Wat als Strava morgen verdwijnt?

Stel, stel, stel! Morgen word je wakker, je trekt je fietskleren aan en stapt op alsof er niets veranderd is. De lucht voelt hetzelfde, je benen draaien zoals altijd (of niet), de route ligt er vertrouwd bij. En toch klopt er iets niet. Niet op de weg, maar in je hoofd. Strava is er niet meer. Geen app die je rit vastlegt, geen segmenten die je uitdagen, geen cijfers die je achteraf vertellen hoe goed of slecht het was. En, tot overmaat van ramp, géén kudo's van vrienden of familie...

Dat moet een gek gevoel zijn, nietwaar? We lijken met z'n allen inmiddels méér dan verknocht aan de populairste sportapp ter wereld. Apps als Strava maken onze fysieke prestaties zichtbaar, waarbij vergelijking met anderen automatisch de kop opsteekt. We zijn sneller geneigd om onze grenzen op te zoeken, wat dan ook psychologische effecten met zich meebrengt. Het is een onderwerp dat hier al regelmatig de revue passeerde.

Tuurlijk, we schetsen hierboven een vrij onrealistisch en niet-plausibel scenario. Maar het kan - al moet het dan inderdaad wel héél vreemd lopen - natuurlijk altijd gebeuren dat Strava verdwijnt uit het dagdagelijkse beeld en er geen alternatieven voorhanden zijn. Vanaf die specifieke dag zullen de eerste kilometer erg onwennig zijn. Je kijkt automatisch naar je gps-schermpje, maar er is straks niets om te evalueren.

Mondiaal verslaafd aan Strava

Geen gemiddelde snelheid om te analyseren, geen hartslag die je naderhand geruststelt of juist opjaagt. Je hebt getraind zonder het (stille) idee dat iemand of iets met je mee heeft gekeken. Zou je het gevoel kunnen krijgen dat je rit nog niet helemaal telt?

We zijn inmiddels zo 'verslaafd' aan Strava. Het is voor minstens 70 procent van de recreanten een jarenlange gewoonte, die inmiddels is ingesleten in het systeem. Strava heeft wielrennen veranderd. Wat ooit begon als een digitale trainingslog, groeide uit tot een wereldwijd competitieplatform met meer dan 120 miljoen sporters en 30 miljoen segmenten.

Strava kan je ook trager maken

Onlangs schreven we al dat Strava je, hoe paradoxaal dan ook, zelfs trager kan maken. De app verleidt fietsers om van elke rit een 'snelle rit' te maken. Tóch even voor die ene KOM gaan, terwijl je eigenlijk een rustige duurrit wilde afwerken. Veel tijden blijken onhaalbaar of simpelweg onjuist, waardoor fietsers zich meten aan prestaties die niet realistisch zijn. Dat leidt ertoe dat je traint om records te verbreken die eigenlijk niet representatief zijn. Het gevolg is vaak frustratie en ineffectieve trainingen, omdat je inspanningen niet gericht zijn op structurele verbetering, maar op incidentele piekmomenten.

Maar wat als Strava dan écht niet meer zou bestaan? Waar zou het merendeel van deze fanatieke fietsers, die zo Strava-minded zijn, het dan allemaal nog voor doen? Tijden die niemand meer ziet, ranglijsten die ineens volledig verdwenen zijn. Langzaam maar zeker zou de drang om jezelf te bewijzen verdwijnen. Misschien niet direct, maar ongetwijfeld wél beetje bij beetje.

Hoe zou het voelen zonder Strava?

Zonder cijfers valt er minder te controleren en vergelijken, maar ook minder te forceren. Je tempo wordt minder een oordeel en meer een gevoel. Soms ga je harder, soms zachter, maar het voelt anders. Vrijer, misschien. Of juist ongemakkelijker? Want zonder data blijft er maar één referentie over: jijzelf. Geen vergelijking met anderen, geen bevestiging achteraf. Alleen de vraag of deze rit, precies zoals hij was, genoeg is.

Afstappen aan het einde van de rit voelt dan ook heel anders. Niets om écht op te slaan, geen kudo's die normaliter binnenstroomden bij de vleet. De rit verdwijnt niet in een feed, maar blijft alleen bestaan in je hoofd en in je benen. Misschien voelt dat leeg. Misschien juist niet. Misschien ontdek je dat je al die tijd niet alleen fietste om beter te worden, maar ook om gezien te worden. En als dat wegvalt, blijft er iets puurder over. Iets dat minder meetbaar is, maar moeilijker te negeren. De vraag is niet of je nog steeds zou fietsen zonder Strava. De vraag is: hoe anders het zou voelen?