Voorbeschouwing etappe 7 Tour Auvergne - Rhône-Alpes

Na een reeks opwarmers in het middengebergte krijgen de klassementsrenners zaterdag een afspraak die niemand kan ontwijken. De zevende etappe is met 133,6 kilometer op papier kort, maar stapelt onderweg bijna 4.000 hoogtemeters op, met als slotstuk een van de venijnigste beklimmingen van Frankrijk: de Grand Colombier.

Parcours

© Getty Images

Het is zo’n rit die vanaf kilometer nul pijn doet. Vanuit de start loopt de weg direct omhoog naar de Col du Blanchet (5,3 km aan 5,7%), waarna de Col de Crusille en de Côte de Saint-Maurice-de-Rotherens het peloton geen moment laten ademen. En zelfs daar houdt het niet op, want de officiële top ligt nog voorbij de tussensprint, op de flanken van de Col du Mont-Tournier.

Wie denkt dat het daarna even stilvalt, komt bedrogen uit. Na een korte afdaling volgt opnieuw klimwerk richting Perves, waarna een zeldzaam vlak stuk van zo’n 18 kilometer slechts dient als opmaat naar het zwaardere werk. De Lacets du Grand Colombier (7 km aan 8,4%) vormen de eerste serieuze test, maar zeker niet de beslissende.

© Getty Images

Die eer is weggelegd voor het slot. Na een omweg via de Col de Richemond (7 kilometer aan 6%), duiken de renners naar beneden voor de finale. Vanaf de voet is het simpel: 8,4 kilometer klimmen aan gemiddeld 10,2%. Geen herstel, geen spelletjes. Gewoon omhoog.

Vooral de eerste kilometers zijn ronduit bruut, met stroken van 10,6%, 10,8%, 12,7% en zelfs 14,9%. Hier wordt het verschil gemaakt, of genadeloos uitvergroot.

De Grand Colombier is geen onbekende in het profpeloton. In de Tour de France leverde de klim al zeges op voor Tadej Pogacar (2020) en Michal Kwiatkowski (2023), al werd toen een andere aanloop gebruikt. Dit keer is het een pure, geïsoleerde finale, en dus een uitnodiging voor de klimmers om vol uit te halen.

© Getty Images

Favorieten

Paul Seixas
De jonge Fransman krijgt op de flanken van de Grand Colombier een klim die hem op het lijf geschreven is. Steil, constant en zonder veel herstelmomenten – precies het terrein waarop zijn lichtvoetige stijl tot zijn recht komt. Als hij het aandurft vroeg te gaan, kan hij hier verrassen.

Isaac del Toro
Explosief, aanvallend en niet bang om risico te nemen. Del Toro heeft de punch om op de steilste stroken het verschil te maken en lijkt geknipt voor een klim waar het tempo continu hoog ligt. De vraag is vooral: hoe doseert hij zijn inspanning?

Juan Ayuso
De meest gevestigde naam in dit rijtje. Ayuso combineert klimvermogen met koersinzicht en weet precies hoe hij een aankomst als deze moet indelen. Als het een pure krachtmeting wordt, is hij een van de mannen om te kloppen.

Matteo Jorgenson
Geen pure lichtgewicht klimmer, maar wel iemand die op dit soort lange, zware dagen boven komt drijven. Jorgenson kan een hoog tempo lang volhouden en profiteert als de etappe hard wordt gemaakt van bij de start.