Waarom fiets je 500km rondjes om de McDrive?

100km rondjes op een klein balkon, 500km rondjes om de McDrive. Die nog gesloten is ook! Waarom gaan steeds meer mensen absurde fietsuitdagingen aan?

Het zijn van die verhalen die je eerst hardop doen lachen en daarna toch even laten fronsen. Want serieus: waarom zou je dit doen?

Ultra-fietser Matthew Fairbrother uit Nieuw-Zeeland deed het met kerst. Zijn eigen Festive 500, maar dan anders. Geen idyllische winterwegen of heroïsche cols, maar eindeloze rondjes om de McDrive in Riccarton. De Fastfood Festive 500. Ironisch detail: geen Happy Meal na afloop, want de McDrive was dicht.

Is dit een extreme uitzondering? Of zegt het iets groters over hoe (fiets)mensen in elkaar zitten?

Het spel met regels (en het breken ervan)

Veel van deze uitdagingen ontstaan binnen een bestaand kader. De Festive 500 bijvoorbeeld: 500 kilometer fietsen tussen Kerst en Oud & Nieuw. De regel is simpel, de invulling vrij. En precies daar begint het spel.

Mensen als Fairbrother vragen zich niet af of het kan, maar: hoe absurd kan ik het maken en het nog steeds laten tellen? Rondjes om een McDrive voldoen technisch aan de regels. Balkonkilometers ook. Het zijn mentale schaakspelletjes. Hoe ver kan ik een concept oprekken zonder het te breken?

Controle in een chaotische wereld

Absurditeit floreert vaak in tijden van beperking. Slecht weer. Lockdowns. Drukke agenda’s. Geen tijd om “even vijf uur te gaan fietsen”.

Een balkon, een parkeerplaats, een McDrive: het zijn gecontroleerde omgevingen. Geen verkeer, geen navigatie, geen verrassingen. Alleen jij, je fiets en de herhaling. Juist die herhaling geeft dit soort mensen rust. Alles wat telt, is blijven trappen.

De aantrekkingskracht van zinloze herhaling

Rondjes fietsen is monotoon. Saai zelfs. En toch zit daar de kern. Als de prikkels verdwijnen, blijft de mentale strijd over. Niet tegen de berg of de tegenwind, maar tegen jezelf. Tegen de stem die zegt: dit slaat nergens op, stap af. Wie dat kan uitzitten, ontdekt iets bijzonders: focus, flow, soms zelfs een vorm van mindfulness. Het lichaam werkt, het hoofd wordt stil.

Kijk mij eens (en dat is oké)

Deze uitdagingen zijn ook verhalen. Ze vragen om gedeeld te worden. Niet per se uit opschepperij, maar omdat ze herkenning oproepen. Verbazing. Humor. Respect. “Dit is belachelijk” en “dit is knap” kunnen prima naast elkaar bestaan.

Mentale weerbaarheid

Dit soort challenges zegt minder over fysieke kracht en meer over mentale weerbaarheid. Voor verveling. Voor discomfort. Voor zinloosheid.

Het vermogen om door te gaan zonder extern beloningssysteem. Geen uitzicht, geen koffie-stop, geen finishboog, geen Happy Meal. Alleen de afspraak met jezelf. Dat is mentale weerbaarheid in zijn rauwste vorm.

Dus: wat is de lol?

De lol zit niet in het rondje. Niet in de McDrive. Niet in het balkon. De lol zit in het idee dat je iets doet wat eigenlijk nergens voor nodig is en het toch afmaakt. Omdat je het kan. Omdat je nieuwsgierig bent naar wat er gebeurt als je niet stopt. Omdat absurditeit soms de kortste weg is naar iets echts.

En misschien ook gewoon omdat fietsers nu eenmaal een beetje raar zijn. Maar daar zit ook precies de keerzijde.

Waarom je dit juist níét zou moeten doen

Niet elke absurde uitdaging is per definitie gezond. Wat voor de één een speelse mentale test is, kan voor de ander doorslaan in dwangmatigheid. Rondjes blijven rijden omdat ‘de afspraak nu eenmaal staat’, ook als plezier, herstel en context verdwijnen, is geen heroïek maar onvermogen om te luisteren naar je lichaam en/of geest.

Bovendien kan dit soort challenges de illusie voeden dat lijden altijd gelijkstaat aan betekenis. Dat mentale weerbaarheid alleen bestaat bij maximale ontbering. Terwijl juist flexibiliteit, weten wanneer je stopt, aanpast of iets loslaat, minstens zo’n belangrijke vorm van veerkracht is.

En dan is er nog de vraag: voor wie doe je het echt? Als de motivatie vooral extern wordt, de Strava-kudos, het verhaal, de verbazing, dan verandert het spel ongemerkt in prestatiedruk. Zelfs als het begon als grap.

Soms is het dus krachtiger om níét door te gaan. Om een uitdaging bewust niet absurd te maken. Om te kiezen voor plezier, variatie en herstel. Want mentale weerbaarheid zit niet alleen in volhouden. Maar ook in stoppen op het juiste moment.