Voorbeschouwing: Tour de France Femmes etappe 9

De dag dat de Tour de France Femmes zijn winnares krijgt. Etappe 9 is een circuitrace van 99 kilometer in en rondom Nice, met viermaals de Col d'Eze als hoofdmoot en als finale een steilere variant die, mits de klassementen nog niet beslist zijn, alles op zijn kop kan zetten. Wedstrijddirectrice Marion Rousse noemde de slotrit zelf uitdrukkelijk geen triomftocht. Ze heeft ze hoogstwaarschijnlijk gelijk in.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Het parcours

Start en finish liggen op de Promenade des Anglais, de boulevard langs de Middellandse Zee die de dag ervoor al het decor was van de aankomst vanuit Sisteron. Het peloton trekt vier rondes, waarbij elke ronde de Col d'Eze bevat: 7,7 kilometer aan gemiddeld 5,9%, met een begin dat direct beet neemt op 7 tot 8,5% in de eerste twee kilometer, een vlakkere passage in het midden, en een finishsectie richting de top op 507 meter hoogte. De col is niet groot, maar hij is ook niet niks: vier keer hetzelfde klimwerk van zo'n twintig à vijfentwintig minuten doet na een week koersen zijn werk, ook op de benen van de sterksten.

De vierde en laatste ronde is anders. Na de Col d'Eze slaan de rensters op de terugweg niet rechtsaf naar Nice maar rijden een extra lus via het Chemin du Vinaigrier en de col des Quatre Chemins: in totaal 6 kilometer aan gemiddeld 7,6%, met meer dan een kilometer aan 12% en uitschieters tot 16%. Die col des Quatre Chemins is feitelijk het steilste stuk van de Col d'Eze die van de hardzijde wordt aangevallen, een klim die kenners van Parijs-Nice herkennen. Na de top volgt een afdaling van zo'n 15 kilometer naar de Promenade des Anglais, waarop de etappe én de Tour worden afgerond.

Vier keer de Eze: wat dat doet

Het verschil met de Ventoux is niet alleen een kwestie van meters. Op de Ventoux was het één afrekening van bijna drie kwartier, waarbij het zuivere uithoudingsvermogen van de lichtgewicht klimmer werd beloond. De Col d'Eze is korter en minder steil, maar vier keer. Dat vraagt iets anders: het herstelprobleem. Wie na drie passages al een surplus heeft opgebouwd of juist sluipend heeft ingeleverd, merkt dat op de vierde en zwaarste versie via de col des Quatre Chemins. Dat maakt deze etappe meer dan een slotstuk. Het is een selectiemechanisme dat zijn werk doet in fasen.

Daarna is er de afdaling van 15 kilometer naar de finish. Een solo aanval op de col des Quatre Chemins moet dus vroeg en groot genoeg zijn om stand te houden tot op de boulevard. In een groepje finishen is ook mogelijk, maar dan beslist de sprint, en op de Promenade des Anglais kan dat dramatisch anders uitpakken dan op een bergtop.

De Col d'Eze heeft bovendien een eigen palmares. In Parijs-Nice is hij jarenlang het decor van beslissende tijdritten geweest, in 2026 won Jonas Vingegaard daar meerdere etappes. Voor de vrouwen is het nieuw terrein in de Tour, maar niet voor iedereen in het peloton. Pauline Ferrand-Prévot woont en traint in de regio Nice. Dit zijn voor haar geen vreemde wegen.

De topfavorieten

Dit is anders dan etappe 7 en 8: hier gaan de GC-kaarten definitief liggen. De topfavorieten zijn dezelfden als in de bergklassementen eerder in de week, maar de vraag is hoe de verhoudingen na de Ventoux zijn verschoven.

Demi Vollering (FDJ United SUEZ) pakt drie grote rondes dit jaar aan, won de Giro via een aanval die tweedaags ophield. Als ze zoals verwacht de beste uit de Ventoux komt, rijdt ze met een voorsprong de slotrit in. Vier keer de Col d'Eze is voor haar geen gevaar maar een podium. Mochten haar concurrenten dicht genoeg staan, is de col des Quatre Chemins haar laatste kans om de zaak te beslechten. Haar aanvalsstijl van dit seizoen, vroeg en vernietigend, past bij dat soort finale.

Pauline Ferrand-Prévot (Visma | Lease a Bike) verdedigt haar titel van vorig jaar en kent de omgeving als haar broekzak. Ze traint regelmatig op de Col d'Eze en het achterland van Nice. Dat levert geen seconden cadeau op, maar het scheelt in vertrouwen en klimstrategie. Op een dag met vier herhaalde inspanningen op dezelfde berg is dat geen onbelangrijke factor. In de Ronde van Vlaanderen dit voorjaar was ze de enige die Vollering kon bijhouden tot aan de slotkilometers.

Anna van der Breggen (SD Worx Protime) eindigde als tweede in de Vuelta Femenina en derde in de Giro, twee keer na een slotdagdrama waarbij ze de leiding verloor. In een circuitrace met herhaalde klimmen is dat patroon het grootste risico: als ze de col des Quatre Chemins aanvalt, kan het werken. Als ze afwacht en de sprint moet opzoeken, is de kans groter dat ze wederom naast de top drie grijpt.

De overige namen

Een paar rensters die in aanmerking komen voor de dagzege of een podiumplaats, maar waarvan het klassementsaandeel na de Ventoux vermoedelijk kleiner is. Antonia Niedermaier werd tweede in de Giro op 34 seconden van Vollering en is bewezen op herhaalde kliminspanningen. Marion Bunel (Visma | Lease a Bike) werd derde in de Vuelta Femenina en is qua profiel een klimster die op een dag als deze haar kans kan ruiken als Ferrand-Prévot haar de ruimte geeft. Paula Blasi (UAE Team ADQ) won de Vuelta via de Angliru maar schitterde dit jaar voornamelijk op korte explosieve passages; de vraag is of vier herhaalde middelgrote klimmen haar beter of minder goed liggen dan een eenmalige afrekening. Puck Pieterse (Fenix Premier Tech) is sterk op korte, harde stukken en zou de col des Quatre Chemins kunnen opblazen, maar het accumulatieve effect van vier rondes is minder haar terrein dan de éénmalige punch van etappe 8.