Van der Poel rijdt langste solo van de eeuw: Dit is de top 5
Getty Images
Mathieu van der Poel heeft opnieuw een bijzondere prestatie aan zijn palmares toegevoegd. In de slotrit van de Ronde van Luxemburg viel hij afgelopen weekend vrijwel direct na de start aan en zagen zijn concurrenten hem pas na de finish terug. Van der Poel reed ongeveer 174 kilometer alleen op kop. Daarmee komt hij bovenaan een bijzonder lijstje te staan: de langste winnende solo's van deze eeuw.
>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen. Abonneren op Bicycling magazine of losse nummers kopen doe je in onze shop!
Voor deze top vijf kijken we alleen naar overwinningen vanaf 1 januari 2000 die nog altijd officieel in de uitslagen staan. Geschrapte resultaten nemen we dus niet mee. Bij de exacte lengte van een solo kunnen bronnen soms een paar kilometer van elkaar verschillen, omdat niet altijd hetzelfde punt als het begin van de solo wordt genomen.
1. Mathieu van der Poel, Ronde van Luxemburg 2026: 174 kilometer
Van der Poel wachtte in de laatste etappe van de Ronde van Luxemburg niet op de finale. De rit van Mersch naar Luxembourg-Limpertsberg was 177 kilometer lang en al na ongeveer drie kilometer reed de Nederlander alleen weg. Wat begon als een extreem vroege aanval, veranderde in een soloshow van ruim vier uur.
Zijn voorsprong liep op tot meer dan vijf minuten. Zelfs toen het peloton de achtervolging serieus inzette, bleef Van der Poel vooruit. Op een parcours met meer dan 3.000 hoogtemeters kwam hij uiteindelijk iets meer dan een minuut voor de achtervolgers over de finish. CyclingNews komt uit op 174 kilometer solo, terwijl andere bronnen 175 of 176 kilometer noemen. Dat verschil zit vooral in het exacte moment waarop zijn aanval wordt geteld. Hoe je het ook meet, Van der Poel staat ruim boven de andere officiële solo-overwinningen uit deze eeuw.
2. Christophe Agnolutto, Tour de France 2000: 128 kilometer
Voor nummer twee moeten we helemaal terug naar de Tour de France van 2000. Christophe Agnolutto koos in de zevende etappe tussen Tours en Limoges al vroeg voor de aanval. De Fransman had eerder op de dag zelfs al geprobeerd weg te komen, maar werd toen teruggepakt.
Bij zijn volgende poging lukte het wel. Agnolutto reed vervolgens 128 kilometer alleen richting Limoges. Zijn voorsprong liep op tot ongeveer acht minuten en hoewel het peloton in de finale dichterbij kwam, bleef hij uit handen van de achtervolgers. Het leverde hem de grootste overwinning uit zijn carrière op. Bovendien was het de eerste Franse ritzege in de Tour in twee jaar tijd. Meer dan een kwart eeuw later staat zijn lange aanval nog altijd opvallend hoog in dit lijstje.
3. David McKenzie, Giro d'Italia 2000: 120 kilometer
Het jaar 2000 was blijkbaar een goed jaar voor renners met zin in een extreem lange aanval. Enkele weken voor Agnolutto sloeg David McKenzie toe in de zevende etappe van de Giro d'Italia.
De Australiër reed destijds voor het opvallende Linda McCartney Racing Team. Tijdens de 182 kilometer lange rit van Vasto naar Teramo ging McKenzie van ver in de aanval en uiteindelijk reed hij 120 kilometer solo. Het peloton slaagde er niet in hem terug te halen. McKenzie kwam met ongeveer vier minuten voorsprong over de finish en bezorgde zijn ploeg daarmee een van de grootste overwinningen uit haar korte bestaan.
4. Álvaro González de Galdeano, Giro d'Italia 2000: ongeveer 114 kilometer
Nog een prestatie uit diezelfde Giro. Álvaro González de Galdeano won de zeventiende etappe van Meda naar Genua na een enorme aanval van ver.
