Waarom de prestaties van profs voor amateurs bijna onhaalbaar zijn

Jij trainde gisteren vijf uur. Je voelde je een prof. Vanavond lig je op de bank met pijnlijke benen. Een WorldTour-renner ligt ook op de bank. Maar hij krijgt massage, fysiotherapie, een gepersonaliseerd herstelprotocol en waarschijnlijk een MRI als zijn enkel een beetje raar aanvoelt. Dat is het verschil.

Het is een populaire bezigheid in de wielersport: jezelf vergelijken met profs. Je ziet de Strava-tijden op de Alpe d'Huez en denkt: "Als ik nu eens serieus ga trainen..." Ho stop. Er zit een kloof tussen jou en een WorldTour-renner die breder is dan het peloton in de eerste bocht van Parijs-Roubaix. En het ligt niet alleen aan talent. Het ligt aan wat er om een prof heen staat.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Het circus rijdt mee

Tijdens een grote ronde reist een team mee als een klein dorp op wielen. Plusminus vijftien personeelsleden, vijf personenauto's, een touringcar, een vrachtwagen vol materiaal, een kookbus. Dit alles voor acht renners. Acht. Renners. Jij staat met een bidon en een banaan in de achterzak.

Kort en bondig wat een WorldTour-renner verder nog heeft wat jij niet hebt: een soigneur die elke dag na de training zijn spieren doorwerkt, een teamkok die per etappe de koolhydraten op de gram afstemt, een voedingsdeskundige met gepersonaliseerde protocollen, hoogtestages op de Teide of in Andorra volledig geregeld en betaald, windtunnelsessies waar specialisten per millimeter zijn rijpositie optimaliseren, een teamarts op de motor bij een valpartij, directe toegang tot orthopeden en radiologen, een MRI dezelfde dag, en data-analisten die met machine learning bepalen hoeveel calorieën hij morgen nodig heeft. Het gemiddelde WorldTour-teambudget bedraagt inmiddels zo'n 35 miljoen euro per jaar, met gemiddeld 55 stafleden per ploeg. Ruim 70 procent van dat budget gaat naar personeel. Jij kijkt op je Garmin of je herstelscore groen of rood is.

>>> Lees ook: Minder trainen, harder gaan: hoe UAE het idee van ‘kilometers vreten’ sloopt

Sterker door wie naast je rijdt

Maar er is nog iets wat weinig mensen benoemen, en dat gaat verder dan budgetten en massagetafels. Een prof wordt niet alleen sterker door zijn staf. Hij wordt sterker door zijn ploeg. Door de renners om hem heen.

Onderzoek naar groepsdynamiek in duursport laat consistent zien dat sporters in groepsverband harder presteren dan alleen. Het Köhler-effect, al decennia beschreven in de sportpsychologie, toont aan dat de zwakste schakel in een groep significant meer geeft wanneer de groepsprestatie afhangt van zijn inzet. Maar ook de sterkste renner profiteert: een hoog niveau om je heen trekt je mee omhoog. Je past je aan aan wat normaal is. Wat normaal is, wordt steeds sneller.

Dat werkt in een team. Maar het werkt ook in een peloton als geheel. Wie jaren in een sterk bezet peloton rijdt, ontwikkelt een andere kalibratie van wat pijn, tempo en inspanning betekenen. De lat wordt collectief hoger gelegd. Ik weet dat uit eigen ervaring.

>>> Lees ook: Meer kilometers maken? Fiets met anderen

De bloeddoorlopen ogen

Als jonge renner reed ik bij GRTC Excelsior in Gouda. Ik dacht dat ik snel reed. Dat klopte ook, voor de groep waar ik in reed. Toen stapte ik over naar Restore Cycling uit Pijnacker, een sterk bezette juniorenploeg. De lat lag meteen anders. Het tempo lag anders. De verwachting lag anders. In een criterium sprongen er 5 man weg, 4 van Restore Cycling.. Ik moest mee. En op een gegeven moment kwam Dylan van Baarle ook in die ploeg.

Het moment dat me is bijgebleven: het Nederlands Kampioenschap ploegentijdrit, vier man. Finish. Door de snelheid die steeds hoger lag en onze limieten werden uitgedaagd door Dylan in het team te hebben, kwam ik over de streep met haast bloeddoorlopen ogen. Dat is wat grenzen verleggen er in het echt uitziet. Gewoon: alles eruit. Ik dacht dat ik wist wat diep gaan was. Dat moment verschoof die definitie volledig.

De les

Je hoeft geen 35 miljoen euro budget te hebben om dit principe te begrijpen. Zoek een groep die beter is dan jij. Niet een beetje beter. Echt beter. Rij mee zolang je kunt. Kom terug. Doe het opnieuw.

De omkadering van een prof is onhaalbaar voor een amateur. Maar het sterkste trainingsmiddel dat er bestaat, is gratis: de wielen van iemand die sneller is dan jij.

Bekijk ook dit filmpje met een ander interessant gegeven. Hint: ergernis en frustratie zijn je grootste energieslurpers.