acclimatiseren. De benen verzuurden alsnog, ondanks het feit dat het een kort ritje op laag tempo was. Kortom, het onderstel gaf aan dat het niet direct je van het was.

Bij de daaropvolgende trainingen - gehuld in het credo 'rustig aan beginnen' - voelde het al beter. Langzaam maar zeker kwam het fietsgevoel van vóór de winter weer terug. En dat deed me goed. Het gaf mijn vertrouwen een boost. Want voor je het weet, komen de 'grote' doelen er alweer aan. In mijn geval 7 juni.

Toch weer die twijfels

Ik waagde me al vrij snel weer aan tochten tussen de 75 en 100 kilometer. Solo én met vrienden. Het onderhouden van sociale contacten kan als mid-twintiger soms al vrij lastig zijn. Gezamenlijk trainen kan dan perfect soelaas bieden: bezig met sport en tegelijkertijd over koetjes en kalfjes ouwehoeren. En mijn witte Giant TCR rijdt nog steeds als een trein. Gelukkig. Daar ligt het niet aan.

Een paar positieve weken, zou je op basis van bovenstaande concluderen. En toch weer die twijfels. Moet ik het wel doen? Is dit het allemaal wel waard? Zou ik niet gewoon wat voor de lol peddelen? Terechte vragen, denk ik. Vooralsnog blijft het plan staan. Wijzigingen aanbrengen in het inmiddels lopende traject kan altijd nog. Ook een andere wedstrijd uitkiezen of er nog iets tussendoor plannen behoort tot de mogelijkheden. Goed, dat is voor een volgende keer.