De Spanjaard was aanvankelijk onderdeel van een vlucht, maar besloot vervolgens alleen verder te gaan. Vanaf dat moment begon een lange strijd tegen het peloton. Zijn maximale voorsprong was niet enorm, waardoor de overwinning lange tijd allesbehalve zeker was. Toch hield González de Galdeano stand. Na ruim honderd kilometer alleen te hebben gereden bereikte hij Genua als winnaar. Verschillende historische overzichten zetten zijn solo rond de 114 kilometer, waarmee hij nog altijd bij de langste winnende aanvallen van deze eeuw hoort.
5. Rubén Plaza, Vuelta a España 2015: ongeveer 114 kilometer
We moeten vervolgens vijftien jaar vooruit voor een vergelijkbare aanval. In de twintigste etappe van de Vuelta a España van 2015 reed Rubén Plaza een van de opvallendste bergritten uit zijn carrière.
Plaza zat aanvankelijk in een kopgroep, maar besloot met nog ongeveer 114 kilometer te gaan alleen verder te rijden. Voor hem lagen nog meerdere zware beklimmingen. Achter hem barstte ondertussen de strijd om het algemeen klassement volledig los, waarbij Fabio Aru uiteindelijk Tom Dumoulin uit de rode leiderstrui zou rijden. Plaza trok zich daar weinig van aan. Hij bleef alleen voorop en won de etappe met iets meer dan een minuut voorsprong op José Gonçalves en Alessandro De Marchi. Daarmee staat ook deze overwinning ruim tien jaar later nog altijd in de top vijf.
Van der Poel steekt er ver bovenuit
Zet je deze vijf prestaties onder elkaar, dan wordt pas echt duidelijk hoe extreem de rit van Van der Poel was:
- Mathieu van der Poel, Ronde van Luxemburg 2026: ±174 km
- Christophe Agnolutto, Tour de France 2000: ±128 km
- David McKenzie, Giro d'Italia 2000: ±120 km
- Álvaro González de Galdeano, Giro d'Italia 2000: ±114 km
- Rubén Plaza, Vuelta a España 2015: ±114 km
Tussen Van der Poel en nummer twee Agnolutto zit dus ongeveer 46 kilometer. Dat is een uur extra alleen rijden op wedstrijdsnelheid.
Waarom zijn zulke lange solo's zo zeldzaam?
Alleen voor het peloton uit rijden kost veel energie. In een groep kunnen renners uit de wind zitten en elkaar afwisselen, terwijl een solist voortdurend zelf de luchtweerstand moet overwinnen. Zodra meerdere ploegen achter hem samenwerken, kan een voorsprong daardoor snel verdwijnen. Daar komt bij dat moderne ploegen via de radio precies weten hoe groot het verschil is. Een renner zomaar tien minuten laten wegrijden gebeurt daardoor minder snel. Ook kunnen meerdere ploeggenoten samenwerken om een eenzame aanvaller terug te halen.
Dat maakt de prestatie van Van der Poel zo bijzonder. Hij reed niet eerst 150 kilometer mee in een grote kopgroep om vervolgens alleen weg te rijden. Hij viel vrijwel direct na de start aan en reed daarna urenlang zonder medevluchters voor de wedstrijd uit.
Bijna drie keer zijn Parijs-Roubaix-solo
Voor Van der Poel zelf is het verschil met zijn eerdere lange aanvallen enorm. Bij zijn overwinning in Parijs-Roubaix van 2024 reed hij ongeveer 60 kilometer alleen naar de finish. Dat gold tot nu toe als een van zijn bekendste solos. In Luxemburg kwam daar ruim honderd kilometer bij. En dat op een parcours met meer dan 3.000 hoogtemeters. De Nederlander reed vrijwel een complete profwedstrijd alleen aan de leiding.
Een winnende solo van 50 of 60 kilometer is in het moderne wielrennen al bijzonder. Van der Poel maakte daar in Luxemburg ongeveer 174 kilometer van. Daarmee staat hij voorlopig op eenzame hoogte.