Waarom Strade Bianche nog steeds een race voor racefietsen is

Waarom Strade Bianche nog steeds een race voor racefietsen is.

>>> Wil je op de hoogte blijven van het belangrijkste fietsnieuws? Schrijf je dan hier in voor onze wekelijkse nieuwsbrief met maandagochtend om 09.00 de top 5 artikelen.

Hoge snelheden en aerodynamica bepalen de keuze

Hoewel Strade Bianche bekendstaat om zijn stoffige witte wegen en gravelachtige sectors, rijden toppers zoals Tadej Pogačar, Tom Pidcock en Demi Vollering op hun racefietsen, en niet op gravelbikes. CyclingWeekly legt uit waarom deze Italiaanse klassieker nog steeds een wedstrijd voor lichte, aerodynamische raceframes blijft.

Ongeveer 80 kilometer van het parcours bestaat uit onverharde wegen van kalksteengrind en krijtwitte klei. Deze ruige boerenwegen geven de wedstrijd zijn karakter en doen sterk denken aan moderne UCI Gravel-races. Toch zijn het onder andere Pogačar en Pidcock die op klassieke racefietsen de start van Siena uitrijden.

Het grootste deel van het parcours is verhard, en de snelheden op de gravelsecties zijn enorm. Fietsers halen vaak meer dan 50 km/u op de verbindingsstukken van asfalt, en veel gravelstroken worden eveneens op hoge snelheid gereden. Aerodynamica speelt dus een belangrijke rol. Bovendien zijn er meerdere klimmetjes op zowel asfalt als gravel, waaronder de iconische slotklim naar Siena’s Piazza del Campo. Voor dergelijke korte, steile en vaak beslissende stukken zijn lichte, stijve raceframes essentieel.

Waarom teams vasthouden aan hun aero road bikes

Daarom kiezen de meeste ploegen nog steeds voor hun aerodynamische racefietsen. Teams op Specialized fietsen bijvoorbeeld het S-Works Tarmac SL8-model, eerder dan de meer endurance gerichte Specialized Roubaix, al duikt die laatste soms wel op. Gravelbikes zoals de Factor Ostro VAM zijn getest, maar verschillen zo weinig van de weg versie dat het nauwelijks een voordeel biedt, behalve meer ruimte voor bredere banden. CyclingWeekly suggereert dat dit soms ook marketingmotieven kan hebben: een high-profile optreden van een nieuw model kan de verkoop stimuleren.

Graveltechnologie sijpelt langzaam door

Ondanks dat er weinig gravelbikes worden gebruikt, sijpelt de technologie langzaam door. De afgelopen vijf jaar hebben racefietsen bredere banden gekregen die op lagere druk kunnen rijden. Waar eerder 25 mm standaard was, zien we nu 28 mm en zelfs 30 tot 32 mm. Dat zorgt voor meer grip en comfort op de ruwe stroken zonder afbreuk te doen aan snelheid op het asfalt.

Gravelracefietsen zoals de Cervelo Áspero-5 zijn sneller en veelzijdiger dan ooit, maar zijn nog steeds iets zwaarder dan echte raceframes. De geometrie is gericht op controle, niet op aerodynamica en snelle handling. Op korte, steile hellingen, waar de koers vaak wordt beslist, is dat verschil merkbaar.

Marketing en prestaties

Marketing speelt ook een rol. Sponsors investeren zwaar in hun vlaggenschip-roadbikes, en een overwinning op een klassieker zoals Strade Bianche kan directe verkoop stimuleren.

Toch vervagen de grenzen langzaam. Gravelbikes worden lichter en sneller en naderen het prestatieniveau van racefietsen. Als het parcours of het weer verandert, bijvoorbeeld met extra onverharde stroken, kan de balans verschuiven en kan een gravelbike een tactisch voordeel bieden.

Conclusie: hybride oplossingen werken

Voorlopig lijken hybride oplossingen, lichte, aerodynamische raceframes met bredere banden en klassieke race-DNA, perfect voor de uitdagingen van Strade Bianche. Wat eruitziet als een gewone racefiets in de stoffige Toscaanse wegen, is in werkelijkheid een veelzijdige machine die comfortabeler, sneller en capabeler is dan iemand twintig jaar geleden had kunnen bedenken, aldus CyclingWeekly.